หลักเกณฑ์ขั้นต้นจะต้องมาจากตัวแทน ๗๗ จังหวัด และ ๒๓ ผู้เชี่ยวชาญ แล้วยังต้องมีสัดส่วนตรงตามจำนวน สส.และ สว.ในรัฐสภา โดยจำนวนตามสัดส่วน สส.ให้เป็นไปตามอัตราส่วนของ สส.แต่ละพรรคในสภาด้วย
มันยุ่งตายห่าตรงที่นอกเหนือจากสูตรพิสดารดังกล่าวแล้ว ยังมีอภิมหาพิสดารทับขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง ด้วยมาตรา ๒๕๖/๖ วรรคสอง ที่ว่า “ให้การเลือก สสร. ให้ใช้วิธีการลงคะแนน โดยผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุดเป็นผู้ได้รับเลือกเป็น สสร.”
Nutchapakorn Nammueng ชี้ให้เห็นว่า “มันมีหลักเกณฑ์การเลือกสองแบบที่ขัดแย้งกัน ระบบหนึ่งบอกให้คำนึงถึงสัดส่วน สส.-สว. แต่อีกระบบหนึ่งบอกให้ใช้วิธีการดูคะแนนว่า ใครได้คะแนนมากที่สุด ถ้าเขียนแบบนี้ ในทางปฏิบัติจะสับสนมาก”
เขายกตัวอย่างการเลือก สสร.แบบจังหวัด เนื่องจากในจังหวัดนึงจะมี สสร.ได้ ๑ คน ถ้าบอกว่าต้องเป็นไปตามสัดส่วน ก็แสดงว่า ใน ๗๗ จังหวัดต้องมีการแบ่งกันก่อนว่า จังหวัดไหนเป็นของ สส.เท่าไร สว.เท่าไร” แล้วยังต้องไปแบ่งต่ออีก
แต่ละพรรคได้กี่จังหวัด (ซึ่งการทำแบบนี้ไม่มีหลักการเลยว่า ต้องทำไปเพื่ออะไร) แล้วในท้ายที่สุด ไม่ว่าจะแบ่งจังหวัดกันยังไง หากต้องใช้ระบบใครได้คะแนนมากที่สุด คนนั้นได้เป็น สสร. มันก็กลายใครมีเสียงมากที่สุด คนนั้น ‘กินรวบ’ ได้ทั้งหมด” ไง
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อภูมิใจไทยเป็นรัฐบาล มี สส. ๑๙๐ เสียง และมี สว.ซึ่งมีปณิธานตรงกันอีก ๑๕๐ เสียง พวกเขาแทบจะเป็นเสียงข้างมากเด็ดขาด” ต่อไปถ้าผลออกมาอย่างที่คาดหมาย จะกลายเป็นการฮั้ว สสร.ด้วยไหม
เจ้าของโพสต์ตั้งข้อสังเกตุว่า “การเขียนให้คำนึงถึงสัดส่วน” สส. สว.และในหมู่ สส.ของพรรคการเมือง “เป็นการพยายาม ‘ฟอกขาว’ ให้ดูเหมือนไม่กินรวบ แต่ในทางปฏิบัติทำไม่ได้” เขาตั้งคำถามต่อคนทั่วไปว่า แล้วจะทำอย่างไรให้สองหลักเกณฑ์ไม่แย้งกันเอง
แล้วก็ “ปล.1 ถ้าร่างที่ผมได้รับมา ไม่ใช่ร่างจริง ก็วอนสื่อมวลชนช่วยเปิดร่างจริงให้หน่อย กราบครับ”
(https://www.facebook.com/patsaravalee/posts/FhimmNtDV ลายแทงได้มาจาก Patsaravalee Tanakitvibulpon)
