พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต
8 hours ago
·
เมื่อบัลลังก์แห่งอำนาจถูกสถาปนาขึ้นเป็นแท่นบูชาแห่งความชอบธรรม
มนุษย์มักหลงลืมไปว่า ตำแหน่งมิได้ทำให้ทรราชกลายเป็นนักบุญ และเก้าอี้เสนาบดีมิเคยเป็นเครื่องชำระล้างมลทิน
ถ้อยแถลงที่อ้างว่า “หากชั่วช้าจริง คงไม่อาจยืนหยัดอยู่บนยอดหอคอยแห่งการปกครองได้ยาวนานถึงเพียงนี้” คือภาพสะท้อนอันเปลือยเปล่าของภาพลวงตาทางจริยศาสตร์
เป็นการนำเอาผลลัพธ์ของสมการอำนาจมาสวมรอยเป็นความถูกต้อง บิดผันสัจจะจนกลับหัวกลับหาง
ประวัติศาสตร์อารยธรรมมนุษย์ไม่เคยขาดแคลนผู้กุมอำนาจที่มือเปื้อนเลือดหรือใจคดโกง
หากความคงอยู่ของตำแหน่งคือเครื่องการันตีความดีงาม ฮุนเซนคงเป็นผู้ทรงศีล และทรราชทุกยุคสมัยคงเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง
การสถาปนาตนเองว่าบริสุทธิ์เพียงเพราะยังครอบครองอำนาจรัฐได้ จึงเป็นเพียงการใช้ผ้าคลุมแห่งยศถาบรรดาศักดิ์มาห่อหุ้มซากปรักหักพังทางมโนธรรม
ยิ่งไปกว่านั้น วาทะอันหยิ่งผยองที่ตัดขาดสายตาผู้อื่นด้วยการสถาปนาว่า “ใครไม่รู้ แต่ข้ารู้” คือการทำลายหลักการพื้นฐานของระบอบแห่งเหตุผล แล้วถอยร่นสู่วังวนแห่งอัตตาธิปไตย
ในโลกที่แสวงหาแสงสว่างแห่งปัญญา ความจริงย่อมดำรงอยู่ผ่านประจักษ์พยาน หลักฐานเชิงประจักษ์ และการถูกท้าทายด้วยสายตาของมหาชน
การผูกขาดความจริงไว้ใต้ดวงตาของตนแต่เพียงผู้เดียว มิใช่อื่นใดนอกจากการปิดหูปิดตาตนเองจากเสียงเรียกร้องของความยุติธรรม
เป็นคำตอบของจิตวิญญาณที่จนตรอกต่อเหตุผล จนต้องกู่ร้องอ้างบารมีเพื่อกลบเสียงซักฟอก
ท่ามกลางหมอกควันของข้อกังขาเรื่องการบงการและสมคบคิด
การเบี่ยงประเด็นจาก “ความโปร่งใสของกระบวนการ” ไปสู่ “ภาพลักษณ์ทางศีลธรรมของปัจเจกบุคคล” จึงเป็นเพียงกลลวงทางโวหารศาสตร์
การตอบโต้เช่นนี้ไม่ได้เป็นเพียงความล้มเหลวในการคลี่คลายความจริง แต่คือการประกาศกร้าวอย่างเย่อหยิ่งต่อสังคมว่า อำนาจที่อยู่ในมือมีน้ำหนักเกินกว่าจะต้องแยแสต่อความชอบธรรมใด ๆ อีกต่อไป
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1601765204739045&set=a.189546429294270
