วันเสาร์, เมษายน 18, 2558

เชิญพลเมืองทัศนาลัย "ร่างรัฐธรรมนูญของคณะรัฐประหาร ๒๕๕๗" ว่ามีหน้าตาเป็นอย่างไร ... เร่เข้ามา เร่เข้ามา โหลดดดดดดดด เองนะจ๊าาาาา




เชิญพลเมืองทัศนาลัย "ร่างรัฐธรรมนูญของคณะรัฐประหาร ๒๕๕๗" ว่ามีหน้าตาเป็นอย่างไร ได้ข่าวว่ามีคำสั่งห้ามไม่ให้แจกให้สื่อมวลชน และในลิ้งข่าวก็โดนบล็อกหมดแล้ว เหลือที่เพจพลเมืองโต้กลับที่นี่ที่เดียวจ้า...

เร่เข้ามา เร่เข้ามา โหลดดดดดดดด


อานนท์ นำภา


...

ไทยอีนิวส์ลอง Download และได้ทั้ง 2 ที่นี้


https://mega.co.nz/#F!poxQ3YyL!rq86L9trqgPYRpi7uKNSjA


http://www.mediafire.com/view/80l1l2vuvlnw5iq/draft.pdf
อันแรก เป็น Word อันที่สองเป็น PDF

ขอขอบคุณ

พลเมืองโต้กลับ Resistant Citizen และชาวเน็ตทุกท่านที่ชี้แนะการ Download


นสพ.กลาโหมสหรัฐฯ เผยทัศนะอดีตนายทหารอเมริกัน ชี้ความสัมพันธ์"ไทย-สหรัฐฯ" ร้าวฉานยากประสาน



ที่มา มติชนออนไลน์
วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2558
ที่มา


รายงานจาก Stars and Stripes
ทรงพจน์ สุภาผล เรียบเรียง

เว็บไซต์ VOA Thai (The Voice of America) รายงานเมื่อวันที่ 16 เมษายน ถึงบทความใน นสพ. Stars and Stripes ของกระทรวงกลาโหมสหรัฐ ตีพิมพ์รายงานทัศนะของอดีตเจ้าหน้าที่ทหารอเมริกันสองนาย ผู้เคยร่วมทำงานกับกองทัพไทย ซึ่งทั้งคู่ระบุว่าความสัมพันธ์ที่ยาวนานระหว่างไทยกับสหรัฐฯ กำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ ขณะที่จีนกำลังจับตามองเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด และพยายามแทรกตัวเข้ามาแทน

Kerry Gershaneck อดีตนายทหารนาวิกโยธินสหรัฐฯ ยศพันเอก ซึ่งปัจจุบันทำงานร่วมกับศูนย์ East-West Center ในฮาวาย ชี้ว่าท่าทีของสหรัฐฯ หลังการยึดอำนาจในประเทศไทยเมื่อปีที่แล้ว กำลังก่อให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดีต่อความสัมพันธ์ทางทหารของสองประเทศ และเป็นเรื่องยากที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมหากละเลยการพิจารณาถึงปัจจัยแวดล้อมต่างๆ โดยเฉพาะจีน

ปัจจัยหนึ่งที่สะท้อนให้เห็นเรื่องนี้คือ การฝึก Cobra Gold ระหว่างกองทัพไทยกับกองทัพสหรัฐฯ ซึ่งมีขนาดเล็กลงในปีนี้ และอาจจะยิ่งมีอุปสรรคมากขึ้นในปีหน้า

Gershaneck ระบุว่าหากอเมริกาต้องการจะให้ความสัมพันธ์นี้กลับมาดีดังเดิม อเมริกาจำเป็นต้องทำงานหนักเพื่อให้เข้าใจถึงประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และสถานการณ์ด้านจิตใจของคนไทย

อดีตนายทหารนาวิกโยธินสหรัฐฯ ผู้นี้ชี้ว่า ปัจจุบันทหารและชนชั้นผู้นำของไทยต่างมองสหรัฐฯ ว่าเสแสร้ง เลือกปฏิบัติ และใช้มาตรฐานที่ต่างกันสำหรับแต่ละประเทศ เช่นในกรณีการปฏิวัติในอียิปต์เมื่อ 2 ปีก่อนซึ่งสหรัฐฯ มีท่าทีนิ่งเฉยไม่เหมือนกับกรณีของไทย รวมทั้งล่าสุดที่ ปธน.โอบาม่าพยายามจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับคิวบาที่ร้าวฉานมานานหลายสิบปี
Thai US Relation

Gershaneck บอกว่าคนไทยจำนวนมากรู้สึกว่าไทยคือพันธมิตรที่ร่วมต่อสู้กับสหรัฐฯ ทั้งในช่วงสงครามเกาหลี สงครามเวียดนาม และสงครามกับคอมมิวนิสต์ แต่ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น คิวบาคือศัตรูที่พยายามบ่อนทำลายอเมริกา แต่เวลานี้รัฐบาลอเมริกันกลับพยายามยอมรับรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของคิวบา แต่กลับกดดันให้ไทยกลับสู่ประชาธิปไตยและมีการเลือกตั้งโดยเร็ว

นักวิเคราะห์แห่งศูนย์ East-West Center ผู้นี้เชื่อว่า ท่าทีและแรงกดดันดังกล่าวของสหรัฐฯ ยิ่งทำให้เกิดลัทธิชาตินิยมแบบต่อต้านอเมริกาขึ้นในประเทศไทย

ทางด้านคุณ John M. Cole อดีตทหารกองทัพบกสหรัฐฯ ผู้เคยทำงานร่วมกับกองทัพไทยเช่นกัน ชี้ว่าขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับสหรัฐฯ กำลังร้าวฉาน จีนก็กำลังค่อยๆ สานสัมพันธ์ทางทหารกับไทยไปทีละน้อย และกำลังจับตามองว่าเมื่อไรที่ความสัมพันธ์ไทย-สหรัฐฯ สิ้นสุดลง จีนก็พร้อมกระโจนเข้าแทนทันที

เมื่อเดือน ก.พ จีนและไทยได้ร่วมประกาศข้อตกลง 5 ปีเพื่อเพิ่มความร่วมมือด้านการทหาร และรมต.กระทรวงกลาโหมจีนยังได้ยืนยันชัดเจนว่า จะไม่แทรกแซงกิจการภายในของไทย

Kerry Gershaneck บอกว่าจีนได้เสนอความช่วยเหลือทางทหารให้กับไทย เพื่อชดเชยส่วนที่สหรัฐฯ ตัดออกไป รวมถึงความช่วยเหลือในด้านการศึกษา และการฝึกฝน ซึ่งถือเป็นปัจจัยสำคัญในการผสานความสัมพันธ์ทางทหารในระยะยาว เพราะจะมีอิทธิพลต่อแนวคิดอุดมการณ์ของทหารในรุ่นต่อๆไป เหมือนที่สหรัฐฯเคยใช้อำนาจนุ่มลักษณะนี้มาแล้วในอดีต เพื่อขยายแนวคิดประชาธิปไตย

อย่างไรก็ตาม นักวิเคราะห์บางคนยังไม่เห็นด้วยกับทัศนะของอดีตนายทหารอเมริกันสองท่านนี้

หนึ่งในนั้นคือคุณ Gregory Poling ผู้เชี่ยวชาญด้านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของ Center for Strategic and International Studies หรือ CSIS ในกรุงวอชิงตัน ที่บอกว่าการสานสัมพันธ์ทางทหารระหว่างไทยกับจีนนั้น ไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย และยังถือเป็นส่วนน้อยเมื่อเทียบกับขนาดความสัมพันธ์ทางทหารของไทยกับสหรัฐฯ นักวิเคราะห์ผู้นี้เชื่อว่าจีนจะยังไม่ก้าวขึ้นมาเป็นพันธมิตรด้านความมั่นคงอันดับหนึ่งของไทยในอนาคตอันใกล้นี้แน่นอน

ถึงกระนั้นอดีตนายทหารกองทัพสหรัฐฯKerryGershaneckและJohnM.Cole ยืนยันว่ารอยร้าวระหว่างไทย-สหรัฐฯ นั้นมีอยู่จริง และอาจนำไปสู่การปรับสมดุลใหม่ในเอเชีย-แปซิฟิก ซึ่งเป็นสมดุลที่แตกต่างจากนโยบายของปธน.โอบาม่า

เพราะอาจหมายความว่าประเทศต่างๆ ในภูมิภาคนี้พยายามกีดกันอเมริกาออกไป


Draft Thai Constitution Aims to Put Brakes on Political Parties


Thailand's Prime Minister Prayuth Chan-Ocha
Thailand's Prime Minister Prayuth Chan-Ocha. Supporters of the draft constitution say adopting Thailand’s 20th charter since 1932 could allow for elections next year and bring about the end of military rule led by Chan-Ocha, who mounted the coup that removed Yingluck. Photographer: Dario Pignatelli/Bloomberg

by Chris Blake
April 16, 2015

The backers of Thailand’s draft charter say it will enshrine democracy in a country prone to military coups. Critics warn it will curb the power of elected politicians and risk deepening a long-running political divide.

The proposed constitution to be released Friday to the ruling junta’s reform council would limit the chance of a single-party government by introducing a complex new voting system. It could prevent the kind of electoral dominance achieved by former Prime Minister Thaksin Shinawatra, whose allied parties have won every ballot since 2001.

With economic policies that made him wildly popular in poorer rural areas, Thaksin challenged the established elite in Bangkok until his ouster in 2006, and the ensuing tensions led to a cycle of coups, short-term governments and deadly protests. His opponents have vowed to wipe out the influence of Thaksin and his sister, the former premier Yingluck Shinawatra whose government was ousted last May by a junta that’s still in power.

“In order to achieve such goals, the old elites must manipulate the electoral system through rewriting the constitution, which will reduce the power of majority voters,” said Puangthong Pawakapan, associate professor at Chulalongkorn University in Bangkok. “This is a result of distrust of politicians from any parties.”

