https://x.com/TheEconomist/status/2034608380958953731
บทความเรื่อง "ปฏิบัติการความโกรธแค้นที่ไร้จุดหมาย" (ตีพิมพ์ในนิตยสาร The Economist ฉบับวันที่ 14 มีนาคม 2026) วิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงต่อปฏิบัติการทางทหารร่วมระหว่างสหรัฐฯ และอิสราเอลต่ออิหร่าน ซึ่งเริ่มต้นในปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2026
ใจความสำคัญของบทความคือ การโจมตีครั้งนี้—ซึ่งอ้างว่ามีเป้าหมายเพื่อทำลายขีดความสามารถด้านนิวเคลียร์ของอิหร่านและโค่นล้มสาธารณรัฐอิสลาม—เป็น "การกระทำที่สิ้นหวัง" ทางยุทธศาสตร์ที่ละเลยความเป็นจริงในภูมิภาคและก่อให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจและภูมิรัฐศาสตร์ระดับโลก
ประเด็นสำคัญของบทสรุป:
การคำนวณผิดพลาดทางยุทธศาสตร์: The Economist โต้แย้งว่าผู้ที่วางแผนปฏิบัติการ (ซึ่งเรียกว่า "ความโกรธแค้นที่ไร้จุดหมาย" เนื่องจากเป้าหมายที่ไม่ชัดเจนและตอบสนองต่อสถานการณ์) ประเมินความสามารถในการฟื้นตัวของอิหร่านต่ำเกินไป แทนที่จะทำให้ระบอบการปกครองล่มสลายอย่างรวดเร็ว การโจมตีกลับทำให้ประชาชนอิหร่านรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ธงชาติและทำให้ผู้นำสายแข็งกร้าวแข็งแกร่งขึ้น
เศรษฐกิจ "ช็อกสองด้าน": บทความนี้เน้นย้ำถึงผลกระทบระดับโลกที่ร้ายแรงจากการปิดช่องแคบฮอร์มุซ โดยอธิบายถึง "ช็อกสองด้าน" ที่ราคาน้ำมันพุ่งสูงขึ้นในขณะที่การค้าโลกหยุดชะงัก คุกคามภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลก บทความนี้กล่าวถึงความเปราะบางอย่างยิ่งของเศรษฐกิจในเอเชีย (ญี่ปุ่น เกาหลีใต้) ที่พึ่งพาเส้นทางนี้โดยเฉพาะ
ผลกระทบย้อนกลับในระดับภูมิภาค: ประเด็นสำคัญอยู่ที่ผลกระทบทางการทูต นิตยสาร The Economist ตั้งข้อสังเกตว่าพันธมิตรดั้งเดิมของสหรัฐฯ ในอ่าวเปอร์เซีย เช่น โอมานและกาตาร์ มองว่าความร่วมมือด้านความมั่นคงกับสหรัฐฯ เป็นภาระมากกว่าเกราะป้องกัน บทความนี้อ้างถึงคำวิจารณ์ต่อสาธารณะที่หาได้ยากของรัฐมนตรีต่างประเทศโอมาน ซัยยิด บาดร์ อัลบูไซดี ที่ว่าสหรัฐฯ "สูญเสียการควบคุมนโยบายต่างประเทศของตนเอง"
ข้อกังวลด้านมนุษยธรรมและกฎหมาย: บทความนี้กล่าวถึง "หลักการทำลายล้าง" ที่ถูกนำมาใช้ โดยเปรียบเทียบกับความขัดแย้งก่อนหน้านี้ในฉนวนกาซาและเลบานอน รายงานเตือนว่า การทำลายโครงสร้างพื้นฐานพลเรือนในอิหร่านในระดับที่รุนแรงนั้น อาจทำให้ประชาคมระหว่างประเทศตีตัวออกห่างอย่างถาวร และอาจเป็นการละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ
การขาด "จุดจบที่ชัดเจน": บรรณาธิการสรุปว่า ไม่มีแผนการที่ชัดเจนสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น "ในวันถัดไป" พวกเขาโต้แย้งว่า แม้ว่าเป้าหมายทางทหารจะบรรลุผลสำเร็จ แต่สุญญากาศทางอำนาจที่เกิดขึ้นในประเทศที่มีประชากร 90 ล้านคน จะเป็น "ฝันร้ายทางภูมิรัฐศาสตร์" ที่ทั้งอิสราเอลและสหรัฐอเมริกาต่างก็ไม่พร้อมรับมือ
บทสรุป:
