.jpg)
เจ้าหน้าที่ตำรวจอิหร่านอยู่ใกล้กับเชือกที่จะใช้สำหรับแขวนคอ Muhammad Bijeh ที่เมือง Pakdasht ประเทศอิหร่าน เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2005 ภาพถ่ายโดย Vahid Salemi/AP
ฉันเคยเห็นอิหร่านประหารชีวิตคนในที่สาธารณะ นี่คือสิ่งที่สหรัฐฯ ต้องการหรือ?
เป็นเรื่องแปลกประหลาดที่รัฐมนตรีกลาโหมสหรัฐฯ กำลังปูทางไปสู่เหตุการณ์ในลักษณะเดียวกับที่ทางการเตหะรานอาจเป็นผู้จัดขึ้นเอง
แผนการของพีท เฮกเซธ (Pete Hegseth) ที่จะจัดการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชนนั้น ดูราวกับเกมเลียนแบบพฤติกรรมอันน่าสยดสยองของอิหร่าน
หลังจากล้มเหลวในการเอาชนะระบอบการปกครองของเตหะรานในสนามรบตลอดช่วง 7 เดือนที่ผ่านมา ผู้ที่เรียกตนเองว่า "รัฐมนตรีสงคราม" (secretary of war) ผู้นี้กลับเสนอให้นำวิธีการอันอื้อฉาวของอิหร่านมาใช้ นั่นคือการบังคับใช้โทษประหารชีวิตให้กลายเป็นมหกรรมต่อหน้าสาธารณชน
"เราจะทำให้แน่ใจว่าผู้คนสามารถรับชมได้ และเป็นการประหารในที่สาธารณะ เพราะประชาชนจำเป็นต้องเข้าใจว่าการกระทำเช่นนี้มีผลตามมาที่ร้ายแรง" เฮกเซธกล่าวด้วยท่าทีที่แสดงความสะใจอย่างปิดไม่มิดกับเครือข่ายสื่อฝ่ายขวาอย่าง *Real America’s Voice* ถึงแผนการประหารชีวิตนิดาล มาลิก ฮาซัน (Nidal Malik Hasan) อดีตจิตแพทย์ทหารผู้ก่อเหตุสังหารผู้คน 13 รายที่ฐานทัพฟอร์ตฮูดในรัฐเท็กซัสเมื่อปี 2009
ภาพเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ฉันหวนนึกถึงประสบการณ์ตรงที่เคยเห็นเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันที่อิหร่าน ซึ่งเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันหลังจากที่ฉันเดินทางไปถึงในฐานะผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์ *The Guardian* เมื่อกว่าสองทศวรรษก่อน
ในครั้งนั้น ทางการอิหร่านได้ประหารชีวิตฆาตกรต่อเนื่องที่ก่อเหตุฆาตกรรมเด็ก ซึ่งมีชื่อว่ามูฮัมหมัด บิเจห์ (Muhammad Bijeh) ด้วยการแขวนคอจากเครนก่อสร้าง—ซึ่งแตกต่างจากวิธีการประหารด้วยการยิงเป้าที่เฮกเซธจินตนาการไว้—ในเมืองเล็กๆ ชื่อปากดัชต์ (Pakdasht) ซึ่งอยู่ห่างจากเตหะรานราว 35 ไมล์ (56 กิโลเมตร)
รายงานข่าวดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เมื่อเดือนมีนาคม 2005 และนับเป็นข่าวชิ้นแรกที่ฉันส่งให้กับ *The Guardian*
เมื่อย้อนกลับมาอ่านในตอนนี้ ซึ่งผ่านไปเกือบ 22 ปีแล้ว ถ้อยคำบรรยายที่กระชับและเรียบง่ายของฉันแทบจะถ่ายทอดความโหดร้ายของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงได้ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ รวมถึงผลกระทบที่ฝังลึกอยู่ในใจของฉันมาจนถึงทุกวันนี้
มันเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดและไม่อาจลืมเลือน ซึ่งตอกย้ำให้ฉัน—ในฐานะผู้มาเยือนหน้าใหม่—ได้เห็นถึงธรรมชาติอันโหดร้ายและกดขี่ของสาธารณรัฐอิสลามแห่งนี้อย่างชัดเจน และในหลายแง่มุม นั่นดูเหมือนจะเป็นเจตนาของทางการเช่นกัน
สำหรับคนในท้องถิ่น เหตุการณ์นี้เปรียบเสมือนการแสดงที่พวกเขาได้รับการสนับสนุนให้เข้าไปรับชม ฉันจำภาพรถตำรวจที่ขับตระเวนไปตามท้องถนนได้แม่นยำ โดยมีเจ้าหน้าที่ใช้เครื่องขยายเสียงประกาศเรียกชาวบ้านให้ออกมาดูการประหารชีวิต
ประชาชนมารวมตัวกันเพื่อชมการประหารชีวิตมูฮัมหมัด บิเจห์ ในที่สาธารณะที่เมืองปากดัชต์ เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2005 ภาพถ่ายโดย Morteza Nikoubazl/Reuters
ฉันตกเป็นเป้าสายตาของเจ้าหน้าที่พร้อมกับผู้สื่อข่าวบีบีซีคนหนึ่ง ซึ่งดึงดูดความสนใจหลังจากยื่นไมโครโฟนออกไปนอกหน้าต่างรถเพื่อบันทึกเสียงบรรยากาศขณะตำรวจกำลังประกาศเรียกตัวผู้ต้องหา
หลังจากตำรวจเรียกให้เราหยุดรถและทราบว่าเราเป็นนักข่าวต่างชาติ พวกเขาก็นำตัวเราไปยังสำนักงานเทศบาล ที่นั่นมีเจ้าหน้าที่ศาลท้องถิ่นคนหนึ่ง—ซึ่งดูเหมือนจะเป็นผู้รับผิดชอบการจัดการในครั้งนี้—ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทีที่ค่อนข้างพอใจที่ได้พบเรา
เขาถามว่าฉันมีความคิดเห็นอย่างไรกับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ในขณะที่เรามองออกไปนอกหน้าต่างเห็นภาพในจัตุรัสสาธารณะ ซึ่งมีการสร้างเวทีชั่วคราวที่มีลักษณะคล้ายแท่นประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ และมีฝูงชนกำลังมารวมตัวกัน
ด้วยความไม่มั่นใจและตระหนักถึงชื่อเสียงของอิหร่านในเรื่องการขับไล่นักข่าวต่างชาติที่มีพฤติกรรมขัดใจทางการ ฉันจึงตอบเลี่ยงๆ อย่างไม่กล้าหาญนัก โดยทำเป็นไม่สนใจเสียงกระซิบเร่งเร้าจากนักข่าวบีบีซี—ซึ่งไม่ถูกถามความเห็นและเดินทางเข้ามาด้วยวีซ่าระยะสั้นต่างจากฉัน—ที่บอกให้ฉัน "บอกเขาไปสิว่าคุณคิดว่ามันเลวร้ายแค่ไหน"
ความเลวร้ายของเหตุการณ์ปรากฏชัดเจนจนน่าสยดสยองเมื่อเราออกไปข้างนอก
ก่อนที่จะถูกแขวนคอ บิเจห์ (Bijeh)—ผู้ซึ่งมีรายงานว่าสังหารเด็ก 17 คนและผู้ใหญ่ 3 คน—จะต้องรับโทษตามหลักอิสลามด้วยการถูกเฆี่ยน 100 ที รายงานข่าวของฉันบรรยายภาพเหตุการณ์ที่เจ้าหน้าที่ผลัดเปลี่ยนกันลงมือเฆี่ยนเขา
สิ่งที่ฉันจำได้แม่นคือเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสของนักโทษประหาร ขณะที่รอยเฆี่ยนทำให้เกิดรอยเลือดเป็นทางยาวบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขา ทำให้รู้สึกว่านี่คือการแสดงความซาดิสต์ที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ
