ประสิทธิ์ชัย หนูนวล6 hours ago
·
ประกาศกระทรวงพานิชย์ กันยายน 2563 มีผลบังคับใช้ห้ามนำเข้าขยะอิเล็คทรอนิกส์
ปัญหาคือว่า
1.คำสั่ง คสช.ที่3/2559 และคำสั่ง คสช.ที่4/2559 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 2559 ที่เปิดให้โรงงานขยะตั้งได้ทั่วประเทศ ด้วยการออกประกาศมาตรการทำลายกฎหมายผังเมือง
2.พ.ร.บ. EEC พ.ศ.2561 ที่เอื้อให้เกิดสิทธิพิเศษของต่างชาติ เอื้อให้เกิดอุตสาหกรรมขยะในภาคตะวันออก
3.เพื่อเอื้อต่ออุตสาหกรรมขยะจึงไปแก้ พ.ร.บ.โรงงาน 2562 ในสาระสำคัญหลายประการที่เอื้อต่ออุตสาหกรรมขยะและทำลายมาตรการตรวจสอบ
ฉะนั้นก่อนการยกเลิกในปี2563 ขยะล้นประเทศไทยแล้วโดยคำสั่ง คสช.ที่3และ4 และถูกนำไปทิ้งทั่วประเทศแล้วด้วยมาตรการแก้ พ.ร.บ.โรงงาน และสร้างอาณาจักรทุนอุตสาหกรรมสกปรกในเขต EEC
การยกเลิกในปี2563 เพราะคนเริ่มด่าปัญหาเริ่มเยอะใช่หรือไม่
ผลกระทบนั้นกว้างขว้าง ยาวนาน ทำลายรากฐานชีวิตของประชาชน เพราะการทำลายดิน น้ำ อากาศคือการทำลายรากฐานชีวิต
มาถึงวันนี้ยังไร้สำนึก ยังโอบอุ้มกัน แล้วแบบนี้ชาติจะเจริญ ก้าวหน้าได้อย่างไร
เถียงมาครับท่าน สส.
https://www.facebook.com/photo/?fbid=3014076388985172&set=a.184408418618664
.....
กาแลตซี่ พิซซา
***เอาFact มาแจก โปรดแหกตาดู***
กฎหมายระดับประกาศกระทรวงพาณิชย์ที่กำหนดให้ขยะอิเล็กทรอนิกส์เป็นสินค้าต้องห้ามนำเข้าในราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการฉบับแรก ออกในสมัยรัฐบาล พล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา (ปี พ.ศ. 2563) และมีการออกฉบับปรับปรุงเพิ่มเติมในสมัยรัฐบาล แพทองธาร ชินวัตร (ปี พ.ศ. 2568)
ตามข้อมูลจาก กรมการค้าต่างประเทศ และสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (สผ.) กฎหมายที่เกี่ยวข้องมีลำดับดังนี้:
• สมัยรัฐบาล พล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา (พ.ศ. 2563): กระทรวงพาณิชย์ออกประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง กำหนดให้ขยะอิเล็กทรอนิกส์เป็นสินค้าที่ต้องห้ามในการนำเข้ามาในราชอาณาจักร พ.ศ. 2563 (ลงวันที่ 11 สิงหาคม 2563 และมีผลบังคับใช้ 15 กันยายน 2563) เพื่อห้ามนำเข้าขยะอิเล็กทรอนิกส์ 428 รายการ
• สมัยรัฐบาล แพทองธาร ชินวัตร (พ.ศ. 2568): กระทรวงพาณิชย์ออกประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง ให้ขยะอิเล็กทรอนิกส์เป็นสินค้าที่ต้องห้ามนำเข้ามาในราชอาณาจักร พ.ศ. 2568 (ประกาศราชกิจจานุเบกษา 23 มิถุนายน 2568 และมีผลบังคับใช้ 24 มิถุนายน 2568) โดยยกเลิกฉบับปี 2563 และปรับปรุงบัญชีรายการตามระบบฮาโมไนซ์ ปี 2022 เพิ่มเป็น 463 รายการ
.....