“It will not mend the rift,” Puangthong said of the draft charter. “The country is free of protest now simply because of the junta’s use of an iron fist. It looks calm, but bitterness and resentment remain strong.”
Economic Impact

Supporters of the draft constitution say adopting Thailand’s 20th charter since 1932 could allow for elections next year and bring about the end of military rule led by Prayuth Chan-Ocha, who mounted the coup that removed Yingluck. Alongside the measures for political parties, the charter seeks to bolster anti-graft agencies and police the ethics of politicians.

While the streets of Bangkok are peaceful, the past turmoil has weighed on growth. Last year Thailand expanded 0.7 percent, the slowest pace in three years, as tourism and investment suffered. The World Bank forecasts growth will pick up to 3.5 percent this year, lagging the 4.7 percent pace forecast for Malaysia and 5.2 percent for Indonesia.

Challenging Elite

Thaksin, a billionaire telecommunications tycoon, rallied the rural poor to his banner with policies such as affordable health care and debt relief to farmers. The rise of Thaksin and his political machine upended the traditional power structure of civil servants, army officers and royalists in Bangkok. Thaksin was convicted of corruption by a military-appointed court after his ouster and lives in exile.

After last year’s coup that removed Yingluck and her Pheu Thai party-led government, shewas charged with criminal negligence over alleged graft in her signature program to buy rice from farmers at above market prices. Both she and Thaksin have claimed their innocence.

Prayuth in a speech today said he had no choice but to seize power to end fighting between the political camps.

“I have clear objectives to reform the country’s politics and economy before returning the democratic power back,” he said. “I have no agenda on the reforms and have good intention on all policies.”

The new constitution would introduce proportional representation for the lower house, which could thwart Pheu Thai or any other party from winning outright control of parliament. In addition, voter support will determine the ranking of candidates on the lists in the proportional voting.
Unelected Premiers

Separately, voters in each of the 77 provinces will get to vote for one senator from their province. The candidates for those spots will be selected by an appointed committee. Voters will have no say in the selection of the rest of the senators, who will be “self-elected” from members of designated “professional groups.”

The draft also allows for an unelected prime minister to be chosen from outside parliament. Permitting a non-elected premier “will open a door for off-system power to intervene,” said Chaturon Chaisang, education minister in the Yingluck government ousted in May.

The plan has also raised hackles among Thaksin’s opponents.

“It’s going back 30 years when Thai people used to go and vote and have no idea after the vote who was going to emerge as the leader,” former Prime Minister Abhisit Vejjajiva, head of the opposition Democrat party, said in an interview April 2. “It will all be about back-room dealing negotiations among parties.”
Hands Tied

Abhisit said the drafters, who were appointed by the junta or its bodies, started with a “prejudice against politicians” and aimed to “tie their hands.”

The drafters, who include academics, former judges and military personnel, have made no secret of their lack of faith in the country’s political class.

“Politicians have been notoriously untrustworthy, non-transparent, and seem lacking in morality, ethics and honesty,” and under the new system “politicians will find politics less lucrative than before and less able to recoup their vote-buying investments through corruption,” according to an explanation of the charter process co-authored by Bowornsak Uwanno, chairman of the 36-member drafting committee.

The new document would mandate reforms on everything from healthcare and education to income inequality that future government would be obliged to implement.
Wishes Granted

“In short everything that every citizen ever felt the need to fight for has been granted and all everyone has to do is to own, embrace and protect this constitution as if their life depended on it,” Bowornsak and his co-author wrote.

The new charter must now pass through a junta-appointed reform committee, the junta government and the junta itself to become law. The charter’s drafters have said they would welcome a public vote on the plan, though Prayuth has said a referendum would delay a return to elections.

The 50,000 word draft has 315 articles and only about 15 are contentious, meaning the others are “good, very good or excellent,” Navin Damrigan, a member of the drafting committee and the junta’s reform council, said April 7 at the Foreign Correspondents Club of Thailand.

“You might not see it when you read the constitution, but it gives the people more power.”


ผลงานรัฐบาล คสช. 6 เดือน 3 ม. “มั่ว โม้ มโน”



BY BOURNE
APRIL 17, 2015

ในวันที่ 17 เม.ย. 58 ตั้งแต่เวลา 09.00 น. รัฐบาล คสช. ได้มีการแถลงผลงานรัฐบาลในรอบ 6 เดือน นำโดยพล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ในฐานะนายกรัฐมนตรี และหัวหน้าคณะ คสช. โดยพล.อ.ประยุทธ์ ได้กล่าวถึงภาพรวมของการทำงานของรัฐบาลว่า 6 เดือนในการบริหารราชการแผ่นดินมีเงื่อนไขต่างจากช่วงที่ผ่านมา ทำเพื่อการปฏิรูป แก้ไขปัญหาประเทศทั้งระบบ

ซึ่งในช่วงหนึ่งพล.อ.ประยุทธ์ ได้กล่าวถึงสภาวะเศรษฐกิจว่า รัฐบาลได้เข้ามาบริหารประเทศในช่วงที่เศรษฐกิจทั่วโลกกำลังอยู่ในภาวะชะลอตัว อีกทั้งภายในประเทศยังประสบปัญหาด้านเศรษฐกิจจากการบริหารราชการที่ผิดพลาดของรัฐบาลที่แล้ว โดยเฉพาะ นโยบายรถยนต์คันแรก ทำให้เศรษฐกิจของประเทศย่ำแย่ ซึ่งรัฐบาลกำลังแก้ไขฟื้นฟูอยู่




ต่อมาพล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ได้แถลงถึงผลงานทางด้านความมั่นคงว่าได้ใช้มาตรการป้องกัน มากกว่าการปราบปราม โดยได้ติดตั้งกล้อง cctv กว่า 3 แสนจุดตามจุดเสี่ยงต่างๆร่วมกับกระทรวงมหาดไทย จึงทำให้ปัญหาต่างๆลดลง ซึ่งทางกระทรวงกลาโหมได้เร่งสร้างความปรองดองโดยให้หลายฝ่ายมาร่วมพูดคุยกันโดยยืนยันว่าการเข้ามาทำงานของรัฐบาลเข้ามาเพื่อต้องการให้ประเทศเกิดความสงบเรียบร้อย



ด้านเศรษฐกิจ ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล รองนายกรัฐมนตรี ด้านเศรษฐกิจ โดยยอมรับว่าเศรษฐกิจของปี 2557 ติดลบต่อเนื่องหลายไตรมาส จนมาถึงรัฐบาลนี้ ซึ่งเมื่อรัฐบาลนี้เข้ามา ในช่วงไตรมาส 4 ของ ปี 2557 ดัชนีขยับขึ้น โดยมีปัจจัยกระตุ้น คือการเบิกจ่ายงบประมาณมากขึ้น ซึ่งสามารถเร่งการเติบโตได้ ขณะที่การลงทุนภาคเอกชน มีการเพิ่มขึ้นร้อยละ 4.1 รวมถึงการท่องเที่ยว ที่สามารถเพิ่มขึ้นร้อยละ 11.4 ส่งผลให้ไตรมาสแรกปี 2558 ดัชนีโตขึ้นร้อยละ 3 ซึ่งมีปัจจัยสำคัญจากการท่องเที่ยวมากที่สุด จึงเชื่อว่าไตรมาสต่อไป เศรษฐกิจโดยรวมจะดีขึ้นต่อเนื่อง โดยรัฐได้ออกใบอนุญาตผู้ประกอบการรายย่อยมากขึ้นกว่า 4 พันแห่ง และมีเม็ดเงินเบิกจ่ายต่อเนื่อง


ในส่วนการต่างประเทศนั้นมีการชี้แจงโรดแมปเพื่อสร้างความเข้าใจให้กับนานาประเทศ และในโอกาสการเยือนไทยจากบุคคลระดับสูงจากหลากหลายประเทศนั้นก็มีการยอมรับบทบาทการปฏิรูปประเทศ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการส่งเสริมให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างประเทศทั้งจากประเทศในภูมิภาคอาเซียน และนานาประเทศ


ซึ่งเมื่อพิจารณาแล้วผลงานของรัฐบาล คสช. ในห้วงเวลา 6 เดือนที่ผ่านมาหากจะสรุปอย่างจริงจังนั้น แทบจะไม่มีอะไรที่ชัดเจนเลย ในส่วนงานด้านความมั่นคงรัฐบาล คสช. ซึ่งเป็นรัฐบาลทหารที่มีอำนาจในการบริหารอย่างเต็มที่จากการประกาศใช้กฎอัยการศึก และมาตรา 44 แต่ก็ยังคงมีเหตุการณ์ไม่สงบเกิดขึ้น ทั้งที่งานด้านความมั่นคงนั้นถือเป็นงานโดยตรงของกองทัพ สำหรับการปรองดองนั้นต้องตั้งคำถามก่อนว่านับตั้งแต่รัฐบาล คสช. ยึดอำนาจเข้ามาบริหารประเทศ สามารถลดความขัดแย้ง และแก้ปัญหาเรื่องความแตกแยกทางการเมืองของคนในชาติได้จริงหรือไม่? หรือเป็นเพียงแค่การหยุดปัญหาด้วยกำลังอาวุธไว้ชั่วคราว???