บทความนี้ได้ให้คำเตือนว่า "ปฏิบัติการ Blind Fury" อาจถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ในฐานะจุดเปลี่ยนที่อิทธิพลของโลกตะวันตกในตะวันออกกลางได้พังทลายลงในที่สุด โดยถูกสังเวยไปเพื่อแลกกับ "ทางออก" ทางทหารในระยะสั้น ซึ่งกลับสร้างโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไร้เสถียรภาพยิ่งกว่าเดิมอย่างมหาศาล
Rosenun Chesof
20 hours ago
·
อิสราเอลเพิ่งตัดสินใจทางทหารที่อันตรายที่สุดของสงครามครั้งนี้ และแทบไม่มีใครเข้าใจว่าพวกเขาได้จุดชนวนอะไรขึ้นมา
อิสราเอลและสหรัฐฯ โจมตี แหล่งก๊าซ South Pars ซึ่งเป็นแหล่งก๊าซที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่สิ่งที่พวกเขาอาจไม่รู้ หรือไม่สนใจคือ: "แหล่งนี้ถูกบริหารร่วมกันโดยอิหร่านและกาตาร์"
นั่นหมายความว่า พวกเขาไม่ได้แค่โจมตีอิหร่านอีกต่อไป แต่กำลังโจมตี “โครงสร้างพลังงาน” ของพันธมิตรอ่าวของตัวเองด้วย
ลองคิดตามดู
IRGC (กองกำลังพิทักษ์ปฏิวัติอิหร่าน) ประกาศว่า
โครงสร้างพลังงานทั้งหมดในกลุ่ม GCC เป็น “เป้าหมายที่ชอบธรรม” และเตือนว่าจะมีการโจมตี “ภายในไม่กี่ชั่วโมง”
เป้าหมายที่ถูกระบุ:
• ศูนย์ LNG ของกาตาร์
• โรงงานของ Saudi Aramco
• ท่าเรือน้ำมันของ UAE
Saudi Aramco เริ่มอพยพพนักงานจากโรงกลั่น SAMREF ที่เมือง Yanbu แล้ว พวกเขา “รู้” ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
แฮกเกอร์อิหร่านโจมตีระบบดิจิทัลของ Aramco แล้วเผยแพร่ภาพ และขู่จะทำให้โครงสร้างพื้นฐาน “หยุดชะงัก”
มีรายงานเสียงระเบิดในกรุงริยาด พร้อมเสียงไซเรนเตือนภัย (อ้างอิง Reuters, AFP, AP)
คุณเข้าใจหรือไม่ว่าเรื่องนี้ใหญ่แค่ไหน?
ศูนย์ LNG ของกาตาร์ คือ “ใหญ่ที่สุดในโลก”
ส่งออกก๊าซให้โลกประมาณ 30% ถ้าโดนโจมตี ยุโรปอาจขาดพลังงาน “ทันที”
Saudi Aramco คือบริษัทที่มีมูลค่ามากที่สุดในโลก (~1.8 ล้านล้านดอลลาร์) ผลิตน้ำมัน ~12 ล้านบาร์เรล/วัน ถ้าถูกโจมตี → น้ำมันโลกหายไป ~10%
ปี 2019 การโจมตีด้วยโดรนเพียงครั้งเดียว ทำให้กำลังผลิตหายไป 5.7 ล้านบาร์เรล/วัน และราคาน้ำมันพุ่งขึ้น 15% ภายในวันเดียว
สิ่งที่กำลังถูกนำเสนอคือ “การโจมตีเป้าหมายในอิหร่านอย่างแม่นยำ”
แต่สิ่งที่ไม่ได้ถูกพูดถึงคือ มันอาจกลายเป็น “ข้ออ้าง” ให้อิหร่านโจมตีโครงสร้างพลังงานทั้งอ่าว
ลำดับเหตุการณ์ตามตรรกะ:
→ โจมตีแหล่งก๊าซที่ “กาตาร์ร่วมถือครอง”
→ กาตาร์ (พันธมิตร) ออกมาประณาม
→ อิหร่านใช้เป็นเหตุผลโจมตีโครงสร้างพลังงานทั้งหมด
→ IRGC ประกาศว่าเป็น “เป้าหมายที่ชอบธรรม”
→ Aramco เริ่มอพยพ
→ มีรายงานระเบิดในริยาด
→ จากการอ่อนแออิหร่าน กลายเป็นการเปิดทางให้ “เศรษฐกิจอ่าวทั้งภูมิภาคเสี่ยงพัง”
ถ้านี่คือ “ชัยชนะทางยุทธศาสตร์” ทำไม Aramco ต้องอพยพพนักงานตอนนี้?
ถ้าอิหร่าน “อ่อนแอ” ทำไมหลายประเทศในอ่าวต้องรีบป้องกันแหล่งพลังงานของตัวเอง?
นี่ไม่ใช่แค่สงครามระหว่างสหรัฐฯ กับอิหร่านอีกต่อ ไป แต่มันอาจกลายเป็นสงครามที่กระทบโครงสร้างพลังงานของโลกครึ่งหนึ่ง
โปรดติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด
แปลจาก
https://x.com/noalphalimits/status/2034323006613278987?s=46
https://www.facebook.com/photo/?fbid=10237361557371781&set=a.10200951488182807
อ่านบทความเต็มจากลิงก์ในคอมเมนต์