เพิ่มเติม
เนื้อหา คสช.คำสั่ง ที่3/2559 และ คำสั่ง คสช.ที่4/2559
คำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ทั้ง 2 ฉบับนี้ ออกโดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 44 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พ.ศ. 2557 โดยมีสาระสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการ ยกเว้นการบังคับใช้กฎหมายผังเมืองและกฎหมายควบคุมอาคาร เพื่อขับเคลื่อนนโยบายเศรษฐกิจพิเศษและกิจการด้านพลังงาน/สาธารณูปโภค ซึ่งมีรายละเอียดสำคัญดังนี้
1. คำสั่งหัวหน้า คสช. ที่ 3/2559
ชื่อเรื่อง: เรื่อง การยกเว้นการใช้บังคับกฎหมายว่าด้วยการผังเมืองและกฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคารในพื้นที่เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ
สาระสำคัญหลัก:
ให้ ยกเว้นการบังคับใช้กฎหมายผังเมืองรวม, กฎกระทรวงหรือข้อบัญญัติท้องถิ่นเกี่ยวกับการห้ามก่อสร้างอาคารบางประการ และประกาศที่เกี่ยวกับการใช้ประโยชน์ทรัพย์สิน ในพื้นที่ เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ (SEZ) รวม 10 พื้นที่ในระยะแรก (เช่น ตาก, มุกดาหาร, สระแก้ว, สงขลา, ตราด ฯลฯ)
เปิดทางให้หน่วยงานรัฐสามารถออกประกาศหรือกำหนดหลักเกณฑ์การใช้ประโยชน์ที่ดินและการก่อสร้างขึ้นใหม่เฉพาะกิจ เพื่อให้สอดคล้องกับการส่งเสริมการลงทุนและการพัฒนาพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่ต้องติดข้อจำกัดทางผังเมืองและกฎหมายควบคุมอาคารเดิม
2. คำสั่งหัวหน้า คสช. ที่ 4/2559
ชื่อเรื่อง: เรื่อง การยกเว้นการใช้บังคับกฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมสำหรับการประกอบกิจการบางประเภท
สาระสำคัญหลัก:
เป็นคำสั่งที่มีผลใช้บังคับ ทั่วประเทศ โดยให้ยกเว้นการบังคับใช้กฎกระทรวงผังเมืองรวม สำหรับกิจการที่เกี่ยวกับโครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อมที่สำคัญ เช่น
คลังน้ำมันตามกฎหมายควบคุมน้ำมันเชื้อเพลิง
โรงงานผลิต ส่ง หรือจำหน่ายพลังงานไฟฟ้า (โรงไฟฟ้าและสถานีส่งไฟฟ้าตามแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้า หรือ PDP)
กิจการที่เป็นส่วนหนึ่งของการผลิต ขนส่ง และระบบจำหน่ายพลังงาน (เช่น ท่อส่งน้ำมัน สายส่งไฟฟ้า)
กิจการโรงงานจำพวกที่ 106 (โรงงานรีไซเคิล/นำของเสียหรือผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมที่ไม่ใช้แล้วมาผลิตเป็นวัตถุดิบหรือผลิตภัณฑ์ใหม่)
กิจการกำจัดมูลฝอยและกิจการอื่นที่เกี่ยวข้อง
ผลกระทบเสียงสะท้อนจากภาคประชาสังคม: คำสั่งฉบับนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางจากภาคประชาชนและนักวิชาการด้านสิ่งแวดล้อมมาอย่างยาวนาน เนื่องจากทำให้ผู้ประกอบการสามารถตั้งโรงไฟฟ้า โรงงานรีไซเคิลขยะพิษ หรือคลังสินค้าอันตรายในพื้นที่ต่างๆ ได้ แม้ว่าตามผังเมืองรวมเดิมพื้นที่จะถูกกำหนดให้เป็นเขตเกษตรกรรมหรือเขตชุมชน (พื้นที่สีเขียว) โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่อย่างเต็มรูปแบบ จนกระทั่งต่อมาในฝั่งนิติบัญญัติได้มีความเคลื่อนไหวและมติจากสภาผู้แทนราษฎรในการผลักดันยกเลิกคำสั่งดังกล่าว
...