ขณะที่บิเจห์ยืนรอรับโทษประหาร ชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งกล่าวกันว่าเป็นพี่น้องของเด็กที่ตกเป็นเหยื่อรายหนึ่ง ได้บุกขึ้นไปบนเวทีและใช้มีดแทงเขา
ความกระหายในความรุนแรงยังคงดำเนินต่อไปในขณะที่ร่างของเขาถูกยกขึ้นด้วยเครน ฝูงชนต่างตะโกนคำว่า "อัลลอฮุอักบัร" (พระผู้เป็นเจ้าทรงยิ่งใหญ่) และ "มาร์ก บาร์ บิเจห์" (ขอให้บิเจห์ตาย) ในขณะที่พ่อของเด็กที่ถูกสังหารคนหนึ่งตะโกนเร่งเร้าคนขับเครนว่า "หมุนตัวเขาหน่อย ทำให้เขาแกว่งไปมาสิ" เมื่อเจ้าหน้าที่ดำเนินการตามขั้นตอน รองเท้าของ Bijeh ก็หลุดร่วงลงมาทีละข้าง ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพเท้าเปล่าในขณะที่ชีวิตค่อยๆ ดับสูญไป
ข้าพเจ้าเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกจดจ่ออย่างประหลาด แม้จะตระหนักดีว่ากำลังเป็นสักขีพยานให้กับความโหดร้ายทารุณ แต่ในขณะเดียวกัน ข้าพเจ้ากลับมีความรู้สึกวางเฉยอย่างที่ทำให้ข้าพเจ้าต้องย้อนกลับมาทบทวนความรู้สึกของตนเองจนถึงทุกวันนี้ นั่นเป็นเพราะข้าพเจ้ากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่
จ้าหน้าที่ฝ่ายตุลาการของอิหร่านทำการเฆี่ยนตีมูฮัมหมัด บิเจห์ ฆาตกรต่อเนื่องวัย 22 ปี ที่เมืองปักดัชต์ เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2005 ภาพถ่ายโดย Behrouz Mehri/AFP/Getty Images
ในขณะที่ร่างอันไร้เรี่ยวแรงและไร้ชีวิตของ Bijeh ห้อยอยู่เบื้องสูงเหนือจัตุรัสกลางเมือง ข้าพเจ้าได้ถ่ายภาพเก็บไว้เพื่อใช้ประกอบการทำงาน พร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเองในใจว่า สิ่งที่ทำลงไปนั้นถูกต้องตามหลักศีลธรรมหรือไม่ ซึ่งในเวลานี้ ข้าพเจ้ามั่นใจแล้วว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง การกระทำอันน่าละอายนั้นเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าก่อขึ้นเอง แต่บางทีมันอาจเป็นภาพสะท้อนถึงสัญชาตญาณด้านมืดในจิตใจมนุษย์ที่ถูกกระตุ้นให้เผยออกมาจากการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน
เมื่อบรรยากาศอันอึมครึมและน่าหดหู่เริ่มจางหายไป เจ้าหน้าที่ศาลคนเดิมที่เคยสอบถามความคิดเห็นของข้าพเจ้าก่อนหน้านี้ ก็เดินเข้ามาหาเพื่ออธิบายเหตุผลถึงสิ่งที่เกิดขึ้น "ดูสิว่าอารมณ์ความรู้สึกของผู้คนสงบลงแล้ว เราจำเป็นต้องจัดให้มีการประหารชีวิตในที่สาธารณะแบบนี้แหละ" เขากล่าว แม้ข้าพเจ้าจะจำไม่ได้ว่าได้ตอบกลับไปว่าอย่างไร แต่คำพูดของเขาก็ไม่อาจทำให้ข้าพเจ้าคล้อยตามได้เลย
