.jpg)
.jpg)
Jim Bandon
April 23
·
ชีวิตของทิวากร วิถีตน เริ่มต้นได้สวยงามตามพิมพ์นิยมของชนชั้นกลางไทย
เรียนดี สอบติดโรงเรียนชั้นนำในขอนแก่น (จบที่เดียวกันกับ ดร.อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์ นักวิชาการฝ่ายขวาสุดโต่ง)
เขาต่อวิศวะที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
จบมาได้งานสายไอทีในกรุงเทพฯ
ถ้าจะเขียนเป็นโบรชัวร์ชีวิต ก็คงอยู่ในหมวด “ตัวอย่างเยาวชนคุณภาพ”
เหลือแค่ผ่อนคอนโด ดาวน์รถ แล้วก็รอโปรโมชันขึ้นเงินเดือนปีละครั้ง
ชีวิตก็จะสมบูรณ์แบบในแบบที่ระบบต้องการ
ทุกอย่างไปได้ดี
จนกระทั่งเขาเริ่ม “ใช้สมอง” เกินกว่าที่ระบบออกแบบไว้
------
“หมดศรัทธาสถาบันกษัตริย์แล้ว”
ประโยคนี้สั้นมาก
สั้นจนไม่ต้องตีความซับซ้อน
สั้นจนไม่มีที่ให้หลบ
และบางที
มันอาจสั้นเกินไปสำหรับระบบที่คุ้นเคยกับความคลุมเครือ
เพราะถ้ามันยาวกว่านี้หน่อย
อาจจะยังเถียงกันได้
อาจจะยังบิดความหมายได้
อาจจะยังแกล้งเข้าใจผิดได้
แต่พอมันสั้น ตรง และชัด
สิ่งที่เหลืออยู่มีอย่างเดียวคือ—จะจัดการยังไง
-----------
**เมื่อความรู้สึกกลายเป็นคดี**
ในหลายประเทศ
“ความศรัทธา” เป็นเรื่องส่วนบุคคล
คุณจะศรัทธา หรือไม่ศรัทธา
มันควรจบอยู่ที่ตัวคุณ
แต่ในบางประเทศ
ความศรัทธาเป็นเรื่องของรัฐ
และการ “ไม่มีศรัทธา”
อาจกลายเป็นสิ่งที่ต้องถูกจัดระเบียบ
ทิวากรจึงได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ
ว่าในประเทศนี้
แม้แต่ “ความรู้สึก” ก็อาจต้องมีใบอนุญาต
---------
**ศรัทธาที่ต้องมีคนคุม**
ศรัทธาโดยธรรมชาติ
ควรเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเอง
มันควรจะอยู่ได้
โดยไม่ต้องมีใครมาบังคับ
ไม่ต้องมีใครมาปกป้องด้วยกฎหมาย
แต่เมื่อไหร่ที่ศรัทธาต้องพึ่งการควบคุม
มันก็เริ่มมีคำถามว่า
สิ่งนั้นยังเป็นศรัทธาอยู่หรือเปล่า
หรือมันกลายเป็น “ข้อบังคับ” ไปแล้ว
เรื่องของทิวากรไม่ได้พิเศษ
ตรงกันข้าม มันธรรมดามาก
ธรรมดาในแง่ที่ว่า
มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับใครก็ได้
ถ้าเลือกจะก้าวข้ามเส้นที่ไม่มีใครวาดไว้ให้ดู
สุดท้ายแล้ว
ประเทศนี้ไม่ได้ห้ามคุณคิด
มันแค่มีวิธีทำให้คุณ..
..ไม่กล้าที่จะพูดมันออกมาเอง ..มันก็เท่านั้น
(**ปัจจุบันเขาถูกคุมขังมา 600 วันเศษแล้ว)
https://www.facebook.com/photo/?fbid=122166511916935231&set=a.122166230408935231
