วันพุธ, สิงหาคม 02, 2560

น.ส.ยิ่งลักษณ์ได้ร้องต่อศาล ขออย่าได้นำหลักฐานใหม่ของอัยการที่ยัดให้ในนาฑีสุดท้ายนี้เข้าสู่การพิจารณา

คืบอีกนิด ยิ่งลักษณ์ สะอื้น แถลงปิดคดีจำนำข้าวด้วยวาจาเสร็จสิ้นเมื่อ ๑ สิงหา ๖๐ ไปรอศาลฎีกาแผนกคดีอาญานักการเมืองจัดการ ปิดหีบวันที่ ๒๕

เก็บความ ตามถนัดจากรายงานว้อยซ์ทีวีที่เล่าว่า น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตนายกฯ อ่านแถลงปิดคดีในช่วงต้น มี ๖ ประเด็น เริ่มด้วยการดำเนินคดีครั้งนี้ “ไม่เป็นธรรมและไม่ถูกกฎหมาย” (เพราะ) “นโยบายจำนำข้าวเป็นนโยบายสาธารณะที่เป็นประโยชน์” มีระเบียบกฎหมายรองรับ

ส่วนที่ไม่ได้ยับยั้งตามที่ทีดีอาร์ไอและปปช. ชงเรื่องใส่ไคล้ ไม่ใช่ เพิกเฉย แต่ว่าไม่สามารถทำตามอำเภอใจ ขัดกับขั้นตอนตามรัฐธรรมนูญได้

ในเมื่อโครงการนี้มีประโยชน์และไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหาย “ตามที่ฟ้อง” จึงมิได้ “ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ” ทำให้ไม่ได้เป็นการ “ปล่อยปละละเลยให้มีการทุจริต” ดังที่อัยการสูงสุดอ้าง

ในวันเดียวกันนี้ อัยการสูงสุดได้เพิ่มเติมพยานหลักฐานอีก ๖๐๐ หน้ากระดาษ ส่วนใหญ่เป็นการย้ำซ้ำเติมเรื่องความเสียหายในการระบายข้าวของรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ไม่ใช่การระบายของ คสช. ที่เป็นปัญหา

(ปัญหาดังกล่าวก็คือ คลังข้าว ๘ แห่งร้องโวยวายว่า ทหารมุบมิบทำกันไม่ยอมให้เจ้าของคลังเข้าไปดู ตามมาตรฐานคิดขึ้นเองของ ม.ล.ปนัดดา ดิสกุล ปลัดสำนักนายกฯ ขณะนั้น

ข้าวเป็นพันๆ กระสอบตรวจแค่ ๕ กระสอบแล้วบอกว่าทั้งหมดต่ำกว่ามาตรฐาน ๒๐ เปอร์เซ็นต์ เสร็จแล้วนำออกขายราคาถูกเป็นอาหารสัตว์ แถมมีทหารแอบเอารถบรรทุกราชการไปนัดคุยกับผู้ประมูลเป็นกรณีพิเศษ

ผลก็คือตอนนี้ไม่เพียงรัฐได้รับค่าตอบแทนจากข้าวค้างสต็อกน้อยกว่าที่ควรเป็นจำนวนมหาศาล ไม่รู้ว่าส่วนต่างไปตกระหว่างทางที่ไหนในความรับผิดชอบของทหาร แล้วยังเจ้าของโกดังต้องมาร่วมรับภาระความเสียหายรายละเป็นสิบๆ ล้านกันด้วย)

ที่ซึ่งทหายของ น.ส.ยิ่งลักษณ์ได้ร้องต่อศาลขออย่าได้นำหลักฐานใหม่ของอัยการที่ยัดให้ในนาฑีสุดท้ายนี้เข้าสู่การพิจารณา จำเลยยังแถลงเพิ่มเติมด้วยปากเปล่าหลังอ่านคำแถลงด้วยว่า

หวังว่าศาลจะพิจารณาพิพากษาคดีดังกล่าวตามข้อเท็จจริง ข้อกฎหมาย และหลักฐานที่เข้าสู่สำนวนโดยชอบ ไม่รับฟังการชี้นำจากฝ่ายใด


ศาลยังนิ่งเฉยต่อกรณีอัยการทำเหมือนเล่นแร่แปรธาตุ จำเลยต้องไปรอดูตอนตัดสินว่าศาลเห็นด้วยกับอัยการแค่ไหน

อย่างไรก็ดี ที่ศาลมิได้นิ่งเฉยในวันนี้ต่อกรณีจำเลยยื่นคำร้องไว้ก่อนหน้าแล้ว ขอให้นำการพิจารณาคดีนี้ส่งให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาตีความเสียก่อน (ตาม ม.๒๑๒) ศาลฎีกาสำหรับนักการเมืองบอกว่า ขอยกคำร้องนั้นอีกเป็นครั้งที่สาม จบ

หลังเสร็จความในห้องพิจารณา น.ส.ยิ่งลักษณ์ ออกมาภายนอกพบกับประชาชนจำนวนล้นหลามเฝ้ารอให้กำลังใจกันเนืองแน่นหน้าศาล เสียงตะโกนก้องพร้อมเพรียงกันว่า “นายกฯ ยิ่งลักษณ์สู้ สู้” กระหึ่ม ทำให้ใบหน้าของอดีตนายกฯ หญิงชื่นบาน ริ้วรอยสะอื้นอันตรธานไป

ประเทศนี้มันตลก...




...


Rising Violence in Thailand’s ‘Deep South’ Exposes Cracks in the Junta’s Strategy




Thai bomb squad officers examine the wreckage of a car after an explosion outside a hotel in Pattani province, southern Thailand, Aug. 24, 2016 (AP photo by Sumeth Panpetch).