สำหรับงานด้านเศรษฐกิจ น่าสนใจว่าเศรษฐกิจของประเทศไทยกำลังดีขึ้นอย่างตัวเลขที่ ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล แถลงในวันนี้จริงหรือไม่? เพราะเมื่อวันที่ 8 เม.ย. 58 ที่ผ่านมา ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล ได้กล่าวในงานปาฐกถาพิเศษ หัวข้อ”ขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยภายใต้กระแสเศรษฐกิจโลก” จัดโดยสภาผู้ส่งสินค้าทางเรือแห่งประเทศไทยว่า การส่งออกเดือนแรกของปีนี้(ม.ค.58)ติดลบ 3.7% ,ก.พ. ติดลบ 6.1% และมี.ค.ก็น่าจะออกมาติดลบ ซึ่งคาดว่าไตรมาสแรก(ม.ค.-มี.ค.58)การส่งออกน่าจะหดตัว 4% ต่ำที่สุดหลังวิกฤตเศรษฐกิจเป็นต้นมา และคาดการณ์ว่าการขยายตัวทางเศรษฐกิจ GDP น่าจะเติบโตในอัตรา 0-1% ในปีนี้


ดังนั้นเมื่อมองที่ตัวเลขที่ ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล แถลงใน 2 งาน 2 วาระแล้ว มันขัดแย้งกันเหลือเกิน เพราะ ในงานการแถลงผลงานรัฐบาลบอกว่าเศรษฐกิจของไทยกำลังมีแนวโน้มที่ดีขึ้น แต่อีกงานหนึ่งกลับบอกว่าเศรษฐกิจของไทยกำลังวิกฤต อัตราการเจริญเติบโตไม่น่าเกิน 0-1%

ด้านการต่างประเทศนั้น ไม่ได้มีการแถลงผลงานอะไรที่ชัดเจนจับต้องได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว มีเพียงคำกล่าวอ้างว่าได้รับการยอมรับและเข้าใจสถานการณ์ภายในประเทศจากผู้นำต่างชาติ คำถามคืออะไรคือข้อพิสูจน์? เพราะในปัจจุบันประเทศไทยกำลังประสบปัญหาด้านความร่วมมือทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม กับประเทศในโลกประชาธิปไตยเช่น สหรัฐฯ สหภาพยุโรป และญี่ปุ่น ซึ่งกำลังกดดันในรัฐบาลทหารคืนอำนาจให้แก่ประชาชนโดยเร็ว




สิ่งที่น่าสนใจในการแถลงผลงานรัฐบาล คสช. ในวันนี้ก็คือ การโยนความผิดให้แก่รัฐบาลชุดที่แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องปัญหาเศรษฐกิจ โดยเฉพาะจากคำพูดของ พล.อ.ประยุทธ์ ที่กล่าวว่านโยบายรถยนต์คันแรกคือความผิดพลาดที่ทำให้เศรษฐกิจไทยย่ำแย่ในวันนี้ ต้องเข้าใจก่อนว่านโยบายรถยนต์คันแรกนั้น เป็นเพียงการยกเว้นการเก็บภาษีสำหรับประชาชนที่จะซื้อรถยนต์เป็นคันแรก และมีการวางมาตรการป้องกันไว้ด้วยการกำหนดรุ่นของรถยนต์ที่อยู่ในเกณฑ์ได้รับการยกเว้นภาษีอย่างชัดเจน การซื้อและการจัดไฟแนนซ์นั้นก็เป็นไปตามเงื่อนไขปกติ

คำถามก็คือ แล้วนโยบายรถยนต์คันแรกเพียงนโยบายเดียวจะทำให้เศรษฐกิจของประเทศมีปัญหาได้อย่างไร? การชุมนุมทางการเมืองอย่างผิดกฎหมายของกลุ่ม กปปส. การปิดกรุงเทพฯ การรัฐประหาร และอีกหลายปัจจัยไม่ใช่สาเหตุร่วมที่ทำให้เศรษฐกิจของประเทศวิกฤตหรืออย่างไร?

อย่าลืมว่านับตั้งแต่รัฐบาล คสช. เข้ามาบริหารประเทศ ภาคการส่งออกได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากตัวเลขที่รองนายกฯด้านเศรษฐกิจเป็นผู้แถลงเอง อัตราการว่างงานพุ่งสูงขึ้นจากการปิดกิจการที่เพิ่มสูงขึ้น ธุรกิจ SMEs ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง แต่รัฐบาล คสช. กลับไม่มีการแถลงถึงแนวทางการแก้ไขปัญหาแต่อย่างใด มีเพียงการโยนความผิดให้พ้นตัวเท่านั้น!!!

การแถลงนโยบายรัฐบาล คสช. ในรอบ 6 เดือนวันนี้ จึงสามารถสรุปได้เป็น 3ม. คือ “มั่ว โม้ มโน”

มั่ว จากการไม่สนใจปัญหาที่แท้จริง แก้ไขปัญหาไม่ตรงจุด ทั้งด้านปัญหาการเมือง ปัญหาความมั่นคง ปัญหาเศรษฐกิจ โยนความผิดแต่ไม่สนใจการแก้ปัญหา

โม้ จากการชี้ว่าเศรษฐกิจประเทศกำลังดีขึ้นในหลายมิติ ประเทศกำลังมีความปรองดอง

มโน จากการทำโพลที่มั่นใจว่าประชาชนพึงพอใจในการทำงาน และเชื่อมั่นในรัฐบาล คิดเอาเองว่าต่างชาติให้ความเข้าใจ ยอมรับเหตุการณ์ทางการเมืองในประเทศไทย

ooo

แถม...แฟน ๆ Nirvana...


All Apologies
Song by Nirvana

What else should I be?
All apologies
What else could I say?
Everyone is gay
What else could I write?
I don't have the right
What else should I be?
All apologies
In the sun
In the sun I feel as one
In the sun
In the sun
Married!
Buried!
I wish I was like you
Easily amused
Find my nest of salt
Everything is my fault
I'll take all the blame
Aqua seafoam shame
Sunburn, freezerburn
Choking on the ashes of her enemy
In the sun
In the sun I feel as one
In the sun
In the sun
Married, married, married!
Buried!
Yeah, yeah, yeah, yeah
All in all is all we are


สรุปผลงาน(ความวิบัติ)ด้านเศรษฐกิจ 10 เดือน รัฐบาล คสช.



https://www.youtube.com/watch?v=PYM6czoUj2Y&feature=youtu.be

Published on Apr 16, 2015
ผลงานความวิบัติ ด้านเศรษฐกิจ 10 เดือน คสช.
ต้นฉบับ
https://www.facebook.com/UDDthailand/...


ประจานผลงานรัฐบาล คสช. ธุรกิจ SMEs ทรุดต่อเนื่อง! ก.พ.58 ส่งออกร่วงเฉียด “หมื่นล้าน” บริโภคไร้สัญญาณฟื้น



ที่มา เวปที่นี่และที่นั่นวันนี้
April 17, 2015

เศรษฐกิจไทย หลังพ้นไตรมาสแรกของปี 2558 จนก้าวเข้าสู่ไตรมาสที่สอง ดูเหมือนยังไม่มีสัญญาณว่าจะกระเตื้องขึ้นแม้แต่น้อย โดยเฉพาะตัวเลขดัชนีชี้วัดต่างๆ ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน “ติดลบ” มาตลอดตั้งแต่ คสช.กระทำการรัฐประหาร 22 พฤษภาคม 2557 ไม่ว่าจะเป็น ตัวเลขผู้ว่างงาน ตัวเลขการปิดกิจการ ตัวเลขส่งออก เม็ดเงินลงทุน หรือแม้แต่ความเชื่อมั่นผู้บริโภค ที่จะเป็นตัวชี้วัดการหมุนเวียนเศรษฐกิจของประเทศ ก็ “ตกต่ำ” ต่อเนื่องมานานนับปี

ซึ่งตัวเลขต่างๆ ที่ตกต่ำลงเหล่านี้ได้ส่งผลกระทบต่อเนื่องกันกลายเป็นลูกโซ่ ที่สร้างปัญหาให้กับระบบเศรษฐกิจไทยทุกด้านอย่างน่าใจหาย แม้ว่า “รัฐบาล คสช.” ที่นำโดย พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะพยายามทุกวิถีทางที่จะกระตุ้นด้านต่างๆ เพื่อแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจครั้งใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าจะยังเป็นเพียงยุทธการ “ปิดตาตีหม้อ” แก้ไขปัญหาไม่ถูกจุด จนสามารถทำให้เศรษฐกิจกระเตื้องขึ้นได้ กลับกันนโยบายและจำนวนเงินงบประมาณ ที่รัฐบาลพยายาม “ทุ่มเท” ลงไป กลับกลายเป็นการ “ทุ่มทิ้ง” ซะยังงั้น!!

ล่าสุด “รายงานสถานการณ์วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ประจำเดือน มีนาคม 2558” ที่จัดทำและเผยแพร่โดย “ส่วนวิจัยและวิเคราะห์เตือนภัย สำนักข้อมูลและวิจัย สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม” ระบุว่า ภาวะเศรษฐกิจวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ด้านธุรกิจภาคการค้าและบริการ โดย ดัชนีความเชื่อมั่นภาคการค้าและบริการ เดือนกุมภาพันธ์ 2558 มีค่าดัชนี 40.3 ปรับตัวลดลงจาก 48.9 ในเดือนก่อน โดยองค์ประกอบปรับตัวลดลง ได้แก่ กำไร การลงทุน การจ้างงานและยอดจำหน่าย เนื่องจากการบริโภคภายในประเทศยังไม่ฟื้นตัว รวมทั้งด้านการส่งออกซึ่งเป็นปัจจัยหลักในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจยังคงปรับตัวลดลง อีกทั้งภาวะเศรษฐกิจโลกที่ฟื้นตัวช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้

เมื่อเปรียบเทียบดัชนีความเชื่อมั่น 4 ภาคธุรกิจ ระหว่าง ดัชนีความเชื่อมั่นผู้ประกอบการภาคการค้าและบริการ (TSSI) ดัชนีความเชื่อมั่นภาคอุตสาหกรรม (TISI) ดัชนีความเชื่อมั่นทางธุรกิจ (BSI) และ ดัชนีความเชื่อมั่นผู้บริโภค (CCI) พบว่า ดัชนี TSSI TISI CCI ปรับตัวลดลงจากเดือนก่อน ยกเว้น CCI เนื่องจากผู้บริโภคมีความกังวลต่อความไม่แน่นอนของการฟื้นตัวของเศรษฐกิจไทย ราคาน้ำมันขายปลีกในประเทศจะปรับตัวสูงขึ้น ราคาพืชผลทางการเกษตรโดยเฉพาะข้าวและยางพาราที่ทรงตัวอยู่ในระดับต่ำ ระดับภัยแล้งที่ส่งผลต่อภาคการเกษตร ตลอดจนการส่งออกและการ ท่องเที่ยวที่ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ภายใต้ค่าเงินบาทที่มีแนวโน้มแข็งค่าขึ้น ทำให้กำลังซื้อโดยรวมทั่วประเทศยังปรับตัวเพิ่มขึ้นไม่มากนัก