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าพเจ้าได้ทำข่าวเกี่ยวกับการประหารชีวิต
ในปี 2001 ผมเคยไปอยู่ที่เมืองเทอร์เรฮอต (Terre Haute) รัฐอินเดียนา เพื่อทำข่าวการประหารชีวิตทิโมธี แมคเวห์ (Timothy McVeigh) ผู้ก่อเหตุวางระเบิดที่โอคลาโฮมาซิตี ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไปถึง 168 รายด้วยระเบิดรถยนต์บริเวณหน้าอาคารของรัฐบาลกลางเมื่อปี 1995 ทว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอย่างปิดลับภายในเรือนจำของรัฐบาลกลาง และด้วยความที่อาชญากรรมของแมคเวห์เป็นคดีใหญ่ที่อยู่ในความสนใจของสาธารณชนและสื่อมวลชนอย่างมาก การประหารชีวิตเขาจึงกลายเป็นประเด็นที่ผู้คนจับตามอง
ในทางตรงกันข้าม ที่อิหร่านนั้น เจ้าหน้าที่กลับจงใจกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนในเชิงที่ดูเหมือนจะเป็นการโอ้อวดอำนาจเผด็จการของรัฐบาล
เหตุการณ์ดังกล่าวถือเป็นบทเรียนแรกที่ทำให้ผมได้เรียนรู้และปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตภายใต้ระบอบการปกครองของอิหร่าน ซึ่งก้าวขึ้นสู่อำนาจหลังการปฏิวัติอิสลามเมื่อปี 1979
มันเปรียบเสมือนเข็มทิศทางศีลธรรมในยามที่ผมต้องรายงานข่าวเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของรัฐบาลชุดนี้ และพยายามทำความเข้าใจว่าเหตุใดอุดมการณ์ของพวกเขาจึงดูขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับค่านิยมที่สหรัฐฯ และชาติตะวันตกยึดถือ
จึงดูเป็นเรื่องแปลกประหลาดไม่น้อยในเวลานี้ ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสหรัฐฯ กลับกำลังเตรียมการอย่างภาคภูมิใจสำหรับกิจกรรมที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสิ่งที่ทางการในกรุงเตหะรานน่าจะเป็นผู้จัดขึ้นเอง
สิ่งนี้ชวนให้ตั้งคำถามว่า แท้จริงแล้วค่านิยมของวอชิงตันและเตหะรานนั้นแตกต่างกันมากน้อยเพียงใดกันแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยของโดนัลด์ ทรัมป์
ที่มา The Guardian
I saw Iran execute a man in public. Is this what the US wants?
https://www.theguardian.com/us-news/2026/oct/09/fort-hood-public-execution-us-iran
9 October, 2026
.....
.jpg)
มีเพียงสองประเทศเท่านั้นที่ดำเนินการประหารชีวิตในที่สาธารณะอย่างเป็นระบบ ได้แก่ อิหร่านและอัฟกานิสถาน (ภายใต้การปกครองของกลุ่มตาลีบัน)
กระทรวงกลาโหมต้องการประหารชีวิตผู้ก่อการร้ายที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดด้วยวิธีการยิงเป้า และจะถ่ายทอดสดเหตุการณ์ดังกล่าวผ่านทางออนไลน์