Michael Hart
Tuesday, Aug. 1, 2017

World Politics Review

Amid a recent spate of attacks, and with peace talks floundering, the long-running separatist insurgency in southern Thailand is showing worrying signs of escalation. On May 9, twin explosions at a busy supermarket in the southern province of Pattani injured 61 people, before a roadside bomb planted by militants killed six Thai soldiers in the same province on June 19.

Peace talks between Thailand’s ruling military junta, which seized power after toppling the democratically elected government in a 2014 coup, and a loose organization of rebel groups have been ongoing for more than two years. However, little progress has been made, as the most powerful militant group—known as Barisan Revolusi Nasional, or BRN—have been excluded from the dialogue.

Violence has spiked since the junta turned down the BRN’s request in April for talks mediated by a third party and overseen by international observers. Without a more inclusive strategy, Thailand’s government risks providing space for the insurgency to take a dangerous new turn and spread beyond the southern provinces, as the scorned separatists may opt for more audacious attacks to publicize their struggle and gain leverage over Bangkok.

For decades, ethnic Malay Muslim separatists have fought for independence in Thailand’s four southernmost provinces of Pattani, Yala, Narathiwat and Songkhla—often referred to collectively as the country’s “deep south.” The provinces share a border with Muslim-majority Malaysia, from which they were split following the Anglo-Siamese Treaty of 1909. The region largely failed to assimilate with the rest of predominantly Buddhist Thailand, and by the late-1950s, a fleeting political independence campaign had been displaced by armed insurgency.

The current wave of violence erupted in 2004 and has been waged by an array of secretive rebel groups operating out of rural areas, with little known about their organizational structure or leadership. More than 6,800 people have been killed in the past 14 years, as militants have deployed a range of tactics including bombings, shootings and assassinations, targeting both civilians and state security forces. More recently, the BRN has risen to enough prominence to control the majority of militants on the ground.

Successive Thai governments have responded to the separatist dispute with force, militarizing the situation in southern Thailand. The government of former Prime Minister Thaksin Shinawatra launched a brutal crackdown to quell the uprising in 2004; the current regime has deployed more than 60,000 soldiers to the southern provinces and set up hundreds of security checkpoints.

Immediately following the 2014 coup, the secretary-general of the junta, which calls itself the National Council for Peace and Order, said achieving peace in the south was an “urgent national priority” and that it favored political dialogue over military offensives. Peace talks resumed the following year with the Mara Patani, a loose umbrella organization representing several rebel groups.

The militants’ call for international mediation against the junta’s insistence on ensuring the conflict remains an “internal matter” is the main stumbling block in peace talks.

Yet two years later, the BRN remains excluded from any dialogue after the government rejected their offer in April to participate in talks overseen by international observers. The general-turned-prime minister who leads the junta, Prayuth Chan-ocha, stated, “can we not fix these problems ourselves?”

But in light of the recent attacks, it is clear the government is struggling to find a resolution. The BRN has demonstrated its continued ability to strike high-profile targets throughout the deep south, making the peace talks meaningless and revealing the junta’s inability to stem the violence by negotiating with the Mara Patani alone. In addition to the BRN’s absence from the process, there are two more fundamental reasons why the government’s strategy to tackle the southern insurgency is failing.

First, the junta has demonstrated little will to address the root causes of violence—the grievances of southern Thailand’s Malay population—while barely considering alternative political solutions to the long-running conflict. The same accusations could also be leveled at previous Thai governments, including democratically elected ones. Political concessions such as allowing greater autonomy for the deep south appear to be firmly off the table.

Second, the junta’s preoccupation with tightening its grip on power has distracted it from resolving the dispute in the deep south. Last year, the generals’ primary focus was on securing victory in a constitutional referendum designed to safeguard the military’s role in Thai politics. The new military-drafted constitution was approved by 61 percent of the population, but those in the south voted overwhelmingly against it. That hardly mattered, since the southern insurgency is politically useful for the junta. It serves as a political tool for enhancing its legitimacy, as the generals are able to push a narrative of securitization and argue that military governance is essential to maintain order.

But the May bombing of a supermarket in the south showed the militants’ ability to target civilians on a large scale, exposing cracks in the junta’s strategy of limiting the violence while half-heartedly pursuing talks. If the separatists believe their cause is being ignored, they may try and expand their operations outside the southern provinces and target Thailand’s lucrative tourism industry, which is worth some $46 billion a year to the Thai economy and accounts for 11 percent of GDP. There’s already precedent for that, following a wave of bombings of popular tourist resorts in August 2016 that were blamed on southern insurgents.

If violence spreads beyond the deep south, the junta may be forced to change its strategy. It would have two main options: launch a harder military crackdown in the south, even though that would surely increase tensions and spark retaliatory attacks; or pursue a more inclusive peace process, negotiating with the BRN in return for a halt to violence. But the militants’ call for international mediation against the junta’s insistence on ensuring the conflict remains an “internal matter” is still the main stumbling block.

Without a negotiated political settlement that includes compromise from both sides, the violence in southern Thailand is unlikely to end. The junta appears opposed to granting any form of autonomy for the four southern provinces, blocking the path to a resolution. Instead, the best hope for peace may be a return to a democratically elected government in Bangkok after elections scheduled for next year. Yet given Thailand’s turbulent recent political history of coups and increasingly divisive politics, a change of government brings no guarantees.

It is unclear which way this long-running insurgency, fought by militants known for their unpredictability, is heading. Southern Thailand could follow a situation akin to Myanmar’s Rakhine state, where instability has remained a localized and internal affair. Or it could go the way of other, more recent examples elsewhere in Southeast Asia, where slow-burning insurgencies have rapidly mutated and escalated. In the southern Philippines, Islamist militant groups that have fought for greater autonomy for decades have gone from being a purely separatist movement to aligning with the self-proclaimed Islamic State and its wider narrative of transnational jihadi terrorism.

