สว.ในนามแรงงาน ได้อำนาจในชื่อแรงงาน ทำวีรกรรมที่แรงงานไม่เคยร้องขอ

Pimwadee Charoensawad
AI content ·

a day ago ·

สว.ในนามแรงงาน กับวีรกรรมที่แรงงานไม่เคยร้องขอ

เมื่อวานเราได้นั่งทานข้าวกับพี่ศรีไพร นนทรีย์ คนงานโรงงานที่ทำงานขับเคลื่อนสิทธิแรงงานและสหภาพแรงงานมาหลายสิบปี แล้วเราก็นึกขึ้นได้ว่า คนที่นั่งทานข้าวตรงข้ามเราเมื่อวานก็เคยเกือบได้เข้าไปนั่งอยู่ในวุฒิสภา

วุฒิสภาชุดนี้มี 20 กลุ่ม กลุ่มละ 10 คน โดยหนึ่งในนั้นคือกลุ่ม ‘พนักงานหรือลูกจ้าง ผู้ใช้แรงงาน’ ที่ควรจะเป็นตัวแทนของแรงงาน แต่พี่ศรีไพรไม่ได้ถูกเลือกให้เข้าไปทำงานในนั้นและเข้าไปอยู่ในรายชื่อบัญชีสำรอง ในขณะที่ สว.ที่ได้รับเลือกให้เข้าไปนั่งในชื่อ "ผู้ใช้แรงงาน" 7 ใน 10 คน มีชื่ออยู่ในกลุ่มผู้ถูกกล่าวหา 229 คน ตามสำนวน/การดำเนินการของ กกต. กรณีการเลือก สว.

แต่เรื่องที่เราอยากให้ทุกคนรู้ ไม่ใช่แค่ว่า สว.เหล่านี้เข้ามาได้อย่างไร แต่อยากให้ดูด้วยว่า พอเข้าไปแล้วพวกเค้าทำเหี้ยอะไรไว้กับแรงงานบ้าง

- หนึ่งใน สว.กลุ่มแรงงานคือ ชินโชติ แสงสังข์ ประธานสภาองค์การลูกจ้างสภาแรงงานแห่งประเทศไทย ปัจจุบันเป็นรองประธานกรรมาธิการการแรงงาน และประธานอนุกรรมาธิการด้านการประกันสังคม
พูดง่าย ๆ คือ คนที่แรงงานทั้งประเทศไม่ได้เลือก กลับเข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่มีอำนาจศึกษาและเสนอความเห็นเรื่องระบบประกันสังคมของแรงงาน

ชินโชติไม่ได้เพิ่งปรากฏอยู่ในพื้นที่อำนาจนี้หลังเป็น สว. ปี 2565 เขากับ พนัส ไทยล้วน เคยนำสมาชิกไปยื่นคัดค้านร่าง พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ฉบับรัฐบาลร่วมกัน และเสนอชื่อตัวเองทั้งสองคนเข้าเป็นกรรมาธิการวิสามัญในสัดส่วนรัฐบาล

หลายปีต่อมา ชินโชติเข้าไปเป็น สว.ในชื่อ “กลุ่มแรงงาน” ส่วนพนัสก็กลับมาปรากฏในเรื่องประกันสังคม ในฐานะหนึ่งในผู้นำแรงงานที่ออกมาคัดค้านสูตรบำนาญ CARE ขณะที่ สาวิทย์ แก้วหวาน และเครือข่าย สสรท. ก็เคลื่อนไหวคัดค้าน CARE อย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ยื่นหนังสือถึงกระทรวงแรงงาน ไปจนถึงเรียกร้องให้รัฐบาลทบทวนมติ ครม.

นี่คือสิ่งที่เราเรียกว่า “แรงงานเหลือง” ผู้นำแรงงานที่อยู่ใกล้รัฐ อยู่ในกลไกไตรภาคี เข้าถึงประกันสังคม และบางคนเดินต่อเข้าไปถึงวุฒิสภา ปัญหาคือคนเหล่านี้พูดในชื่อแรงงาน ใช้อำนาจในชื่อแรงงาน และคัดค้านการเปลี่ยนแปลงในชื่อแรงงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่แรงงานส่วนใหญ่ไม่เคยเลือกให้พวกเขาพูดแทนเลย

- ปริญญา วงษ์เชิดขวัญ เข้าไปเป็น สว. แล้วตั้งกระทู้เสนอประเด็นแยกสิทธิประกันสังคมของแรงงานข้ามชาติออกจากคนไทย ทั้งที่แรงงานข้ามชาติทำงานเหมือนกัน ส่งเงินสมทบเข้ากองทุนเหมือนกัน และในข้อเสนอที่ปรากฏก็ไม่เห็นการศึกษาผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจริงกับแรงงานข้ามชาติและระบบประกันสังคมรองรับ
ยิ่งไปกว่านั้น แนวคิดนี้ขัดกับหลักพื้นฐานของขบวนแรงงานที่ว่า แรงงานคือหนึ่งเดียวกัน ไม่ควรถูกแบ่งแยกด้วยเชื้อชาติหรือสัญชาติ

เมื่อแนวคิดที่ขัดกับหลักพื้นฐานเรื่องความเป็นหนึ่งเดียวกันของแรงงาน ถูกเสนอโดยคนที่เข้าไปอยู่ในตำแหน่งซึ่งมีอำนาจตั้งคำถามและเสนอแนวทางเกี่ยวกับสิทธิของแรงงาน ผลกระทบจึงไม่ได้หยุดอยู่แค่ความเห็นส่วนตัว แต่สามารถกลายเป็นความเสี่ยงต่อสิทธิของคนทำงานทั้งกลุ่มได้

จนวันที่ 27 เมษายน 2569 จุลพันธ์ อมรวิวัฒน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ต้องชี้แจงต่อวุฒิสภาว่า ผู้ประกันตนมาตรา 33 ทั้งคนไทยและแรงงานข้ามชาติต้องได้รับการคุ้มครองอย่างเท่าเทียมกัน ตามหลักความเสมอภาคและการไม่เลือกปฏิบัติที่ไทยยึดตามหลัก ILO

สุดท้ายสิ่งที่เราเห็นก็ยังเป็นภาพเดิมที่เลวร้ายลงเรื่อยๆ แรงงานเหลืองยังเข้าไปอยู่ในองค์กรแรงงาน เข้าไปอยู่ในกลไกไตรภาคี เข้าถึงกระทรวงแรงงาน เข้าไปแตะระบบประกันสังคม และสุดท้ายบางคนก็เดินเข้าไปนั่งอยู่ในวุฒิสภาในชื่อของ “ผู้ใช้แรงงาน” วนกลับเข้าไปมีอำนาจในรัฐซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งที่แรงงานส่วนใหญ่ไม่เคยเลือกให้คนเหล่านี้พูดแทนตัวเอง

แรงงานที่ไร้จิตสำนึกทางแรงงานได้พูดแทนแรงงาน
ส่วนแรงงานจริงๆ ยังต้องต่อสู้เพื่อให้ได้สิทธิขั้นต่ำที่มนุษย์ควรพึงมี ไม่ใช่สิทธิพิเศษ ไม่ใช่อภิสิทธิ์เหนือใคร แค่สิทธิขั้นต่ำของความเป็นมนุษย์เท่านั้นเอง

https://www.facebook.com/photo/?fbid=28723381437280392&set=a.227392460639337