ส่วนภาคอุตสาหกรรม ดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรมมีค่าดัชนี (มูลค่าเพิ่ม) เดือนกุมภาพันธ์ 2558 อยู่ที่ 79.6 ปรับตัวลดลงเมื่อเทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน ร้อยละ 1.5 ส่วนอัตราการใช้กำลังการผลิตมีค่าดัชนีอยู่ที่ 41.1 ลดลงจากช่วงเดียวกันของปีก่อน ซึ่งมีดัชนีอยู่ที่ 41.6

การจัดตั้งและสิ้นสภาพกิจการเดือนกุมภาพันธ์ 2558 พบว่า ในส่วนการจัดตั้งกิจการใหม่ จำนวน 5,631 ราย ขยายตัวจากเดือนเดียวกันของปีก่อนร้อยละ 16.0 ส่วนการยกเลิกกิจการมีจำนวน 1,113 ราย ขยายตัวสูงจากเดือนเดียวกันของปีก่อน ร้อยละ 72.8

เมื่อพิจารณาด้านการส่งออกเดือนกุมภาพันธ์ 2558 พบว่า SMEs มีมูลค่าการส่งออก 144,055.38 ล้านบาท หดตัวร้อยละ 9.9 เมื่อเทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อน และหดตัวร้อยละ 5.7 เมื่อเทียบกับเดือนก่อนหน้า

มีรายงานว่า สำหรับธุรกิจ SMEs ของไทยนั้น จากการตรวจสอบพบว่า มูลค่าการส่งออกในเดือนมกราคม 2558 อยู่ที่ 152,794.15 ล้านบาท ซึ่งเท่ากับว่ามูลค่าการส่งออกของ SMEs ในเดือนเดียวลดลงถึง 8,738.77 ล้านบาท


หลังหยุดห้าวัน ทั่นผู้ณรรมกลับมาคึกมาก ปากบอก "รัฐบาลนี้รับฟังความคิดเห็นประชาชนมาก" แต่ว่าความเห็นที่วิพากษ์ไม่อยากฟัง




หลังหยุดห้าวัน ทั่นผู้ณรรมกลับมาคึกมาก

ปากบอก "รัฐบาลนี้รับฟังความคิดเห็นประชาชนมาก" แต่ว่าความเห็นที่วิพากษ์ไม่อยากฟัง

"ยิ่งว่าผม ผมยิ่งทำมากกว่าเดิม เข้มงวดมากขึ้น reformใหม่หมด ยิ่งมีกำลังใจไม่ท้อแท้"

ยกทีมแถลงผลงานสามชั่วโมงกว่า แล้วกระแทกถึง บก. ลายจุดขายข้าวหยามหน้าคณะยึดอำนาจ




"บิ๊กตู่ขู่ บก.ลายจุด ขายข้าวถุง คุยทับรัฐบาล ระวังโดนเรียกตัวอีกรอบ ยังมีชื่ออยู่ในลิสต์" Wassana Nanuam เธอเล่า

งานนี้นอกจากเข็นฮัมวีออกวิ่งกระจายเสียง แล้วยังให้รองโฆษก พล.ต.สรรเสริญ แก้วกำเนิด นักตระบัดออกมาฟัดกัดยับ ด้วยคำขู่ที่ว่า

"การออกมาเคลื่อนไหวแบบไม่สร้างสรรค์เช่นนี้อาจทำให้เจ้าหน้าที่จำเป็นต้องทบทวนมาตรการที่ใช้กับนายสมบัติต่อไป"

(http://manager.co.th/Politics/ViewNews.aspx…)




ข้อหาฉกรรจ์ 'ไม่สร้างสรรค์' นั่นคือว่า "การขายข้าวทุกชนิดทุกพันธุ์ในราคาเกวียนละ 15,000 บาท เป็นไปไม่ได้ เพราะจะทำให้กลไกตลาดได้รับความเสียหาย"

เสียหายจริงไหม ต้องอ่าน Wanchalearm Satsaksit ตอบแทน บก.

"วิธีคิดดูถูกแบบนี้ ผมค่อนข้างรังเกียจ อ่านแล้วอดไม่ได้ และวิธีคิดแบบนี้มักพบบ่อยๆ ในหมู่คนไทย คือ ความคิดที่ว่า 1. เป็นไปไม่ได้ 2. มีคนทำแล้ว และ 3. ทำไปทำไม"

"1. ‪#‎เป็นไปไม่ได้‬ : ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อบก.รับซื้อข้าวไปแล้วตันละ 15,000 บาทจากชาวนา บรรจุถุง จดทะเบียนการค้าแล้ว มันเป็นไปแล้ว สมัยยิ่งลักษณ์ก็เป็นไปแล้ว เหลือข้าวในสต็อคจน คสช.เอาไปขายจีน ฟิลิปปินส์ และให้เอกชนประมูลเอาไปส่งออกตั้งหลายรอบ

แล้ว คสช.จะบอกว่า ข้าวลายจุดเป็นไปไม่ได้ ทำลายกลไกตลาด ผมมองว่าที่ท่านโฆษก ‘ไก่อู’ ออกมาพูดจึงเป็นเพียงเรื่องตลก เพราะข้าวลายจุดที่ทำอยู่ตอนนี้ไม่กี่ตัน เมื่อเทียบกับปริมาณข้าวทั้งระบบ มันทำลายกลไกตลาดไม่ได้หรอกครับ อย่าโกหกตอแหลไปมากกว่านี้เลย"

ยังมีข้อความที่โฆษกไก่อูพูดถึงข้าวลายจุดอีกว่า "ซึ่งการทำแบบนี้ใช้ได้สำหรับข้าวปริมาณน้อย แต่ถ้าเป็นโครงการใหญ่อย่างที่รัฐบาลทำ การขายข้าวเพื่อช่วยๆกันอย่างนี้เป็นไปไม่ได้ จึงอยากให้สัมคงเข้าใจว่าสิ่งที่นายสมบัติเสนอเป็นสิ่งที่รัฐบาลปัจจุบันพยายามดำเนินการ เพียงแต่รัฐบาลในอดีตไม่ได้ทำ แต่ใช้การรับจำนำข้าว ทั้งนี้หากนายสมบัติทำได้ตามที่พูดจริง ก็จะเชิญชวนประชาชนให้นำข้าวที่เก็บไว้มาขายให้นายสมบัติในราคาเกวียนละ 15,000 บาท แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่"

(http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1429161256)

ซึ่งคุณวันเฉลิมได้ตอบทุกเม็ดทุกประเด็นเป็นข้อๆ ตั้งแต่ ก. ถึง จ. ตามไปดูเต็มๆ ได้ที่นี่
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153419933908243&set=a.10150120760503243.317427.607633242&type=1&theater

คัดมาให้ดูที่นี่แค่เป็นกระสาย

"จ. 'แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่'

: ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะครับ ตอนนี้ บก.ลายจุด เขาก็ทำไปแล้ว และมีกำไรเสียด้วย แม้ว่าการขายข้าวลายจุด จะขายแพงกว่าตลาด แต่ผู้บริโภคเขาเต็มใจที่จะซื้อมาบริโภค (เป็นไปตามกลไกการค้าเสรี รัฐจะแทรกแซงราคาข้าวลายจุดอย่างนั้นหรือ?)

ผู้บริโภคเองที่เขายอมจ่ายเงิน ‘ซื้อแพงกว่า’ ยี่ห้ออื่นๆ ตามท้องตลาด เพราะมันแพงกว่าไม่มากนัก แต่ได้ช่วยชาวนา ได้อุดหนุนเกษตรในเรื่องความเป็นธรรม และยังมีส่วนช่วยในเรื่องของการปรับโครงสร้างราคาข้าว ‘อย่างเป็นรูปธรรม’ แม้จะทำได้กับชาวนาเพียงบางกลุ่มเท่านั้น"

กระสายยังไม่หมด เติมอีกนิด

"ท้ายสุดนี้ จากแนวคิดของข้าวลายจุด หรือเกษตรกรที่ผันตัวมาเป็นคนค้าข้าวเอง (ไม่ว่าจะแบรนด์ใด) แสดงให้เห็นแล้วว่า การค้าขายข้าวในราคายุติธรรมเป็นไปได้ เพราะทุกคนต่างก็มีกำไร ทั้งชาวนา ทั้งคนขาย คนซื้อเองก็อิ่มกายอิ่มใจ

ทั้งหมดที่เขียนไปคงแสดงให้เห็นวิธีคิดของ คสช. แล้วว่า ‘คิดไม่เป็น’ – ‘ทำไม่เป็น’ และไม่มีแนวคิดที่จะช่วยเหลือชาวนาและเกษตรกรทุกกลุ่ม เพราะ คสช. โดยเฉพาะหัวหน้า คสช. ทำแต่เพียงพูดจาพล่อยๆ ไปวันๆ...ถามหน่อยเถอะ ไอ้การพูดมากๆเนี่ยมันควรนับเป็นผลงานสำคัญของรัฐบาลด้วยมั้ย

เอาสมองไปคิดแก้ปัญหาเพื่อประชาชนดีกว่าครับ
คนเขาขายข้าว ไม่ต้องไปไล่ขวิดเขาหรอก
ถ้าคิดอะไรไม่ออก ก็เอาทหารไปช่วยชาวนาไถนาสิครับ"


วันศุกร์, เมษายน 17, 2558

แฉ “ชีวิตระทม” ของการเป็นนักข่าวในสื่อภาษาอังกฤษในไทย - Pork, bullets, and the dismal state of journalism in Thailand


“นักข่าวอย่างผมมีประโยชน์ตราบที่ผมไม่ไปทำลายความสัมพันธ์ที่สวยหรูระหว่างรัฐบาลกับสื่อ” “Journalists like me are only useful until we disrupt the cozy relationship between government and media.”