Although such a scenario looks unlikely in southern Thailand, events can change quickly. That potential danger should be even greater incentive for the junta to pay more attention to the grievances in the south in the hope of finding a negotiated solution.


Michael Hart is a freelance writer and researcher focusing on civil conflict and the politics of East Asia. He has written for The Diplomat, Eurasia Review and Geopolitical Monitor, among other publications.

วันอังคาร, สิงหาคม 01, 2560

ปกาศิต แสงศาตรา: มึงถาม กูตอบ... ทหาร มีไว้ทำไม? ทะเหี้ย มีไว้ทำไม?





_____มึงถาม_____
ทหาร มีไว้ทำไม?
_____กูตอบ_____
เป็นรั้วของชาติ คอยป้องกันอริราชศัตรู
ปกป้องคุ้มครองประเทศชาติประชาชน
.

_____มึงถาม_____
เราไม่มีอริราชศัตรูนานเท่าไหร่แล้ว?
_____กูตอบ_____
ไม่รู้ ไม่ได้นับ รู้ว่ามันนานมากแล้ว
.

_____มึงถาม_____
งั้นทหารก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับประเทศชาติประชาชน
_____กูตอบ_____
จะว่าอย่างนั้นก็ถูก แต่ทหารจริงๆก็เหลือไม่มากเท่าไหร่
ที่เห็นๆกันทุกวันนี้มีทะเหี้ยปะปนอยู่เป็นจำนวนมาก
.

_____มึงถาม_____
ทะเหี้ย มีไว้ทำไม?
_____กูตอบ_____
ทะเหี้ยมีประโยชน์มากมายมหาศาลสำหรับชนชั้นนำ
เป็นกำลังของอำมาตย์สามานย์ คุ้มครองผลประโยชน์สามานย์
โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่มีรัฐบาล มีรัฐสภาที่มาจากประชาชน
ฝ่ายอำมาตย์สามานย์จะกอบโกยไม่ได้เหมือนที่เคยทำมา
เมื่ออำมาตย์สามานย์เสียประโยชน์มากขึ้น ทะเหี้ยก็จะถูกสั่ง
ให้ยึดอำนาจ ปล้นชาติปล้นประชาชน กดขี่ข่มเหง สร้างความหวาดกลัว
หรือแม้กระทั่งฆ่าประชาชนผู้ขัดขืนต่อต้าน ทะเหี้ยก็ทำได้ตามสั่ง
อำมาตย์สามานย์ก็รีบเร่งกอบโกยทรัพยากรของชาติ
ปล่อยให้ทะเหี้ยแดกภาษีตามใจชอบ ถือเป็นรางวัลในการปล้นประเทศ
แล้วก็รุกไล่บีบคั้นนักการเมืองฝ่ายประชาชน ปั้นคดีป้ายความผิดสารพัด
เพื่อลดทอนกำลังของภาคการเมือง ไม่ให้ฟื้นคืนมาขัดผลประโยชน์
ที่บริหารจัดการโดยอำมาตย์สามานย์ได้อีกต่อไป
กว่านักการเมืองฝ่ายประชาชนจะฟื้นตัวได้ ก็ต้องใช้เวลาอีกนาน
แม้จะได้รับการสนับสนุนจากประชาชนมากเท่าไหรก็ตาม
ด้วยข้อบังคับจากกฎหมาเป็นห่วงโซ่ผูกมัดเอาไว้ บ้างถูกตัดสิทธิ์
บ้างต้องคดีงี่เง่าต้องติดคุก แม้พ้นคุกออกมาภายหลัง ก็อาจติดเงื่อนไข
คุณสมบัติผู้สมัคร สส. อาจจะกลับมาสู่การเมืองไม่ได้อีกเลย

ที่มา FB

ปกาศิต แสงศาตรา


นานาชาติให้ความสนใจคดีรับจำนำข้าว มีคณะทูตกลุ่มประเทศยุโรป และสหรัฐฯ รวมทั้งองค์กรระหว่างประเทศ ร่วมสังเกตการณ์ รับฟังอดีตนายกรัฐมนตรี แถลงปิดคดี + อ่านคำแถลงฯ ภาษาอังกฤษ




นานาชาติให้ความสนใจคดีรับจำนำข้าว ที่ใกล้ถึงวันตัดสิน วันนี้ มีคณะทูตกลุ่มประเทศยุโรป และสหรัฐฯ รวมทั้งองค์กรระหว่างประเทศ ร่วมผู้สังเกตการณ์ รับฟังอดีตนายกรัฐมนตรี แถลงปิดคดี

สำหรับการแถลงปิดคดีของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ในคดีจำนำข้าวที่ศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองวันนี้ นอกจากประชาชนผู้สนับสนุน และบรรดานักการเมือง แกนนำพรรคเพื่อไทย จำนวนมากที่เดินทางมาให้กำลังใจแล้ว

ยังมีตัวแทนจากสถานทูตจากประเทศในเครือสหภาพยุโรปกว่า 10 ประเทศ รวมทั้งตัวแทนจากสถานทูตสหรัฐอเมริกา พร้อมด้วยองค์กรระหว่างประเทศจำนวนมาก เข้าร่วมสังเกตการณ์อย่างคับคั่ง

ขณะเดียวกัน นายวัฒนา เมืองสุข แกนนำพรรคเพื่อไทย ที่มีกระแสข่าวออกมาก่อนหน้านี้ว่า จะถูกออกหมายจับในข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 116 ยุยงปลุกปั่นฯ และ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ จากกรณีโพสต์เฟซบุ๊กเชิญชวนประชาชนออกมาให้กำลังใจนางสาวยิ่งลักษณ์

ก็ได้เดินทางมาให้กำลังใจนางสาวยิ่งลักษณ์ที่ศาลในวันนี้ด้วย หลังจากนั้น ได้เดินทางไปยังกองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยี หรือ บก.ปอท. เพื่อแสดงตัวพร้อมสู้ข้อกล่าวหาดังกล่าว

ที่มา 

คณะทูตร่วมฟัง 'ยิ่งลักษณ์' แถลงปิดคดี


ooo

Thailand's former prime minister Yingluck Shinawatra delivered a tearful closing statement to a Bangkok court on Tuesday, saying she did not act dishonestly in a multi-billion dollar rice subsidy scheme and that she was being politically persecuted.