สรุป พ.ร.บ. EEC พ.ศ.2561 ที่เอื้อให้เกิดสิทธิพิเศษของต่างชาติ เอื้อให้เกิดอุตสาหกรรมขยะในภาคตะวันออก
พระราชบัญญัติเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก พ.ศ. 2561 (พ.ร.บ. EEC) ถูกผลักดันขึ้นเป็นกฎหมายแม่บทเพื่อขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก (ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ระยอง) ทว่าในมุมมองของนักวิชาการ ภาคประชาสังคม และประชาชนในพื้นที่ กฎหมายฉบับนี้ถูกมองว่าเป็นโครงสร้างอำนาจพิเศษที่ "เอื้อทุนใหญ่และชาวต่างชาติ" ขณะเดียวกันก็เป็นรากฐานทางกฎหมายที่เปิดช่องให้เกิด "วิกฤตอุตสาหกรรมขยะพิษและกากของเสีย" ในพื้นที่ภาคตะวันออกตามมาอย่างต่อเนื่อง สรุปสาระสำคัญและช่องโหว่ที่เชื่อมโยงกับประเด็นดังกล่าวได้ดังนี้
1. กลไกใน พ.ร.บ. EEC ที่เอื้อประโยชน์ให้ทุนต่างชาติและกลุ่มทุนใหญ่
TU e-Thesis (Thammasat University) - มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์+ 1
อำนาจเบ็ดเสร็จของ "คณะกรรมการนโยบาย EEC" และเลขาธิการฯ: พ.ร.บ.ฉบับนี้ตั้งองค์กรพิเศษที่มีอำนาจเหนือหน่วยงานรัฐปกติ (เช่น กรมโยธาธิการฯ, กรมโรงงาน, กระทรวงแรงงาน) สามารถอนุมัติ อนุญาต หรือให้สัมปทานโครงการขนาดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว โดยลดขั้นตอนการตรวจสอบที่ซับซ้อนลง
การยกเว้นกฎหมายควบคุมภายในประเทศหลายฉบับ (มาตรา 40): เปิดช่องให้คณะกรรมการนโยบายสามารถประกาศยกเว้นการบังคับใช้กฎหมายไทยบางฉบับในพื้นที่ส่งเสริมเศรษฐกิจพิเศษได้ เช่น
กฎหมายว่าด้วยการควบคุมอาคาร และกฎหมายสาธารณสุข: ทำให้การก่อสร้างโรงงานหรือกิจการขนาดใหญ่ทำได้ง่ายขึ้น
กฎหมายคนเข้าเมือง: เอื้อให้ผู้เชี่ยวชาญ ผู้บริหาร หรือช่างฝีมือต่างชาติ รวมถึงผู้ติดตาม สามารถเข้ามาทำงานและอยู่ในราชอาณาจักรได้โดยสะดวกเป็นกรณีพิเศษ
สิทธิพิเศษในการถือครองที่ดิน: ให้สิทธิชาวต่างชาติหรือนิติบุคคลต่างชาติที่เข้ามาลงทุนในอุตสาหกรรมเป้าหมาย สามารถ ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินหรือห้องชุด เพื่อประกอบกิจการหรืออยู่อาศัยได้มากกว่ากฎหมายปกติทั่วไปกำหนด
สิทธิประโยชน์ทางภาษีและธุรกรรมการเงิน: ได้รับการยกเว้นภาษีอากรตามเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด (เช่น ภาษีเงินได้นิติบุคคลเป็นเวลาหลายปี) รวมถึงสิทธิในการนำเงินตราต่างประเทศเข้า-ออกได้อย่างเสรี
2. ความเชื่อมโยง: ทำไม พ.ร.บ. EEC ถึงเอื้อให้เกิด "อุตสาหกรรมขยะ" ในภาคตะวันออก?