Thaienew's Note:  Since the article made reference to the Bangkok Post, Thaienews included the Bangkok Post's response at the end of the article.

Pork, bullets, and the dismal state of journalism in Thailand

By Justin Heifetz

ON AN UNBEARABLY HOT AFTERNOON in January 2014, my editor at the Bangkok Post told me to hit the streets and figure out why the masses downtown were suddenly donning homemade body armor.

For months, street protests had roiled the Thai capital, spurred by entrenched economic inequality and anger at an amnesty bill that would allow political exiles back into the country. As demonstrations became more violent after an attempt to shut down the city just before the New Year, protestors came up with their own means of self-defense.

They stitched up homemade bulletproof vests and distributed them in a free supply system, renting them in the morning and returning them at nightfall. The vests, though, were anything but bulletproof. They were made of cloth, stitched by women on the street, and instead of the standard metal or ceramic plates, they were stuffed with X-ray films stolen from hospital dumpsites. A crazed ex-paramilitary medical aide, a Thai-Indian named Anan Jandontri, had told the protesters that the X-rays would protect them. Many believed him.

Even though I’d been in Southeast Asia for three years, having worked for the Phnom Penh Post and later the Myanmar Times, nothing scared me as much as the explosive protests against the Thai government. I had always been a business reporter. I moved to work in the Post’s Bangkok newsroom in August 2013 from Yangon, Myanmar, where I had been writing stories on telecoms towers and oilrigs. Now sulfur-tainted water cannons, rubber bullets, tear gas, and even ultra-loud sonar machines crippling people’s balance had become part of my everyday life.

So I set out to explore how demonstrators were making these X-ray vests, and to dispel the myth that X-rays could work as body armor. My editor asked me to stage a demonstration to prove that the vests were useless. I’d have to find a dead pig, the closest match to a human, and bring it over to a shooting range in the suburbs. He quipped that I couldn’t tell my parents I’d be touching pork—I’m a middle-class Jewish boy from Boston.

I didn’t want to shoot a slaughtered animal, but I had no choice. I was the only foreign reporter employed by the Post, and there was no room to complain. My role was special, and I didn’t want to risk losing it. While I was used to guns, gas, and oil—no business in Myanmar was good business—I’d finally been given the opportunity to report on breaking news, right in the middle of an incipient coup. No other Westerner in the newsroom was allowed this freedom.

The Post is the largest circulating English-language daily in Southeast Asia. English-language papers throughout the region are supported by sizeable Western staffs; this can be a journalist’s ticket to a good job in the international media. Not every newspaper plays by the rules, though.

There is a systemic failure in the Thai media, and the Post exemplifies it. Journalists like me are only useful until we disrupt the cozy relationship between government and media. We’re used by senior editors to drum up expat readership in a country where paper hasn’t yet become obsolete—far from it. When we’ve exhausted our role, we’re discarded and replaced by carbon copies of ourselves before we became scared and jaded.

The Thai media model runs on local reporters—who make about $620 a month—and Western copy editors, who start at triple that salary, to turn their work into readable English for a large, mostly business-oriented expat audience. Newspapers like the Post rarely hire staff reporters because it’s not cost-effective. But having no Western bylines in a newspaper for Westerners is damaging to sales, so the Post relies on Western freelancers, intern reporters, and copy editors in their down time to contribute bylines.

And there’s another wrinkle. Thai law prohibits local media outlets from hiring non-national reporters. While the government rarely enforces this law, all foreign hands on deck must be copy editors. The Sunday section of the Post—the most generous section with investigative news and analysis—is allowed by upper management to take on one foreigner as a staff reporter at a time. I was this reporter.

Being the only non-national reporter in a newsroom like the Post’s is terrifying. It creates friction with Western copy editors who want bylines and invites animosity from Thai reporters covering the same scoops for a fraction of the salary. And upper management expects you to catch controversial stories, just like foreign correspondents for wires or big international media organizations. But you’re without any legal protection because you’re illegal. You’re disposable, expendable, a one-man team, and you’ll never forget it.

Before me, a young woman named Erika Fry had my position. She was charged with defamation and spent a day in jail in 2009 after reporting that a high-ranking government official had been accused of plagiarizing his doctoral dissertation about organic asparagus. Fry subsequently escaped back to America. She and I had the same section editor and worked under the same upper management; although our stints were five years apart, we both came under fire for stories the Western media would laugh at. We made the dangerous mistake of embarrassing government officials. It wasn’t long before I, too, drew the threat of a defamation suit.

In February, a month after I set out to debunk the promise of X-ray body armor, I reported on the opening of a new submarine base with no submarines. The piece was meant to be fun fluff: The Thai navy got ahead of itself, and opened the country’s first sub station at its naval base at Sattahip in Chon Buri, without procuring any submarines. Under the then-prime minister Yingluck Shinawatra, the military was very much an armed bureaucracy, and Yingluck, also the defense minister, kept it happy with some strange maneuvers.

The article wasn’t serious or hard-hitting enough to expose weaknesses in Thai national security, but criticism from experts and analysts made the navy look somewhat silly. I drew on an earlier piece that quoted a rear admiral interviewed by the Post’s military reporter—and also a public figure—Wassana Nanuam. My article contained quotes he had given her in that article, which had been published earlier, in October. He had told the newspaper that having a submarine base was a matter of territorial integrity.

When my article was published in February, the rear admiral was incensed. He called Wassana the next day. Apparently, this was the first time he’d read these quotations. When he asked Wassana why she had quoted him, Wassana simply denied that she had. Their interview had been on the record, but her refusal to acknowledge the quotes left me vulnerable. The rear admiral threatened to sue me for defamation.

This was serious: all defamation charges in Thailand are criminal. The paper’s then-deputy editor forced me to apologize to the rear admiral by phone; when I asked her why, she said she didn’t have the time to read my article, and that it must be done. When I called the rear admiral with my section editor, the admiral said that I could never understand what I had done wrong, because I was a foreigner.

Wassana and I were not strangers. Just months earlier, we had both covered a historic ruling by the International Court of Justice, which had decided that the UNESCO temple Preah Vihear belonged to Cambodia, not Thailand. For decades, tension over the borderland temple—which sits in a restive demilitarized zone—sparked violent battles between Thailand and Cambodia. Weeks before the ruling, in November 2013, it became clear that the Thai side had been ramping up its border patrol operations. Wassana, from the Thai side, wrote that the border patrols—both Thai and Cambodian—enjoyed lively games of soccer while the two governments pledged peace. Meanwhile, from Cambodia, I exposed a secret guard of 1,000 Cambodian soldiers, destitute and in plainclothes, living in fear of retaliation as they watched the Thai border patrol build up its bunkers. Wassana rolls with the country’s top brass, from TV appearances to all-expense-paid trips to Hawaii, and a foreign reporter made her lose face by exposing her story on the Thai side of Preah Vihear as a scam.

It wasn’t the last time that Wassana would face scrutiny for her reporting. A year later, last November, the newspaper ran an article under Wassana’s byline that purported to be an on-the-record interview with the ousted prime minister, Yingluck, the first since the coup. Wassana quoted Yingluck saying that “she saw the coup coming.” Soon after, Wassana admitted, via her Facebook page, that she had not interviewed the prime minister at all. The newspaper removed the article from its website, yet Wassana still writes for the Post.

I’d walked on eggshells ever since I clashed with Wassana after the submarine story was published in February. By the time the rear admiral threatened to sue me that same month, I worked and lived in crippling fear. I was forbidden by the paper’s editors from reporting on military affairs, or anything of major importance. At the same time, since December, I had been covering the story of Alan Morison and Chutima Sidasathian, two small-time beach reporters in Phuket suddenly charged with defamation by the navy for citing 41 words from a previously published Reuters story. The Reuters article alleged that the navy trafficked the Rohingya—a persecuted Burmese minority—for forced labor on fishing boats as they crossed into southern Thailand from Myanmar. The Reuters reporters walked away scot-free and won a Pulitzer Prize just two days before Morison and Chutima reported for their first court date.

I became consumed with every detail of Morison and Chutima’s case. My editor urged me to take a vacation because I’d reported on too many high-trauma situations without a break. I couldn’t sleep, and suffered a breakdown brought on by the lack of resolution from the rear admiral who had threatened to sue me, even as I watched the navy crack down on Morison and Chutima. I walked into the office every morning with a crippling fear that today would be the day I’d have to report to court, and that the editors—who sided with Wassana, despite the insanity of her defense—would hang me out to dry. Instead of taking a break, I left for America in mid-April as the military coup approached, almost one year ago.

My editor argued that I wasn’t cut out for reporting on trauma. I think he’s wrong. The reporters’ enemy in Thailand—the real trauma—is abandonment by our editors, our very own media, when the going gets tough. The reporters from Reuters had the rare luxury of a legal defense. The rest of us had to face a final choice: fight or flight. And even flight is undoubtedly a luxury—one that Thai reporters often don’t have when they face defamation charges.

While writing this piece, I reached out to the Post’s managing editor, Chiratas Nivatpumin, to get his take on what had happened with Wassana and the rear admiral, and on my editors’ failure to come to my defense. Because I didn’t have contact information for Wassana, I asked Chiratas to pass my questions on to her.

Chiratas declined to address my questions directly. Instead, he wrote in an email: “Suffice to say that the Post has a different recollection and perspective of the events in question. I would also like to say that I believe we were extremely accommodating to you in many respects, starting from the beginning of your employment up to your abrupt departure. I am not sure I see how it would be to your benefit to criticize the paper publicly—you use the word ‘abandonment.’ Surely you know that if pressed, we would have to respond with own perspective on your work performance during your tenure with the Post.” His tone of menace reminded me of other interactions with management during my time at the paper. I received no response from Wassana.

That hot afternoon more than a year ago, I felt relieved to take a shot at some 22 pounds of pig wrapped in armor. It may have been bizarre; it may have been twisted, dirty, and broken. But shooting bullets at the range was the first and only time I had control over anything in Bangkok.