Reuters

Key Points


I wish that the decision in the case will be in accordance with the Constitution, laws, the Rule of Law which I have never received from the NACC and the plaintiff.

I wish to deny the charges, rebut and answer 5 major accusations as follows:

1. The investigation, charge and prosecution is unfair and unlawful

I quote the saying of Professor Sanya Thammasak, former President of the Supreme Court and former President of the Privy Council that “the police is like the upstream of justice, the public prosecutor like midstream and the court is like downstream. The upstream must be clear and clean to make the downstream clear and clean too. If the upstream is muddy, the downstream will also be muddy. If so, the citizens may not receive justice.”

During the NACC’s stage, like an upstream, is full of suspicions because the NACC, after only 79 days of investigation, hastily decided to file a charge against me with only 329 pages of documentary evidence and such decision was made even though corruption charge against others relating to rice sales was not yet been concluded. The NACC asserts all along that the charge is not related to me.

During the pre-prosecution stage, the Attorney General was of the opinion that the NACC’s inquiry file contains incomplete grounds and further investigation is needed into 3 issues such as 1) whether I, as the Prime Minister and Chairman of the National Rice Committee may suspend or cancel the Rice Pledging Scheme (RPS), 2) the Cabinet’s policy announced to the Parliament, omission of duty issue, and 3) corruption issue. However, the Attorney General decided to file charge against me even though no further investigation has been conducted as proposed and such decision had been made only one hour before I was impeached by the National Legislative Assembly and was questioned by the public as politically motivated.

During the prosecution and trial stage, the criminal charges against me unfairly and unlawfully contain facts and grounds not included in the NACC’s inquiry file, namely, the deterioration of rice issue and the corruption in the RPS issue, both of which have never been investigated by the NACC and included in an inquiry file against me. During the trial, the plaintiff suspiciously added further new evidence which has never been heard in my case such as 1) adding “Rice stock auditing report” made by the Rice Stock Auditing Sub-committee appointed after the coup by the NCPO Chief and concluded after the filing of the charge against me. The said committee changed the rice grading system to grade A, B and C for which no standard is set and the Commerce Ministry has never so graded, resulting in drastic drop in value of the rice stock, 2) suspiciously adding and citing the finding of tortious liability several months in advance of the actual finding as if the plaintiff knew the conclusion and uses it for the plaintiff’s benefit to support the damage in the RPS. This suspicion and unfairness is consistent with the NCPO Chief’s order and remark made to the Fact finding Committee on Tortious Liability on May 18, 2015, in his capacity of the Chairman of the National Rice Policy Committee, that, “no need to consider justice issue”, and 3) long after the bringing of charge against me, adding as plaintiff’s new evidence, 60,000 pages of documents relating to other persons’ charges of alleged corruption in Government to Government rice sale.

The making of story and unlawful adding of new evidence against me in such a way that bringing the criminal charge against me first and find additional evidence to submit to the court later is not only unfair but is also tantamount to leading the trial and the public to believe that I am guilty and liable to damage despite the fact that the criminal case has not yet been decided.

The present government exercised the executive power, as if it were the judiciary, by unlawfully issuing an administrative order under the Tortious Liability of Officials Act B.E. 2539 (1996) requiring me to solely pay up 35,000 million of damages. On July18, 2017, the government exercised its special power under section 44 ordering the seizure and total withdrawal of money from my bank accounts and such action led the public to misunderstand me and may unfairly affect the trial.

I trust that never before has anyone implementing public policy for the benefit of the country been unfairly treated and his own assets been seized before the criminal case is decided. This is against the international justice principles and section 29 of the Constitution which stipulates that “…A suspect or defendant in a criminal case shall be presumed innocent, and before the passing of a final judgment convicting a person of having committed an offence, such person shall not be treated as a convict.” No one has ever suffered as harsh and unfair fate as me.

The plaintiff’s adding of more than 60,000 pages of new evidence during the trial is not only improper but also not in the interest of justice which is the condition newly set out as per paragraph 6 of section 235 of the present Constitution. With utmost respect to the court, I am the defendant and is entitled to the trial which is in accordance with the Constitution. I have submitted requests 3 times begging the court to refer the issue to the Constitutional Court under section 212 of the Constitution but all my requests have been dismissed. However, I beg the court to grant me justice by not considering to my detriment those 60,000 pages of new evidence added by the plaintiff.

2. The RPS is the beneficial public policy and implemented lawfully.


The RPS is a good and beneficial public policy based on sound economic principles. The scheme is not aimed at making profit from rice farmers but, instead, it is aimed at raising income of over 15 million rice farmer equivalent to 23% of the country population in order to receive adequate income comparable to minimum wage of 300 baht per day. The scheme generates economic values and return, both at the grass-root level and macro-economic level.

The RPS was implemented in good faith, in accordance with the Constitution and laws. Firstly, the scheme was implemented under the Directive Principles of State Policies under section 84(8) of the Constitution B.E. 2550(2007) requiring the state to protect and safeguard the interests of rice farmers. Secondly, the scheme was implemented under the Cabinet’s policies announced to the Parliament and the government was bound to implement as per the Constitution B.E. 2550(2007). Thirdly, the scheme was implemented under Administration of State affairs Plan B.E. 2555-2558 and, as such, it obliged me and the Cabinet to comply. The implementation of the RPS did not contradict the policies or cabinet resolution.

