.jpeg)
แน่ละดูจากคอมเม้นต์ในบัญชีเฟชบุ๊คของ สมยศ พฤกษาเกษมสุข ส่วนใหญ่แสดงความเห็นใจกับฝ่ายหญิง แม้นว่าคำขอโทษอ้างว่า “เข้าใจผิด คิดเพียงฝ่ายเดียวว่า คุณ A ให้ความยินยอม” และว่าได้อยู่กินด้วยกันสองปี โดยฝ่ายหญิงต้องการให้ปกปิดความสัมพันธ์
“ปีแรกยังประคับประคองไปด้วยกันได้ ปีที่สองเป็นความสัมพันธ์ที่เแปลกแยกต่อกัน...มีการทะเลาะกันและมีปากเสียงต่อกันรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนต้องเลิกลาจากกัน” เจ้าตัวนั้นบอกกับผู้สัมภาษณ์ว่าความสัมพันธ์ที่มีต่อกันเป็นการครอบงำ เพราะเขามีชื่อเสียง มีคนยอมรับนับถือมากมาย
ผู้สัมภาษณ์บรรยายว่ามันเป็น “วัฒนธรรมการข่มขืนและการล่วงละเมิดทางเพศ ที่กำลังกัดกินอยู่ภายในขบวนการของเราเอง” โดยที่ “ผู้มีอำนาจมากกว่าใช้ความนับถือ ความเคารพไว้เนื้อเชื่อใจเป็นเครื่องมือล่วงละเมิดสิทธิเหนือเนื้อตัวร่างกายของผู้มีอำนาจน้อยกว่า”
การ ‘สอดใส่’ ล่วงละเมิดทางเพศครั้งแรกเป็น ‘Trauma’ สร้างความเจ็บช้ำที่ฝ่ายชายไม่สามารถให้คำตอบชะโลมใจ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคย หรือเป็นความผูกพันตามมาได้ การอยู่ด้วยกันสองปีจึงล้มเหลว
คนที่อธิบายแทนผู้เสียหายได้ดีที่สุดเห็นจะเป็น ‘แก้วตา’ - Tisana Choonhavan ซึ่งแสดงปฏิกิริยาต่อกรณีของ ‘คุณเอ’ ทันควันว่า “สิ่งที่สังคมต้องเลิกทำเสียที คือเอาการที่ผู้เสียหายยังกลับไปหา ยังทำงานด้วย ยังเดินทางด้วย
หรือยังมีความสัมพันธ์กับผู้ที่ตนกล่าวหาว่ากระทำความรุนแรง มาใช้เป็นหลักฐานว่า ‘ถ้าอย่างนั้นคงไม่ได้ถูกข่มขืนจริง’...สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นต้องมองผ่านบริบทของ grooming ความสัมพันธ์เชิงอำนาจ การพึ่งพา และ trauma bonding...
การอยู่ต่อไม่ใช่ consent การเงียบไม่ใช่ consent การพึ่งพาไม่ใช่ consent และความสัมพันธ์ภายหลังไม่สามารถเปลี่ยนการกระทำที่ปราศจากความยินยอมในอดีตให้กลายเป็นความสัมพันธ์เชิงชู้สาวได้” อีกรายไปไกลกว่านั้นเยอะ
“คดีข่มขืน ภรรยาก็แจ้งความสามีข่มขืนได้นะคะ” Yenphan Sasiphatchr ว่า “ไม่ใช่ว่าเป็นผัวเมียกันแล้วต้องสมยอม 100%...วันนี้เมียไม่เงี่ยน ผัวเงี่ยนผัวจะเย็ด เร้าจนยอมให้เย็ด ตื่นเช้ามาก็ไปแจ้งความโดนข่มขืนได้
การยินยอมเพราะระดับชั้นทางอำนาจ มันเท่ากับ ไม่ยินยอม” นะคะ นะคะ
(https://www.facebook.com/tisanach/posts/23uTdajv5, https://www.facebook.com/somyot.pruksakasemsuk/posts/0efhTprNWYr และ https://www.facebook.com/permalink.story_fbid=61566113885231)