แม้ตัว พ.ร.บ. EEC จะระบุวัตถุประสงค์ในตอนต้นให้ส่งเสริมอุตสาหกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แต่ในทางปฏิบัติและการเชื่อมโยงกับกฎหมายลูก/คำสั่งอื่นๆ (เช่น คำสั่ง คสช. ที่ 4/2559 ที่ปลดล็อกผังเมืองให้ตั้งโรงงานรีไซเคิลและกำจัดขยะอันตรายได้ทั่วประเทศ) ทำให้เกิดปัญหาตามมาดังนี้:
การปลดล็อกข้อจำกัดทางผังเมืองเพื่อรองรับอุตสาหกรรมเป้าหมาย: เมื่อพื้นที่ภาคตะวันออกถูกประกาศเป็นเขตพัฒนาพิเศษ การเร่งรัดอนุมัติโครงการเมกะโปรเจกต์ นิคมอุตสาหกรรม และโรงงานต่อเนื่อง ทำให้ความต้องการกำจัด "กากของเสียอุตสาหกรรม" พุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดด
โรงงานรีไซเคิลและกำจัดขยะพิษ (เช่น โรงงานจำพวก 101, 105, 106) ผุดขึ้นในพื้นที่เกษตรกรรมและชุมชน: การใช้กลไกพิเศษลัดขั้นตอนและยกเว้นข้อจำกัดผังเมือง ทำให้ทุนอุตสาหกรรมขยะสามารถเข้ามาตั้งโรงคัดแยก หลอม หรือฝังกลบกากพิษในพื้นที่ที่ไม่ควรตั้งอยู่ เช่น ใกล้แหล่งน้ำ หรือพื้นที่เกษตรกรรม
ปัญหาการลักลอบทิ้งกากของเสียและอาชญากรรมสิ่งแวดล้อม: เมื่ออุตสาหกรรมขยายตัวอย่างรวดเร็ว แต่ระบบการตรวจสอบย้อนกลับ (Traceability) และมาตรการควบคุมมลพิษของรัฐยังอ่อนแอ ประกอบกับบทลงโทษตามกฎหมายเดิมที่ไม่รุนแรงพอ (ค่าปรับน้อยเมื่อเทียบกับกำไร) ส่งผลให้เกิดขบวนการลักลอบทิ้งกากอุตสาหกรรมและสารพิษลงในที่รกร้างและแหล่งน้ำสาธารณะในภาคตะวันออก กลายเป็นภาระงบประมาณแผ่นดินในการฟื้นฟู และสร้างความเดือดร้อนให้ประชาชนในพื้นที่อย่างรุนแรง
สรุปผลกระทบภาพรวม
พ.ร.บ. EEC พ.ศ. 2561 ถูกมองในมุมมองเชิงโครงสร้างว่าเป็นกฎหมายที่ "เน้นความเร่งด่วนในการเติบโตทางเศรษฐกิจ (Growth First)" โดยให้สิทธิประโยชน์มหาศาลเพื่อดึงดูดทุนข้ามชาติ แต่ขาดกลไก "การคุ้มครองชุมชนและสิ่งแวดล้อมที่รัดกุมพอ" ทำให้พื้นที่ภาคตะวันออกกลายเป็นฐานรับภาระมลพิษและอุตสาหกรรมขยะพิษของประเทศ จนกลายเป็นประเด็นข้อเรียกร้องให้มีการปฏิรูประบบจัดการสิ่งแวดล้อมและแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้องในปัจจุบัน
การแก้ไข พระราชบัญญัติโรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2562 เป็นอีกหนึ่งหมุดหมายสำคัญที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากภาคประชาสังคม นักวิชาการด้านสิ่งแวดล้อม และชุมชนท้องถิ่น ว่าเป็นกฎหมายที่มีการปรับเปลี่ยนสาระสำคัญในลักษณะ "ลดทอนการควบคุมและอำนวยความสะดวกให้แก่ภาคธุรกิจ" ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อการเติบโตของอุตสาหกรรมรีไซเคิลและกำจัดกากของเสียอันตราย ตลอดจนลดทอนประสิทธิภาพในการตรวจสอบของรัฐและสิทธิชุมชน
...