3. I have never neglected my duty and have no power to stop the RPS arbitrarily.

The steps and procedures involving the implementation of the RPS were in accordance with the Constitution, laws, regulations and cabinet resolutions.

All parties, committee, government agencies involved were appointed and authorized to discharge their respective duties within the authority set for them. All parties jointly set the measures, criteria, and operating practices. The main responsible agencies such as Office of the National Economic and Social Development Board (ONESDB), the Budget Bureau, and the Council of State and other operating agencies have never warned against or called upon the discontinuation or suspension of the scheme.

The procedures and working process were set according to cabinet resolution so that each party could check and balance the performance and discharge of their respective duties. I could not order the discontinuation or ending of the scheme arbitrarily as Constitution and laws require the government to implement the scheme.

The RPS was managed under the principle of “limited use of power”. All government agencies worked under an integrated system. The Ministry of Commerce, the Ministry of Agriculture and Cooperatives and the Ministry of Finance are key ministries responsible for the scheme. Other participants included other government agencies, stated-owned enterprises, the National Rice Policy Committee and its thirteen subcommittees. Each unit at each level has its own responsibilities and chain of command to allow proper checks and balances.

On my capacity as Chairman of the National Rice Committee, I have never neglected my duties nor omitted to perform my duties because I have delegated my responsibility to the Deputy Prime Minister and the Commerce Minister to act as Chairman of the National Rice Committee and if any matter came up, it was the duty of those persons to report to the Cabinet and the Prime Minister for consideration.

The Constitution requires the Cabinet to have collective responsibilities but the plaintiff misunderstood that the Prime Minister has sole power and may exercise the power as he/she deems fit. When I was the Prime Minister, ministries working with the National Rice Committee and sub- committee have their own responsibilities required by laws. I could not exercise my power arbitrarily to interfere, make order, or influence the operating level for anyone’s interest. The current Prime Minister should well understand the limitation and that is why special power under section 44 is needed to conduct state administration which elected government like mine never had.

4. Not cancelling the scheme due to its benefits and no damage was caused as charged.


The RPS is beneficial and generates worthiness and value concerning the public administration and in evaluating the value of the public project, not only the benefits calculable in monetary term but also other benefits to the society arising from the project must be taken into account as the public project is not for profit seeking. However, the NACC and the plaintiff have not taken other benefits into account. Miss Supa Piyajitti, the plaintiff’s witness admitted in court that it was not the duty of the Account Closing Sub-Committee to consider the benefits incalculable in monetary term and indirect benefits and such duty fell on the Office of the National Economic and Social Development Board.

In June, 2013, the National Rice Committee was reported that the overall economic and social benefits of the RPS amounts to 394,788 million Baht, which was 173,819 million Baht greater than the amount of 220,969 million Baht that allegedly claimed as accounting losses by the Account Closing Sub-Committee.

Office of the National Economic and Social Development Board directly reported to me confirming the necessity to continue the RPS until Thailand fully entered ASEAN community in 2015.

Burapa University’s research evaluated the RPS in 2012 and the survey by the Bank for Agriculture and Agricultural Co-operatives in June 2013 showed that the RSP had created income security and satisfaction among farmers.

The research team of the KMIT, Choa Khun Taharn Ladkrabang presented the data showing that during the production seasons under the RPS, the economy expanded and multiplied 3.726 times and generated increased economic return of 1,088,697 million Baht which was greater than the costs of the project.

The RPS created more purchasing power and more tax could be collected.

The implementation of the RPS for the period of 5 production seasons was within the legal framework and within the public debt ceiling as confirmed by Miss Sirasa Kanpittaya, official from Finance Ministry testifying in court.

The implementation of the RPS was within the ceiling of the revolving fund of 500,000 million Baht as set by the Cabinet and the loan for the RPS was within the ceiling set by the cabinet resolution in June 2013. Even the cabinet resolution of the present government in August 2016 confirmed that the residual debts payable under the pledging scheme of agricultural produce from the production year 2011/2012 to 2013/2014 was within the debt ceiling set by the cabinet.

In summary 1) The RPS was beneficial and generated worthiness and value. 2) The implementation of the RPS was within the legal framework and within the public debt ceiling and financial and fiscal discipline was maintained. 3) No government agency proposed to me and the Cabinet that the RPS be discontinued or ended. 4) Therefore, how could I exercise my power as Prime Minister to suspend or end the scheme?

5. I have never performed or omitted to perform my duty illegally to cause damage to anyone and I have never performed or omitted to perform my duty dishonestly

The NACC and the Office of the Auditor General (OAG) sent warning letters against the RPS to my government. They had no legal duties and power to order the executive branch to discontinue or end the implementation of public policy announced to the Parliament.

However, I have never neglected to supervise and follow up on the policy implementation as warned by the NACC and the OAG.

The warning and suggestions by the NACC and the OAG were based on TDRI’s research which proposed that I abolish and end the RPS and replace it by the Rice Price Guarantee Scheme, the policy adopted by the opposition party. Such warning and suggestions did not give me, as the Prime Minister, power to suspend or end the scheme that was not contrary to policies or cabinet resolution.

I never ignored the warnings and suggestions by the NACC and the OAG and passed them to all responsible parties concerned as I had no ulterior intention to avoid or conceal any wrongdoing in order to allow corruption or cause damage and, after learning of the warnings and suggestions, they had responsibility to address them. No agency opposed and proposed the suspension or discontinuance of the RPS.

I never ignored report of the Account Closing Sub-Committee and passed it on to the National Rice Committee for their consideration.

I have duly exercised my power and duty of care as reasonably required of the Prime Minister in such circumstances.