When I got back to the office—my jeans stained with pork blood and my ears ringing—I stood in the long hallway outside the double-glass doors to the newsroom. It was always silent there. Still holding pieces of shredded cloth and bundles of X-rays studded with freshly lodged bullets, I paused in front of a black and white portrait of the American officer who had founded the Post just after World War II. I thought he was handsome. I thought in another life, he could have been my grandfather—he had been from Boston, too.

His vision of the Bangkok Post as an independent news source is dead. The Thai media continues to avoid conversations about censorship while the government’s grip on it tightens. In Thailand, public records show that about 96 percent of defamation cases that go to trial end in convictions. Late on the evening of April 1, the general-turned-prime minister, Prayuth Chan-ocha, overturned martial law to promulgate the even more draconian section 44 of the interim constitution, allowing him, in the name of the king, to issue any orders without judicial, legislative, or executive oversight. One consequence is that journalists could be subjected to secret detention and torture; Prayuth has also said he will probably execute journalists who don’t “report the truth.”

Fry wrote in 2011 that she was infuriated that nothing had changed. The government official who had plagiarized his dissertation kept his job, and the Post still pretended to stand by its reporters. All these years later, I watch with frustration as the words of the military regime are reported without a filter on the front page of the Post—and Morison and Chutima prepare, again, for court in July.Justin Heifetz is a Beijing-based journalist and a 2011 graduate of the Journalism and Media Studies Centre (JMSC) in Hong Kong. Follow him at @JustinInBeijing.

ooo



The editor of the Bangkok Post has issued a statement in reply to an article published by the Columbia Journalism Review.


Statement by the Bangkok Post

On April 15, 2015, the Columbia Journalism Review (CJR) published an article titled "Pork, bullets and the dismal state of Thai journalism" by Justin Heifetz.

This story is riddled with flaws and is simply malicious innuendo. We have taken the time to provide the facts on many paragraphs of this so-called story.

It is quite clear that there is no factual basis to many of the claims made by the writer and that he is simply taking the opportunity to malign the Bangkok Post while using the CJR as his hapless soapbox. To make an analogy - if a cadet reporter joined the Wall Street Journal or The New York Times, left after six months on the job without any proper notice, and then submitted a libelous article about his trials and tribulations, would the CJR be so quick to publish without verifying any of the allegations made in the article?

What amazes us is that the editors of the CJR did not make any effort to contact us to verify this story. To obtain comment, they instead relied solely on the writer, who was going to write a story against this newspaper.

If this is the standard to which the CJR adheres, then I believe the CJR's Board of Overseers needs to be made aware of the dismal state of how the CJR operates. The CJR should retract this story and issue an official apology to the Bangkok Post, Mr Heifetz’s former colleagues at the newspaper and indeed, to the Thai media, many of whom do in fact take considerable risk in the performance of their professional duties.

Failing that the CJR should publish our response unedited and not as suggested by the CJR: "We'd like to get to the bottom of this, and if a correction or clarification is needed, we're glad to get Justin to write one. Please let me know about the fact issues in writing as soon as you can."

Pichai Chuensuksawadi
Editor, The Bangkok Post


ในที่สุดก็ "กลืนน้ำลายตัวเอง" โครงการรถไฟความเร็วสูง เริ่มต้นอย่างจริงจังแล้ว!




รัฐบาลประยุทธ์ ใช้งบ 426,000 ล้านบาท ขณะที่ของเดิมของรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ใช้งบ 387,000 ล้านบาท เพียงเวลาแค่ปีเดียวที่ศาลรัฐธรรมนูญบอกว่า "ถนนลูกรังยังไม่หมดไปจากประเทศไทย" กับพวกคนดีนกหวีดที่สร้างวาทกรรมหนี้ 50 ปีชั่วลูกชั่วหลาน งบก็กระโดดแพงขึ้นกว่า 40,000 ล้านบาท

โดยจะมีการลงนาม MOU กับรัฐบาลญี่ปุ่นในเดือน พ.ค. 2558

บางคนบอกว่า ก็ทำกับญี่ปุ่นดีแล้วจะดิ้นทำไมไม่ได้ทำกับจีน ใครบอกครับ เขาเอาโครงการของยิ่งลักษณ์ มาซอยย่อยแบ่งเค้ก 3 ชิ้นใหญ่

สายเหนือ "กรุงเทพฯ-เชียงใหม่" เป็นของญี่ปุ่น

สายอีสาน "กรุงเทพฯ-หนองคาย" เป็นของจีน

ส่วนสาย "กรุงเทพฯ-พัทยา-ระยอง" อันนี้กำลังชิงกันอยู่ระหว่างเจ้าสัวซีพี และเจ้าสัวเจริญ

อัศจรรย์จริงๆ ภายใน 1 ปี ถนนลูกรังสร้างเสร็จหมดแล้ว ไม่มีใครกลัวเป็นหนี้ และไม่มีพวกดัดจริตออกมาค้านกัน นกหวีดนี่หายเงียบ

มันต่างกับของรัฐบาลยิ่งลักษณ์ตรงไหน? คือเอาของยิ่งลักษณ์ใน 2.2 ล้านล้าน มาซอยย่อยเป็นโครงการต่างๆ ทำให้ดูว่าเยอะ แล้วก็เพิ่มงบเพื่อสวาปาม แค่นี้ต่อมดัดจริตรักชาติโง่ๆ ไม่ทำงานกันเลยทีเดียว ไม่มีใครสร้างวาทกรรมโง่ๆเรื่องรถไฟขนผัก ทั้งๆที่เขาแค่ยกตัวอย่าง

สรุปคือนโยบายรัฐบาลพรรคเพื่อไทยดี พวกคนดัดจริต พวกคนดีอยากทำเอง แค่นั้นใช่ไหม? ถึงกับลงทุน Shutdown ประเทศ

ไอ้ประเภทมา "โครงการไหนดีก็ทำไปเถอะ เพื่อชาติ" แล้วตอนยิ่งลักษณ์ทำ ทำไมพวกมึงออกมาค้านละ ไม่คิดเพื่อชาติบ้างละ ไอ้พวก "ดัดจริต"

‪#‎หยุดดัดจริตประเทศไทย‬


รถไฟไฮสปีด "กทม.-เชียงใหม่" คัมแบ็ค ลงทุน 4 แสนล. เวนคืน 7.7พัน ไร่ คิกออฟปลายปีนี้

มติชนออนไลน์


หวังจะเข้ามาแก้ปัญหา แต่กลับมาสร้างปัญหาซะเอง...


การชุมนุม ช่วงเดือนพฤษภาคม 2535
กับดักรัฐธรรมนูญ...

รัฐธรรมนูญคือ "ทางลงจากหลังเสือ" ของคณะรัฐประหาร จะลงสวยลงเหวอะหวะก็อยู่ที่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี่ละ

ประยุดถึงได้กังวลเพราะถ้าบวรศักดิ์โดนถล่มหนัก รัฐธรรมนูญไม่เป็นที่ยอมรับ กระทั่งพวก สปช.สนช.องค์กรอิสระด้วยกันเองยังจัดหนัก ก็เปิดช่องเปิดคางให้พรรคการเมืองและพลังประชาธิปไตยที่จองกฐินไว้แล้ว

วิถีลงจากอำนาจของรัฐประหาร ล้วนต้องขายฝันรัฐธรรมนูญ กับการเลือกตั้ง ต่อให้ดีบ้างชั่วบ้างก็ต้องให้นักการเมืองและสังคมมีความหวังว่า เอาน่ะ อย่างน้อยก็ได้เลือกตั้ง อย่างน้อยก็มีหวังชนะเป็นรัฐบาล

ยกตัวอย่างรัฐธรรมนูญ 50 แม้แพ้ประชามติ พรรคเพื่อไทยก็ยังมีความหวังกับการเลือกตั้ง

แต่ครั้งนี้ต่างไป ถ้าพรรคการเมืองเห็นแล้วว่าการเลือกตั้งไม่มีความหมาย ถ้าสังคมไทยปฏิเสธรัฐธรรมนูญ คสช.จะทำอย่างไร

อย่าลืมว่าวันใดที่ประกาศใช้รัฐธรรมนูญถาวร รธน.ชั่วคราวก็ต้องหมดอายุ ม.44 ก็หมดอายุ เอาละ อาจจะกลับไปประกาศกฎอัยการศึกต่อได้ แต่การเลือกตั้งจะเหลือเครดิตอะไร

รัฐประหารทุกครั้งเมื่อถึงวันประกาศใช้รัฐธรรมนูญคือวันที่ทุกคนโล่งอก แม้ไม่พอใจบ้างแต่ก็มองไปข้างหน้า

แต่ถ้าถึงวันประกาศใช้่รัฐธรรมนูญฉบับนี้แล้วคนยังฮือต้าน ไม่เอา ไม่ยอมรับการเลือกตั้งที่อำนาจประชาชนไร้ความหมาย ยังต่อต้านประยุดที่กลายเป็นรัฐบาลรักษาการ ถามว่าจะทำยังไง

ใบตองแห้ง
...