ผลเสียที่แท้จริงของการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน
เมื่อวานนี้ ในระหว่างการให้สัมภาษณ์บนเรือรบ USS Abraham Lincoln รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม Pete Hegseth กล่าวว่าสหรัฐฯ จะดำเนินการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทศวรรษ 1930 "เราจะทำให้แน่ใจว่าผู้คนสามารถรับชมเหตุการณ์นี้ได้" เขากล่าว ต่อมาเจ้าหน้าที่เพนตากอนยืนยันว่าจะมีการถ่ายทอดสดการประหารชีวิตดังกล่าว นักโทษประหารรายนี้คืออดีตพันตรี Nidal Hasan ผู้ซึ่งตะโกนคำว่า "พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่" (God is great) เป็นภาษาอาหรับ ก่อนจะสังหารผู้คนไป 13 รายที่ฐานทัพ Fort Hood ในปี 2009 เหตุผลที่ Hegseth ยกมาอ้างเพื่อรื้อฟื้นธรรมเนียมปฏิบัติโบราณนี้ก็เป็นเหตุผลเดียวกับที่คนสมัยก่อนเคยใช้ นั่นคือ การเผยแพร่ภาพความทุกข์ทรมานขณะเสียชีวิตและสภาพศพที่น่าสยดสยองหลังการประหาร จะช่วยเตือนใจผู้ชมว่าการทรยศต่อชาตินั้นมี "ผลตามมาที่ร้ายแรง" ดังที่ Hegseth กล่าวไว้ว่า "เป็นเรื่องที่ตัดสินใจได้ง่ายมาก"
ไอ้คนเลวทรามที่น่าสมเพชคนนี้—หมายถึง Hasan—สมควรได้รับสิ่งที่เขาน่าจะต้องเผชิญในเดือนธันวาคมแล้ว แต่สำหรับพวกเราที่เหลือ การได้เห็นภาพการประหารชีวิตของเขาไม่ใช่เรื่องดีเลย ในอดีต อาชญากรจำนวนมากเคยถูกตัดศีรษะหรือถูกตรึงกางเขนทิ้งไว้ให้เน่าเปื่อยต่อหน้าสาธารณชนเพื่อเป็นบทลงโทษที่เป็นเยี่ยงอย่าง การประหารชีวิตในลักษณะนี้เคยถูกมองว่าเป็นความบันเทิงรูปแบบหนึ่ง แต่ในปัจจุบัน แนวคิดเรื่องการดูคนถูกฆ่าเพื่อความเพลิดเพลินนั้นเป็นเรื่องแปลกประหลาดจนแทบไม่มีใครเข้าใจว่าประสบการณ์ดังกล่าวจะเป็นอย่างไร การเฝ้าดูผู้คนเสียชีวิตด้วยความรุนแรง แม้ว่าคนเหล่านั้นจะสมควรได้รับผลกรรมแล้วก็ตาม ส่งผลกระทบในทางลบต่อจิตใจของผู้ชมอย่างไม่อาจย้อนคืนได้ ผมไม่ได้หมายถึงความเสียหายทางร่างกายหรืออารมณ์เพียงอย่างเดียว แม้ว่าหลายคนที่เห็นความตายที่ไม่เป็นไปตามธรรมชาติในระยะใกล้จะอาเจียนหรือฝันร้ายหลังจากนั้นก็ตาม แต่ผมหมายถึงสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น นั่นคือการสูญเสียความเป็นมนุษย์และศักดิ์ศรีของตนเอง ผ่านการมีส่วนร่วมในกระบวนการที่ปฏิบัติต่อบุคคลหนึ่ง—ซึ่งในหลายด้านก็มีความคล้ายคลึงกับตัวพวกเขาเอง—ราวกับเป็นเครื่องจักรที่สามารถปิดสวิตช์หรือฉีกกระชากทำลายทิ้งได้ เหมือนเครื่องพิมพ์ที่ทำงานผิดปกติหรือรถเก่าๆ การได้เห็นกระบวนการนี้ทำให้คุณค่าความเป็นมนุษย์ลดทอนลง และการตัดสินใจเปิดเผยภาพการประหารชีวิตให้ทุกคนเห็น ก็เปรียบเสมือนการเชิญชวนให้ผู้คนทำร้ายจิตใจตนเอง ซึ่งส่งตรงไปถึงทุกคนที่มีอินเทอร์เน็ต ยากที่จะจินตนาการว่าประสบการณ์การรับชมภาพเหตุการณ์เช่นนี้จะเลวร้ายเพียงใด จนกว่าจะได้เห็นด้วยตาตนเอง และเมื่อถึงตอนนั้นก็คงสายเกินไปเสียแล้ว ผมเคยเห็นวิดีโอบันทึกภาพการประหารชีวิตมาบ้าง และทุกครั้งที่ได้เห็น จิตใจของผมก็รู้สึกหดหู่และเสื่อมถอยลง