6. I have never neglected corruption in rice sales

The Sub-Committee on Rice Sale was specifically responsible for the sale of rice stock and the cabinet assigned that responsibility to the Commerce Minister and Foreign Trade Department.

Mr. Wicha Mahakun, the plaintiff’s witness confirmed that I was not involved in, or consented to any corruption relating to G to G rice sales.

The NACC did not base its charge against me on the alleged corruption relating to G to G rice sales but, during the trial, the plaintiff unfairly, unlawfully and unconstitutionally added 60,000 pages of new evidence from other person’s inquiry file relating to the alleged corruption involving G to G rice sales so as to implicate me in the alleged corruption.

The Cabinet exercised due care with respect to rice sales and in November 2012 passed the resolution setting more stringent criteria and measures to prevent corruption in rice sales. Such resolution had been passed before the no confidence debate on the G to G rice sales issue took place in the Parliament. If I had neglected or omitted to prevent corruption or damage as accused, why should the Cabinet and I adopted such stringent criteria well before the debate during which the corruption relating to G to G rice sales was just brought up?

After the debate in November, 2012, I ordered the Commerce Minister to appoint fact finding committee to investigate G to G rice sales issues raised in the debate but the finding was not concluded and the Commerce Ministry did not report any official wrongfully involved in the G to G rice sales. Moreover, the NACC just concluded their investigation and could only name officials wrongfully involved in the G to G rice sales in January, 2015, almost a year after I had left office.

The selling of rice stock was the operating steps to be taken by the Foreign Trade Department and the Commerce Ministry and every government follows usual practices. Those agencies were responsible for the selling method and contract documentation and when the sales were made, the Commerce Minister should inform the Cabinet. But after the no confidence debate, no report of G to G sales was submitted to the Cabinet and me.

I reshuffled and replaced the Commerce Minister with the new one to allow investigation and stop any suspicious action during the NACC’s inquiry. This showed that I did not have ulterior intention to conceal information relating to G to G rice sales and that I have never given consent to anyone to be involved in rice sale corruption as charged.

Mr. Niwatthamrong, the new Commerce Minister, took various strict measures as ordered by the Cabinet and I such as, signing the MOU with the Chinese government stating intents to sell rice between G to G, increase sales through domestic bidding, and allow G to G sales only if buyer is state enterprise 100% owned by provincial government.

I ordered Commerce and Finance Ministers to put in place measures to check rice sales by ordering the Customs Department to check amount of rice actually exported at port whether it matches the amount in the sale contract and to set up committee to check the amount of rice sold to retail outlets whether it matches the amount sold through bidding.

I have duly exercised my power, discretion, and due care over the above matters based on prevailing facts during the time of my tenure.

Throughout my premiership, I have never performed or omitted to perform my duty illegally nor neglected my duty. I have never concealed any information nor avoided being checked. I had no ulterior intention to cause damage to anyone and I did not have dishonest intention. I had intention and determination to provide benefits for rice farmers, to raise prices of agricultural produce to improve their livelihood which would affect the country economy. My cabinet and I cooperated with all agencies, including the NACC and its suggestions to the cabinet in other projects were adopted.

In determining whether or not I have performed my duty duly, lawfully, and adequately, the court should consider facts, legal issues, working structure, as well as responsibilities of parties concerned at the time and surrounding circumstances prevailing when I was Prime Minister.

I am aware that I am a victim of subtle political game. I, therefore, wish to depend on the court, when deliberating my past actions, please kindly consider facts and surrounding circumstances prevailing when I was Prime Minister, not the assumption and present circumstances that have changed.

In summary 1) the RPS was the public policy aiming at helping rice farmers, not commercial policy that made profit and loss with poor rice farmers. 2) Under the Administration of State affairs Order, there were policy level and operating level having their own responsibilities. Please consider my role as policy supervisor, not operator. 3) I beg the court to make a decision relating to my performance as set out in the NACC’s inquiry file which states that I was not involved in corruption and I did not consent to corruption. Please do not hear and admit new evidence added by the plaintiff during trial in order to cause misunderstanding that I was involved in corruption or I consented to corruption in G to G rice sales, as well as any attempt to make me liable for damages of 35,000 million Baht which is consistent with the NCPO Chief’s order in his capacity of the Chairman of the National Rice Policy Committee that, “no need to consider justice issue”

As Prime Minister, I have duly performed my duty within the power under the Constitution and laws. I have never neglected anything that cause damage to the country and people. I have acted in good faith and never consented to any corruption by others. I have never performed or omitted to perform my duty illegally to cause damage to anyone and I have never performed or omitted to perform my duty dishonestly.

I have done nothing wrong. What I have done is that I used my experience of ordinary woman borne in the provincial area having opportunity to learn and feel severe hardship endured by farmers which we call “the spine of the nation” and call on all Thais to take care of them. I have done so under the RPS. There is proof that during the implementation of the RPS, the rice farmers have better quality of life, their children have opportunities to further their studies. It is the pride of my life that once I had a chance to implement this policy for rice farmers.

I believe in the saying that “the court is the last resort of the people”. I beg the court for kindness and please dismiss the charge.

อ่านฉบับเต็ม... คำแถลงปิดคดีจำนำข้าว "ยิ่งลักษณ์" ขอศาลเมตตา"ยกฟ้อง" + บรรยากาศ 'ยิ่งลักษณ์' เดินทางออกจากศาลฎีกา หลังเข้าแถลงปิดคดีจำนำข้าวด้วยวาจา



https://www.facebook.com/VoiceTVonline/videos/10156883263864848/

...