กับดักรัฐธรรมนูญ คอลัมน์ ใบตองแห้ง

ที่มา ข่าวสดออนไลน์
วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2558

คราบน้ำสงกรานต์ไม่ทันเหือด การเมืองกลับมาร้อนระอุ นับถอยหลังสู่วันอภิปรายร่างรัฐธรรมนูญร่างแรกในสภาปฏิรูปฯ ที่ บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และคณะกลายเป็น "ตำบลกระสุนตก"

ตกถี่ยิบซะด้วย เพราะไม่ใช่แค่ผู้ไม่เห็นด้วยกับรัฐประหาร ไม่ใช่แค่ 2 พรรคการเมืองใหญ่ แต่มีทั้ง สปช. สนช.ไปถึง ผู้ตรวจฯ ที่ซัลโวประธาน "เผด็จการ" ผู้นำ คสช.เลือกคนผิด

ทำให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ต้องวิตกว่าถ้าคน ในประเทศไม่ยอมรับ คนนอกประเทศก็บอกไม่เป็นสากล จะทำอย่างไร อย่ากระนั้นเลย ชวนฝรั่งเศส เยอรมนี ญี่ปุ่น มาช่วยพิจารณาดีกว่า

พวกคนไทยรักชาติที่เคยชูป้ายประท้วงฝรั่งฟังแล้วหงายเงิบ ท่านหัวหน้า คสช.กลับเข้าใจดีว่าจะชูธงเอกราชตั้งแต่เทือกเขาอัลไตอยู่ชาติเดียวไม่ได้ ต้องให้ชาวโลกยอมรับด้วย

ทำไม พล.อ.ประยุทธ์ต้องวิตก ก็เพราะรัฐธรรมนูญคือ "ทางลงจากหลังเสือ" ของคณะรัฐประหาร จะลงสวยลงเหวอะหวะก็อยู่ที่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ไม่เชื่อดู รสช.เป็นตัวอย่าง จะบอกว่ามีอำนาจแล้วบังคับใช้รัฐธรรมนูญอย่างไรก็ได้ แล้วหลังจากนั้นล่ะ ต้องนอนสะดุ้งตาไม่หลับอีกนานเท่าไหร่

"รัฐธรรมนูญที่ดี" สำหรับรัฐประหารทุกคณะ คือรัฐธรรมนูญที่ไม่จำเป็นต้องสืบทอดอำนาจเอง แต่วางฐานอำนาจ พร้อมหลักประกันว่ารัฐบาลที่ถูกโค่นหรือประชาชนผู้ถูกกระทำ จะ ไม่สามารถ "เอาคืน" อย่างน้อยก็ช่วงเวลาสั้นๆ เคล็ดสำคัญคือเมื่อวางยาขมก็ต้องเคลือบน้ำตาล ต้องมีสาระบางอย่าง "ดูดี" เป็นจุดขาย เพื่อให้คนส่วนใหญ่ยอมรับหรือจำยอมแม้ไม่เป็นประชาธิปไตยเต็มใบ

แบบรัฐธรรมนูญ 2550 นั่นไง ฝากอำนาจไว้กับศาล องค์กรอิสระ วุฒิสภากึ่งลากตั้ง แล้วหลอกชาวบ้านลงประชามติ เนียนขนาดนั้นยังใช้ได้แค่ 7 ปี ทำให้ประเทศแตกแยกบานปลายจนเกิดรัฐประหารใหม่

รัฐธรรมนูญ 2558 คิดหัวแทบแตกว่าจะเขียนอย่างไร ให้แย่กว่าปี "50 สุดท้ายก็วางกลไกให้อำนาจจากเลือกตั้งอ่อนแอ ถอยหลังไปสร้างอำนาจไม่มาจากเลือกตั้งรุงรัง เพิ่มนายกฯ คนนอก วุฒิฯลากตั้งทั้งหมด เพิ่มองค์กรอิสระ กฎกติกาพิสดาร แต่แทนที่จะสร้างจุดขาย กลับเรียกกระสุนจากทุกฝ่าย

ขืนปล่อยไป คสช.ก็นอนตาโพลงก่ายหน้าผาก เพราะมีโอกาสสูงมากที่รัฐธรรมนูญจะจุดปฏิกิริยาโต้กลับ เอาแค่เสียงวิจารณ์วันนี้ก็กุมขมับ มีมาตรา 44 ก็ห้ามไม่ได้ เพราะ สปช. สนช. องค์กรอิสระ ออกมาซัดเองนำร่อง

ช่วงเวลาเกือบ 4 เดือนนับจากนี้ถึงวันที่ 6 ส.ค.ซึ่ง สปช. จะลงมติรับหรือไม่รับร่างรัฐธรรมนูญ จึงเป็นหัวเลี้ยวหัวต่ออันอ่อนไหวยิ่ง คณะกรรมาธิการจะยอมแก้ไขร่างรัฐธรรมนูญไหม แก้ไขแล้วคนนอกคนในจะยอมรับหรือไม่ คสช.จะเข้ามา มีบทบาทอย่างไร

ถ้า สปช.รับร่างก็ยังมีเสียงเรียกร้องให้ลงประชามติ ถ้าไม่ลงประชามติก็จะถูกตีตรา "ไม่ชอบธรรม" แต่ถ้าลงประชามติ ก็ต้องยอมให้รณรงค์คัดค้าน สถานการณ์จะยิ่งหวั่นไหวพร้อมยืดเยื้อไปอีก 3 เดือน

อย่าลืมว่าตลอดช่วงเวลานี้ คสช.จะต้องเผชิญทั้งปัญหาเศรษฐกิจ ซึ่งหลังสงกรานต์กำลังซื้อของชาวบ้านจะนิ่งสนิท ปัญหาการเมืองซึ่งหลายเรื่องจะประดัง ทั้งคดีถอดถอนอภิสิทธิ์ ทั้งคดีอาญายิ่งลักษณ์ ทั้งการเคลื่อนไหวสารพัด และคำวิพากษ์วิจารณ์เรื่องสิทธิมนุษยชน หลังตัดสินใจใช้มาตรา 44 ที่บางคนอาจเชียร์ว่าดี แต่อย่าลืมว่าอำนาจยิ่งใช้มากยิ่งถอยยาก

คิดดูนะครับ ถ้ารัฐบาล คสช.ยังต้องใช้อำนาจมาตรา 44 จนวันประกาศใช้รัฐธรรมนูญ แล้ววันรุ่งขึ้นจะทำอย่างไร แน่ละ รัฐธรรมนูญบทเฉพาะกาลยังให้รัฐบาลรักษาการ แต่ คสช. และรัฐธรรมนูญชั่วคราวต้องสิ้นไป จะเขียนให้มีมาตรา 44 ต่อได้ไง หรือจะกลับไปประกาศใช้กฎอัยการศึกจนวันเลือกตั้ง ทั้งฝรั่งทั้งไทยหัวร่องอหงาย

คสช.จึงต้องผ่อนคลายสถานการณ์ให้ได้ก่อนประกาศใช้รัฐธรรมนูญใหม่ โดยต้องทำให้รัฐธรรมนูญ "เป็นที่ยอมรับ" แม้ไม่เป็นประชาธิปไตยเต็มใบ แต่พอจะให้ทุกฝ่ายยอมรับการเลือกตั้ง มองไปข้างหน้า มีความหวังกับการเลือกตั้ง มากกว่าจะรุมต่อต้าน ซึ่งเท่ากับปิดกั้นทางลงจากหลังเสือของ คสช.

วิถีทางที่คาดว่าจะเป็นคือ คสช.คงต้องกระตุกคณะกรรมาธิการยกร่างฯ ให้แก้ไขบางประเด็นที่โดนวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก จากนั้นก็ผ่าน สปช.เพื่อทูลเกล้าฯ ประกาศใช้โดย ไม่ลงประชามติ เพื่อให้มีการเลือกตั้งตามโรดแม็ป เพื่อที่ คสช.จะได้รีบพ้นไปก่อนที่อะไรๆ จะประเดประดังจนเกินรับไหว

ปัญหาเหลือข้อเดียวที่ตอบยาก คือจะถอยร่างรัฐธรรมนูญไปอยู่จุดไหน ที่คนในคนนอกยอมรับ พร้อมกับรัฐประหารไม่ "เสียของ" นี่สิมองไม่เห็นจริงๆ


ooo



กับดักลุงตู่

ที่มา เดลินิวส์
วันพฤหัสบดี 16 เมษายน 2558

เมื่อยังไม่มีรัฐธรรมนูญนายกรัฐมนตรีและรัฐบาลจึงรักษาการต่อไปจนกว่ารัฐธรรมนูญใหม่จะคลอดและมีการเลือกตั้ง นั่นเป็นเงื่อนไขหนึ่งให้พล.อ.ประยุทธ์อยู่ต่อตามคำพยากรณ์

เป็นคำอวยพรสงกรานต์หรือเปล่าไม่ทราบ ตั้งแต่เริ่มเทศกาล,ระหว่างเทศกาลและใกล้สิ้นสุดเทศกาลมีประสานเสียงจากหลายคณะพูดถึงเวลาการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของพล.อ.ประยุทธ์ เอาเกณฑ์ 3 ปีของหมอดูวารินทร์เป็นตัวตั้งแล้วก็ทอนหรือเติมตามอัธยาศัย

โดยวิสัยทัศน์นักพยากรณ์ก็อ้างดวงดาวยืนยันว่าต้องอยู่ยาวเพื่อแก้ไขปัญหาของชาติบ้านเมือง จะโดยวิธีไหนพี่หมอมิได้กำกับไว้

อาจเป็นได้ไม่สามารถจัดการเลือกตั้งตามโรดแม็พปี 2559 เพราะรัฐธรรมนูญฉบับมหัศจรรย์พันลึกขาดการยอมรับ มีอยู่ 2 ลักษณะครับ 1. ในชั้นสุดท้ายซึ่งต้องลงมติในสภาปฏิรูปฯปรากฏว่าไม่ผ่าน มีผลให้ทั้งสปช.และกมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญสิ้นสภาพ

ลักษณะที่ 2 สภาปฏิรูปฯรับรอง ความน่าจะเป็นคือทำประชามติโดยไม่ต้องแก้ไขรัฐธรรมนูญชั่วคราวเนื่องจากมีมาตรา 44 ใช้อำนาจหัวหน้าคสช.สั่งการ ประชามติไม่ผ่านก็ไม่ได้เลือกตั้ง

เมื่อยังไม่มีรัฐธรรมนูญนายกรัฐมนตรีและรัฐบาลจึงรักษาการต่อไปจนกว่ารัฐธรรมนูญใหม่จะคลอดและมีการเลือกตั้ง นั่นเป็นเงื่อนไขหนึ่งให้พล.อ.ประยุทธ์อยู่ต่อตามคำพยากรณ์

อีกวิธีหนึ่ง อันนี้เป็นสถานการณ์ที่รัฐธรรมนูญประกาศบังคับใช้เป็นที่เรียบร้อย...