ในเดือนสิงหาคม ปี 2014 ฮาซานได้เขียนจดหมายจากเรือนจำถึงอาบู บักร์ อัล-บักห์ดาดี ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้นำกลุ่มรัฐอิสลาม (Islamic State) โดยขอสัญชาติในฐานะ "ทหารของอัลลอฮ์" แต่ไม่มีบันทึกว่ามีการตอบรับใดๆ กลับมา สิ่งที่น่าขันในเชิงตลกร้ายก็คือ ดูเหมือนว่าฮาซานน่าจะเห็นดีเห็นงามกับแนวคิดของเฮกเซธที่สนับสนุนการประหารชีวิตในที่สาธารณะ เพราะกลุ่มรัฐอิสลามตีความคัมภีร์อัลกุรอานว่าการประหารชีวิตต้องกระทำต่อหน้าสาธารณชน ผู้ที่กระทำผิดฐานผิดประเวณี (ตามที่ระบุในอัลกุรอาน บทที่ 24 ข้อ 2) ควรถูกเฆี่ยนตี และการลงโทษนั้นควรมี "กลุ่มผู้ศรัทธา" ร่วมเป็นสักขีพยาน กลุ่มรัฐอิสลามจึงขยายความตีความต่อไปว่า กลุ่มคนดังกล่าวควรเป็นสักขีพยานในการลงโทษความผิดทุกประเภทที่ระบุไว้ในคัมภีร์ อาชญากรรมบางอย่าง เช่น การปล้นสะดม จะต้องถูกลงโทษด้วยการตรึงกางเขน ซึ่งเป็นวิธีการประหารชีวิตที่ต้องทำในที่สาธารณะโดยธรรมชาติ และกลุ่มรัฐอิสลามก็ได้บันทึกภาพเหตุการณ์ดังกล่าวไว้ในวิดีโอด้วย น่าเศร้าที่ผมเองก็เคยเห็นภาพเหตุการณ์การเสียชีวิตในลักษณะนั้นมาแล้ว
ในช่วงหลายปีก่อนที่ฮาซานจะถูกนำตัวขึ้นศาลทหารในปี 2013 เขาเลิกโกนหนวดเคราเพื่อแสดงการขัดขืนตามหลักศาสนาอิสลาม ต่อกฎระเบียบของกองทัพบกที่ห้ามทหารไว้หนวดเครา ไมค์ ซิมป์สัน นายทหารบกและแพทย์ประจำห้องฉุกเฉินซึ่งทำงานใกล้กับสถานที่คุมขังฮาซาน เล่าให้ผมฟังในอีกไม่กี่ปีต่อมาว่า เขาได้แจ้งกับเพื่อนร่วมงานไว้ว่า หากฮาซานเกิดเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์ขึ้น (ซึ่งมีความเป็นไปได้สูง เนื่องจากเขาเป็นอัมพาตและมีปัญหาสุขภาพอื่นๆ หลังจากถูกยิงตอบโต้ระหว่างก่อเหตุโจมตีด้วยความรุนแรง) เขาต้องการให้เรียกตัวเขาไปเพื่อโกนหนวดเคราให้ฮาซานด้วยตนเอง การโกนหนวดเครานั้นอาจเป็นความจำเป็นทางการแพทย์ เพราะผู้ป่วยอาจต้องสวมหน้ากากที่ต้องแนบสนิทกับใบหน้า แต่ซิมป์สันต้องการจัดการโกนหนวดเคราให้ไอ้สารเลวนั่นด้วยมือของเขาเองเพื่อความสะใจส่วนตัว