ฉบับเต็ม! เปิดคำแถลงปิดคดีจำนำข้าว "ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร" ประเด็นคำแถลงปิดคดีด้วยวาจา โครงการรับจำนำข้าว วันที่ 1 สิงหาคม 2560





กราบเรียนองค์คณะผู้พิพากษาที่เคารพ 

ก่อนอื่นดิฉันขอกราบขอบพระคุณองค์คณะผู้พิพากษา ที่อนุญาตให้ดิฉันแถลงปิดคดีด้วยตนเองในวันนี้ เพิ่มเติมจากคำแถลงการณ์ปิดคดีเป็นลายลักษณ์อักษร

ดิฉันขอใช้โอกาสนี้ กล่าวกับทุกท่านอย่างหมดใจในวันนี้ ในเรื่องที่ดิฉันถูกดำเนินคดีโดยไม่ถูกต้อง ไม่เป็นธรรมและตลอดเวลาที่ดิฉันได้นั่งรับฟังการพิจารณาคดีนี้ นับตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 2559 และสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2560 รวมการไต่สวนของศาลในคดีนี้ทั้งหมด 26 นัด เป็นเวลา 1 ปี 6 เดือนที่ดิฉันไม่เคยขาดนัดพิจารณาคดีของศาลแม้แต่สักครั้งเดียว

ทั้งนี้เพราะดิฉันมั่นใจในความบริสุทธิ์ว่าไม่ได้กระทำผิดตามข้อกล่าวหาที่มีต่อดิฉัน ด้วยความเคารพต่อทุกท่านที่เป็นองค์คณะในการพิจารณาคดีนี้ หากมีถ้อยคำใดที่ดิฉันเปิดใจกล่าวอย่างตรงไปตรงมานั้น ดิฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นใดและไม่ได้ประสงค์จะใส่ร้ายหรือใส่ความผู้ใด ดิฉันเพียงต้องการให้การพิพากษาคดีที่ดิฉันถูกกล่าวหาในครั้งนี้เป็นไปโดยถูกต้อง เที่ยงธรรม ตามรัฐธรรมนูญกฎหมาย ภายใต้หลักนิติธรรมที่ดิฉันไม่เคยได้รับจากคณะกรรมการ ป.ป.ช. และโจทก์ในคดีนี้มาก่อน

ดิฉันขอเรียนแก้ข้อกล่าวหา ในเรื่องสำคัญ 6 เรื่อง ตามลำดับ ดังนี้

เรื่องที่ 1 ดิฉันถูกดำเนินคดีอย่างไม่เป็นธรรม และไม่ชอบด้วยกฎหมาย 

แม้ดิฉันจบการศึกษาทางรัฐศาสตร์ แต่ดิฉันได้มีโอกาสรับรู้คำกล่าวของศาสตราจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์ อดีตประธานศาลฎีกาและอดีตประธานองคมนตรีที่ได้กล่าวไว้ว่า “ตำรวจเปรียบประหนึ่งต้นกระแสธารแห่งความยุติธรรม อัยการเป็นกลางน้ำ ศาลเป็นปลายน้ำ ต้นน้ำจึงต้องใสสะอาด จึงจะทำให้ปลายน้ำใสสะอาดตาม หากต้นน้ำขุ่นมัวเสียแล้วปลายน้ำก็จะขุ่นมัวตาม ราษฎรก็จะไม่ได้รับความยุติธรรม”

คดีนี้ มีข้อพิรุธมากมาย ตั้งแต่ชั้นคณะกรรมการ ป.ป.ช. ชั้นก่อนโจทก์ฟ้องคดี ชั้นฟ้องคดีและไต่สวนในศาล ดังนี้

ชั้นกล่าวหาและชี้มูลความผิด
โดยคณะกรรมการ ป.ป.ช. ซึ่งเป็นต้นน้ำ มีการเร่งรีบรวบรัดชี้มูลความผิด โดยเริ่มต้นจากการแจ้งข้อกล่าวหา การชี้มูลความผิดของคณะกรรมการ ป.ป.ช. ซึ่งเป็นต้นน้ำและการฟ้องคดีของโจทก์ ซึ่งถือเป็นกลางน้ำทุกท่านจะเห็นข้อพิรุธถึงความขุ่นมัวของต้นน้ำและกลางน้ำ ตามข้อเท็จจริงที่ดิฉันได้นำสืบต่อศาลเป็นข้อยุติแล้วว่า คณะกรรมการ ป.ป.ช. เริ่มต้นกล่าวหาดิฉันด้วยพยานเอกสารเพียง 329 แผ่น ใช้เวลาไต่สวนเพียง 79 วัน และชี้มูลความผิดดิฉันหลังจากที่ศาลรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยให้ดิฉันพ้นจากตำแหน่งเพียง 1 วัน

เร่งรีบชี้มูลทั้ง ๆ ที่ข้อกล่าวหาต่อบุคคลอื่นในเรื่องทุจริตการระบายข้าวซึ่งเป็นระดับปฏิบัติการยังไม่มีข้อสรุป และเรื่องดังกล่าวคณะกรรมการ ป.ป.ช. ยืนยันตลอดมาว่าไม่เกี่ยวข้องกับดิฉัน

ชั้นก่อนโจทก์ฟ้องคดี
ก่อนการฟ้องคดีอัยการสูงสุดเห็นว่า รายงานคณะกรรมการ ป.ป.ช. มีข้อไม่สมบูรณ์เพียงพอที่จะดำเนินคดีกับดิฉันได้ ในสาระสำคัญ 4 ประเด็น คือ
ประเด็นโครงการรับจำนำข้าวว่าดิฉันในฐานะนายกรัฐมนตรี ประธาน กขช. จะยับยั้ง หรือยกเลิกโครงการที่เป็นนโยบายของคณะรัฐมนตรี ที่แถลงต่อรัฐสภาตามกฎหมาย ได้หรือไม่ อย่างไร