สาระสำคัญของการแก้ไข พ.ร.บ.โรงงาน ปี 2562 ที่เชื่อมโยงกับการเอื้อประโยชน์ต่ออุตสาหกรรมขยะและการทำลายมาตรการตรวจสอบ มีประเด็นหลักๆ ดังนี้:
1. การเปลี่ยนนิยาม "โรงงาน" และขยายเกณฑ์ขนาด (ลดกลุ่มควบคุม)
สาระสำคัญ: มีการแก้ไขนิยามขนาดโรงงาน จากเดิมที่กำหนดเครื่องจักรตั้งแต่ 5 แรงม้าขึ้นไป หรือมีคนงานตั้งแต่ 7 คนขึ้นไป ให้ปรับเปลี่ยนเป็น 50 แรงม้าขึ้นไป หรือมีคนงานตั้งแต่ 50 คนขึ้นไป (ขึ้นอยู่กับประเภทโรงงานตามกฎกระทรวง)
ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมขยะ: โรงงานคัดแยกขยะ รีไซเคิล หรือโรงงานขนาดเล็ก-กลางจำนวนมาก ที่เดิมเคยต้องขอรับใบอนุญาตและอยู่ภายใต้การกำกับดูแลอย่างเข้มงวดตามกฎหมายโรงงาน หลุดพ้นจากระบบการควบคุม กลายเป็นสถานประกอบกิจการที่ไม่เข้าข่ายโรงงานขนาดใหญ่ ทำให้การตรวจสอบ ทำรอบตรวจ และการบังคับใช้กฎหมายสิ่งแวดล้อมทำได้ยากขึ้น หรือแทบไม่มีหน่วยงานรัฐเข้าไปตรวจสอบอย่างสม่ำเสมอ
2. เปิดช่องให้เอกชนตรวจสอบตัวเอง (Third Party / Self-Declaration)
สาระสำคัญ: ลดบทบาทการตรวจสอบโดยตรงจากเจ้าหน้าที่รัฐ (พนักงานเจ้าหน้าที่กรมโรงงาน) โดยเปิดทางให้เอกชนผู้รับรองอิสระ (Third Party) หรือให้ผู้ประกอบการตรวจสอบและรับรองตนเอง (Self-Declaration) ว่าปฏิบัติตามกฎหมาย เครื่องจักรปลอดภัย และมีการจัดการสิ่งแวดล้อมถูกต้อง
ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมขยะ: ในทางปฏิบัติสำหรับอุตสาหกรรมกำจัดกากของเสียอันตราย การใช้ระบบให้เอกชนตรวจรับรองกันเองขาดความโปร่งใส ขาดกลไกการถ่วงดุลจากภาคประชาชน และเปิดช่องให้เกิดการ "ซื้อผลตรวจ" หรือรายงานเท็จได้ง่ายขึ้น หากบริษัทผู้ตรวจสอบไม่อยู่ใต้การควบคุมจรรยาบรรณที่เข้มงวดพอ ทำให้สารพิษหรือมลพิษรั่วไหลออกสู่สิ่งแวดล้อมโดยที่รัฐไม่รู้เห็น
3. ยกเลิกการต่ออายุ "ใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน (รง.4)"
สาระสำคัญ: จากเดิมที่ผู้ประกอบกิจการโรงงานต้องยื่นขอต่ออายุใบอนุญาตทุกๆ 5 ปี ซึ่งเป็นโอกาสที่รัฐและชุมชนจะได้ทบทวนผลกระทบสิ่งแวดล้อมและพฤติกรรมของโรงงาน พ.ร.บ.ฉบับนี้ได้ ยกเลิกการต่ออายุใบอนุญาต เปลี่ยนเป็นใบอนุญาตที่มีผลตลอดชีพ (ตราบเท่าที่ไม่ถูกสั่งพักใช้หรือเพิกถอน)
ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมขยะ: ตัดกลไกสำคัญที่รัฐจะใช้เป็น "เครื่องมือต่อรอง" ในการบังคับให้โรงงานรีไซเคิลขยะพิษต้องปรับปรุงแก้ไขเทคโนโลยีหรือจัดการมลพิษ เมื่อโรงงานได้ใบอนุญาตครั้งเดียวจบ การตรวจสอบความผิดพลาดหรือการเพิกถอนใบอนุญาตทำได้ยากและมีขั้นตอนทางกฎหมายที่ยาวนานขึ้นอย่างมาก
4. ปลดล็อกเงื่อนไขการขยายโรงงานและการย้าย/เพิ่มประเภทกิจการ
สาระสำคัญ: ผ่อนปรนหลักเกณฑ์การขยายโรงงานหรือการเพิ่มประเภทกิจการที่เกี่ยวเนื่องกันในพื้นที่เดิมหรือพื้นที่ติดต่อกัน ให้ทำได้ง่ายขึ้นโดยใช้เพียงการ "แจ้งเป็นหนังสือ" ต่อเจ้าหน้าที่ (ไม่ต้องผ่านกระบวนการขออนุญาตเต็มรูปแบบเหมือนในอดีตในหลายกรณี)
ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมขยะ: โรงงานรีไซเคิลหรือคัดแยกขยะหลายแห่งใช้ช่องทางนี้ในการ "ขยายไลน์ธุรกิจ" หรือเพิ่มประเภทการรับกำจัดกากของเสียอันตรายในโรงงานเดิม โดยที่ชุมชนรอบข้างไม่มีโอกาสได้รับรู้ล่วงหน้า หรือไม่มีกระบวนการประชาคมรับฟังความคิดเห็นอย่างแท้จริงก่อนที่กิจการขยะพิษจะขยายตัวใหญ่ขึ้น
5. บทลงโทษที่ไม่สอดคล้องกับความรุนแรงของปัญหา (ความล้าหลังของสภาพบังคับ)
สาระสำคัญ: แม้จะมีบทกำหนดโทษ แต่โครงสร้างค่าปรับและบทลงโทษทางอาญาหลายส่วนยังคงรูปแบบเดิมจากกฎหมายปี พ.ศ. 2535 ไม่สะท้อนสภาพเศรษฐกิจในปัจจุบัน และไม่สอดคล้องกับความเสียหายมหันต์ที่เกิดจากมลพิษขยะอุตสาหกรรม
ผลกระทบต่ออุตสาหกรรมขยะ: สำหรับกลุ่มทุนอุตสาหกรรมขยะขนาดใหญ่ การจ่ายค่าปรับตามกฎหมาย (หากถูกจับกุม) มีมูลค่า "น้อยมาก" เมื่อเทียบกับกำไรมหาศาลจากการลักลอบกำจัดกากพิษผิดวิธี ทำให้เกิดวัฒนธรรมทำผิดซ้ำซาก (Repeat Offender) ยอมจ่ายค่าปรับแล้วลักลอบทำต่อ เพราะต้นทุนการจ่ายค่าปรับถูกกว่าการลงทุนสร้างระบบบำบัดเสียให้ถูกต้องตามกฎหมาย
บทสรุปเชิงโครงสร้าง
การแก้ไข พ.ร.บ.โรงงาน พ.ศ. 2562 ถูกมองว่าเป็นกฎหมายที่สอดรับกับนโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจและการลงทุนแบบเร่งรัด (Deregulation) ของภาครัฐในยุคนั้น โดยมุ่งเน้นการอำนวยความสะดวก ลดขั้นตอนทางราชการให้แก่ผู้ประกอบการ (Ease of Doing Business) ทว่าในมิติของการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมและสุขภาพประชาชน กลับกลายเป็นการ "เปิดประตูหลัง" ให้กับอุตสาหกรรมขยะและกากพิษ ขาดกลไกการตรวจสอบจากภาคประชาชน และทำให้รัฐสูญเสียอำนาจเบ็ดเสร็จในการควบคุมมลพิษ ซึ่งเป็นต้นตอสำคัญของปัญหาการลักลอบทิ้งกากของเสียในปัจจุบัน