ทว่าความสะใจที่อาจเกิดขึ้นจากการโกนหนวดเคราให้ฮาซานนั้น ย่อมแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากความรู้สึกที่จะได้รับหากได้ยิงเข้าที่หัวใจของเขา กองทัพคงไม่ลำบากใจที่จะหาทหารสักโหลที่เต็มใจจะทำหน้าที่เป็นทีมเพชฌฆาตเพื่อประหารชีวิตฮาซาน ฮาซานเคยกล่าวว่าเขาต้องการความตาย ส่วนเฮกเซธก็บอกว่าเขา “ไม่สนใจ” ว่าความปรารถนาสุดท้ายของฮาซานจะเป็นเช่นไร ทว่าผมคาดว่าความรู้สึกพึงพอใจในหน้าที่ของเหล่าอาสาสมัครคงจะลดน้อยถอยลง หากพวกเขาได้เห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของฮาซานในขณะที่เขาถูกมัดไว้กับเสาห่างออกไป 15 ก้าว และสวดภาวนาไปจนวาระสุดท้ายของชีวิต เฉกเช่นเดียวกับแฮมเล็ตที่ไม่สามารถตัดใจสังหารคลอดิอัสในขณะที่อีกฝ่ายกำลังสวดมนต์ได้ เพราะการปลิดชีพเขาในระหว่างการประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์—อันเป็นการ “จัดการเขาในยามที่จิตวิญญาณกำลังได้รับการชำระล้าง และพร้อมสรรพสำหรับการเดินทางสู่โลกหน้า”—นั้นถือเป็นการกระทำที่เมตตาปรานีจนเกินไป
ในโลกใบนี้ การพรากโอกาสที่ฮาซานจะได้จบชีวิตลงตามเงื่อนไขที่เขาต้องการ แล้วปล่อยให้เขาต้องใช้เวลาอีกหลายทศวรรษบนโลกนี้ไปกับการถูกจองจำอันน่าเบื่อหน่ายและซ้ำซากจำเจ ดูจะเป็นบทลงโทษที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่า ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงขอเสนอทางเลือกอื่นนอกเหนือจากการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน นั่นคือการจองจำเขาไว้ให้สาธารณชนได้เห็นตลอดเวลา โดยให้ขังเขาไว้ในพื้นที่แคบๆ และมีการถ่ายทอดสดชีวิตช่วงที่เหลือของเขาผ่านระบบที่ได้รับทุนสนับสนุนจากเพนตากอน หากจุดประสงค์ของการประหารชีวิตแบบเปิดเผยคือการแสดงให้ผู้อื่นเห็นถึง "ผลอันร้ายแรง" ของการสังหารผู้คนถึง 13 ชีวิต ข้าพเจ้าก็สงสัยว่าจะมีวิธีการประหารใดที่น่าหวาดหวั่นไปกว่าการได้เฝ้ามองฆาตกรผู้น่ารังเกียจคนนี้ค่อยๆ แก่ชราลงต่อหน้าต่อตาคนทั้งโลก ปล่อยให้ธรรมชาติและกาลเวลาเป็นผู้ทำหน้าที่ลงทัณฑ์เขาไปเรื่อยๆ ตัวข้าพเจ้าเองคงจะแวะเวียนเข้าไปดูการถ่ายทอดสดนั้นบ้างเป็นครั้งคราว จนกระทั่งรู้สึกเบื่อหน่ายและหันไปทำสิ่งที่มีประโยชน์กว่า หรือใช้เวลาที่เหลืออยู่ของตนเองไปกับเรื่องราวที่ดีกว่านี้ วิธีการเช่นนี้จะเปลี่ยนชีวิตของฮาซานให้กลายเป็นของขวัญชิ้นเล็กๆ แก่พวกเรา แทนที่จะเป็นการสูญเสียสิ่งที่ไม่อาจเรียกคืนได้ไปพร้อมกับการมอบสถานะ "ผู้พลีชีพ" ให้แก่เขา
ที่มา The Atlantic
The Real Harm of a Public Execution
It is hard to appreciate how awful this viewing experience will be, until you have it.
By Graeme Wood
https://www.theatlantic.com/ideas/2026/10/public-killing-death-humanity/688954/
October 9, 2026
.jpeg)
.jpg)