จำได้ใช่ไหมคุณสมบัติของผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีตามปรากฏในร่างรัฐธรรมนูญ มิได้ระบุว่าต้องเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขียนไว้เพียงว่าให้มาจากสภาผู้แทนราษฎร เหตุที่กั๊กเอาไว้เราท่านได้ยินหลายรอบเผื่อมีกรณีวิกฤติ

มีสิทธินะเลือกตั้งเสร็จเกิดวิกฤติทันที พรรคการเมืองตะลุมบอนช่วงชิงตั้งรัฐบาลแต่ไม่มีขั้วไหนทำสำเร็จต้องหันมาพึ่งนายกฯคนนอกกู้วิกฤติ ลองเดาซิคนนอกที่ว่าตรงกับของหมอดูมั้ย?

นอกจากวงโคจรดวงดาวก็มีผู้ปรารถนาดีทยอยมาเชียร์ให้พล.อ.ประยุทธ์แสดงฝีมือ บางรายทั้งหนุนทั้งแบกให้ใช้มาตรา 44 กวาดล้างทุจริตคอร์รัปชั่น แลกกับที่จะนั่งเก้าอี้นายกฯต่อไปยาวๆ

มีเหมือนกันเอาไปเทียบกับพล.อ.เปรม นายกฯคนนอกเพราะทำงานดีซื่อสัตย์สุจริตอยู่นานถึง 8 ปี อันนี้เป็นการเปรียบเทียบที่ไม่น่าจะเข้าแก๊บนักเนื่องจากป๋าเป็นนายกฯสมัยแรกด้วยการลงมติของสภาผู้แทนฯ มิได้มาโดยรัฐประหารควบคุมอำนาจ

คำเยินยอให้อยู่ 3 ปี 8 ปีไม่เป็นผลดีต่อพล.อ.ประยุทธ์อย่างใดเลย ท่านต้องชัดเจนในโรดแม็พเลือกตั้งปีหน้าและพร้อมลงจากตำแหน่งผู้นำบริหารหลีกทางให้ผู้ที่ประชาชนเลือกเข้ามา

คำพูดจำเป็นอยู่เพื่อบ้านเมือง นั่นแหละกับดักทำลายผู้หลงใหลในอำนาจเสียผู้เสียคนมาเยอะแล้ว

มองปัจจุบันครับ วันนี้ทำหน้าที่นายกรัฐมนตรีอยู่ก็ทุ่มเทความสามารถของตัวเองและทีมงานครม.รวมทั้งที่คสช.เพื่อความมั่นคงทางสังคมและปากท้อง ถึงเวลาไปประชาชนอาลัยถามถึง

เป้าหมายต้องชัดปี 2559 จัดการเลือกตั้ง ส่วนอะไรจะเป็นไปจากนั้นอาจมีส.ส.มาเชิญเป็นนายกฯอีกจงให้เป็นไปโดยธรรมชาติ ระวังพวกปรารถนาดียุยงวางแผนให้-สุดท้ายพัง.

แมงเม่า

ooo

ซัดร่างรธน.กำมะลอ จี้รับความคิดเห็นปชช.


วันที่ 16 เมษายน 2558

นายธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์ ประธานสภาพัฒนาการเมือง (สพม.) แถลงผลการสำรวจความเห็นของประชาชนเพื่อจัดทำข้อเสนอเพื่อการปฏิรูปประเทศไทย ประเด็นการสร้างประชาธิปไตยให้เป็นระบอบการเมืองที่มีเสถียรภาพ ชอบธรรม ให้เกิดประสิทธิภาพ ประสิทธิพล ยั่งยืน และมีลักษณะประชาธิปไตยกินได้ ซึ่งดำเนินการโดยคณะกรรมการจัดทำข้อเสนอเพื่อการปฏิรูปประเทศไทย สพม. ระหว่างวันที่ 1 - 25 มี.ค. จากการใช้แบบสอบถามลักษณะตัวเลือก และไม่มีการแสดงเหตุผลปประกอบการเลือกคำตอบ และใช้วิธีสุ่มแบบบังเอิญ ใน 55 จังหวัด มีผู้ที่ตอบแบบสอบถามทั้งสิ้น 1,478 คน

โดยตั้งคำถามในกรอบการสร้างประชาธิปไตยให้เป็นระบอบการเมืองที่มีเสถียรภาพ ชอบธรรม มีประสิทธิภาพและประสิทธิผล นั้น ประเด็นที่มานายกฯ ผู้ตอบแบบสอบถามสูงสุด คิดเป็นร้อยละ 70 เห็นว่านายกฯควรมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน,​รองลงมา ให้ส.ส.และส.ว.เป็นผู้เลือก คิดเป็นร้อยละ 11.8, ให้ส.ส.เลือก คิดเป็นร้อยละ 7.8 , ให้สรรหาจากบุคคลที่เหมาะสม คิดเป็ดร้อยละ 7.5 และมาจากการเลือกของส.ว. คิดเป็นร้อยละ 0.6 , ประเด็นที่มาส.ส. เห็นว่าควรเป็นรูปแบบเดิม คือเลือกตั้งแบบแบ่งเขตเลือกตั้งและบัญชีรายชื่อ คิดเป็นร้อยละ 37.8 รองลงมาคือ มาแบบสัดส่วนผสม (รูปแบบเหมือนประเทศเยอรมนี) และมีเฉพาะแบบแบ่งเขตเท่านั้น คิดเป็นร้อยละที่เท่ากัน คือ ร้อยละ26, ประเด็นที่มาส.ว. เสียงส่วนใหญ่เห็นว่าควรมาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน คิดเป็นร้อยละ 55.2 รองลงมา คือ จากการเลือกตั้งและสรรหา คิดเป็นร้อยละ 24.9 และมาจากการเลือกตั้งตามสาขาอาชีพ ร้อยคะ 14.5 ขณะที่ประเด็นการแบ่งแยกอำนาจ เสียงส่วนใหญ่ ร้อยละ 61.5 เห็นว่าตต้องมีการแบ่งแยกอำนาจระหว่างฝ่ายบริหารกับฝ่ายนิติบัญญัติที่ชัดเจน คือ ส.ส. และส.ว.ไม่สามารถดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีได้ ส่วนวาระการบริหารของรัฐบาล เสียงส่วนใหญ่เห็นว่าควรมีวาระ4 ปี ดำรงตำแหน่งไม่เกินสองวาระติดต่อกันและห้ามกลับมาดำรงตำแหน่งนายกฯ อีกไม่ว่ากรณีใดๆ ​

นายธีรภัทร์ แถลงด้วยว่าสำหรับกรอบการสร้างประชาธิปไตยให้ยั่งยืนนั้น เสียงส่วนใหญ่ ร้อยละ 92.8 เห็นด้วยกับแนวคิดให้การศึกษาทางการเมืองแก่ประชาชน และมีรายละเอียดที่ผู้ตอบแบบสอบถามเห็นเป็นเสียงส่วนใหญ่คือ การให้การศึกษาการเมืองต้องทำทั้งในและนอกระบบการศึกษาผ่านหน่วยงานอิสระที่ไม่ขึ้นตรงกับรัฐบาล นอกจากนั้นร้อยละ 90 เห็นด้วยกับการจัดตั้งสถาบันพัฒนาประชาธิปไตยเพื่อมาดำเนินการให้การศึกษาการเมืองแก่ประชาชน ขณะที่การมีอยู่ของสภาพัฒนาการเมือง ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่ร้อยละ 62.4 เห็นว่าควรมีต่อไป และในกรอบที่ว่าด้วยการสร้างประชาธิปไตยกินได้ นั้น ภาพรวมของการประเมินคือการให้บทบาทสำหรับสภาพลเมืองในการวางรากฐานความรู้ทางการเมืองและประชาธิปไตยให้แก่ประชาชนทุกระดับ

นายธีรภัทร์ กล่าวด้วยว่าความเห็นของประชาชนดังกล่าวตนจะนำไปสังเคราะห์และเตรียมยกร่างเป็นบทบัญญัติร่างรัฐธรรมนุญเพื่อมอบให้คณะกรรมาธิการ (กมธ.) ยกร่างรัฐธรรมนูญ ที่มีนายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ เป็นประธานฯ โดยมีรายละเอียดสำคัญคือการให้การศึกษาการเมืองแก่ประชาชนที่ควรเขียนเป็นหมวดเฉพาะในร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และส่วนต้องการเห็นกมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญนำการสำรวจความเห็นของประชาชนที่จัดทำโดยสพม. นั้นไปพิจารณาเพื่อปรับแก้ไขร่างรัฐธรรมนูญด้วย ทั้งนี้เพื่อให้เป็นไปตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ (ฉบับชั่วคราว) พ.ศ.2557 มาตรา 35 (2) ที่ระบุให้การยกร่างรัฐธรรมนูญมีกรอบทำให้การปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขที่เหมาะสม กับสภาพสังคมของไทย

ดังนั้นการทำการปกครองที่เหมาะสมกับสภาพสังคมไทยจำเป็นต้องรับฟังความเห็นของประชาชนด้วย ไม่ใช่ฟังแต่ความเห็นของสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.), สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.), คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) คณะรัฐมนตรี (ครม.) และ กมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญ ที่มีสมาชิกรวมกันประมาณ 500 คนเท่านั้น ซึ่งหากไม่รับฟังความเห็นประชาชนที่สะท้อนความต้องการแล้ว ส่วนตัวเชื่อว่าต่อให้ทำประชามติร่างรัฐธรรมนูญใหม่ ก็ไม่สามารถลบคำครหาที่ว่า รัฐธรรมนูญกำมะลอ หรือรัฐธรรมนูญฉบบับของปลอมได้ ดังนั้นจึงขอให้กมธ.ยกร่างรัฐธรรมนูญนำไปพิจารณา อย่าเขียนรัฐธรรมนูญบนฐานความมีอคติ หรือนึกไปเองด้วยความคิดที่คับแคบของตนเองเท่านั้น
...