ประเด็นการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ประเด็นการทุจริต และประเด็นเรื่องความเสียหายในคดีนี้ยังเป็นปัญหาที่ฝ่ายโจทก์แจ้งข้อไม่สมบูรณ์ว่า คณะกรรมการ ป.ป.ช. และโจทก์ ต้องมีภาระพิสูจน์ถึงความเสียหายว่ามีจำนวนเท่าใด เพื่อชี้ให้เห็นถึงความเสียหายนั้นมากมายถึงขนาดที่ดิฉันต้องยับยั้งหรือยุติโครงการรับจำนำข้าวทั้งๆ ที่ยังไม่มีตัวเลขความเสียหายแน่ชัดว่ามีจำนวนเท่าใด

ดังนั้น ทุกประเด็นล้วนแต่มีข้อไม่สมบูรณ์ และไม่มีพยานหลักฐานพอที่จะดำเนินคดีได้
แต่สุดท้ายก็มีการตัดสินใจฟ้องทั้งๆ ที่ไม่มีการรวบรวมพยานหลักฐานตามที่อัยการสูงสุด แจ้งข้อไม่สมบูรณ์ กล่าวคือ

วันที่ 3 กันยายน 2557 อัยการสูงสุดเสนอให้ตั้งคณะทำงานร่วมระหว่างฝ่ายอัยการสูงสุดและฝ่ายคณะกรรมการ ป.ป.ช. เพื่อจะรวบรวมพยานหลักฐาน ทั้งๆ ที่คณะทำงานร่วม ฯ ดังกล่าว มิได้ดำเนินการใด ๆ ตามที่แจ้งข้อไม่สมบูรณ์

แต่ในวันที่ 23 มกราคม 2558 อัยการสูงสุดกลับแถลงว่าจะฟ้องคดีกับดิฉันก่อนที่ สนช. จะได้ลงมติถอดถอนดิฉันเพียง 1 ชั่วโมงซึ่งทำให้สังคมตั้งคำถามว่า การแถลงข่าวดังกล่าวเกิดขึ้นเป็นการดำเนินการเพื่อชี้นำการลงมติถอดถอนดิฉันหรือไม่

ชั้นฟ้องคดีและไต่สวนในศาล
มีการฟ้องนอกสำนวน ป.ป.ช. โดยฟ้องดิฉันก่อนแล้วค่อยสร้างพยานหลักฐานเพิ่มเติมในภายหลัง และพบความผิดปกติของคำฟ้องที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการเสื่อมสภาพของข้าวและการทุจริตในโครงการรับจำนำข้าว ทั้งขั้นตอนการรับจำนำและขั้นตอนการระบายข้าว ที่ไม่ปรากฏว่าคณะกรรมการ ป.ป.ช. ได้ไต่สวนไว้ในรายงานแต่โจทก์กลับนำมากล่าวหาดิฉันโดยไม่ยึดรายงานคณะกรรมการ ป.ป.ช. ตามที่กฎหมายกำหนด

ส่วนในชั้นพิจารณาคดีโจทก์มีการเพิ่มเติมข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานใหม่ ซึ่งไม่เคยมีการไต่สวนในชั้น ป.ป.ช. อย่างมีพิรุธ 3 เรื่อง กล่าวคือ

เรื่อง “รายงานผลการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐ” ที่หัวหน้า คสช. ได้แต่งตั้งคณะอนุกรรมการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐ เรื่องการเสื่อมสภาพของข้าว ที่เกิดขึ้นภายหลังฟ้องคดี

ด้วยคณะอนุกรรมการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐ ไม่มีประสบการณ์เรื่องข้าวจึงทำให้เกิดข้อสังเกตและข้อพิรุธว่า การจัดระดับเกรดข้าวเป็น เกรด A B C เพื่อดำเนินการระบายข้าวโดยไม่เคยมีมาตรฐานที่กระทรวงพาณิชย์กำหนดไว้ และไม่เคยมีรัฐบาลใดตั้งแต่ ตั้งกระทรวงพาณิชย์ ดำเนินการเช่นนี้มาก่อน

ดิฉันจึงขอตั้งข้อสังเกตว่าการจัดระดับคุณภาพข้าวดังกล่าวเป็นการสร้างเรื่อง และสร้างพยานหลักฐานขึ้นใหม่ จงใจให้เห็นว่าโครงการรับจำนำข้าวไม่มีมาตรการที่เหมาะสมในการรักษาข้าวในสต็อกของรัฐเพื่อเอาผิดกับดิฉัน ทั้งในคดีนี้และคดีเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งต่อดิฉัน

ในที่สุดก็มีพยานหลักฐานสำคัญว่า การจัดคุณภาพข้าวโดยจัดระดับเกรด A B C เพื่อการระบายข้าวนั้นผิดพลาด ล้มเหลว และเกิดความเสียหาย จนทำให้หัวหน้า คสช. ในฐานะประธานกรรมการ นบข. เสนอให้ยกเลิกการระบายข้าวในสต็อกของรัฐแบบแบ่งเกรดกลับมาใช้วิธีการประมูลข้าวแบบขายยกคลัง เช่น ที่รัฐบาลดิฉันและทุกรัฐบาลเคยดำเนินการมา ปรากฏตามรายงานการประชุม นบข. ครั้งที่ 1/2559 เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559
แต่แล้วความผิดพลาดดังกล่าวไม่ได้ยุติลงแต่อย่างใด แต่นำมาสู่ปัญหาดังที่ศาลที่เคารพได้ทราบจากข่าวในขณะนี้ว่ามีการนำข้าวดีที่คนยังบริโภคได้ไปประมูลขายเข้าสู่อุตสาหกรรมเป็นอาหารสัตว์ ตามที่ดิฉันได้เคยร้องขอต่อศาลให้เผชิญสืบในเรื่องนี้แล้ว

ดิฉันจึงขอความเมตตาที่ศาลจะไม่รับฟังผลการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าว ที่โจทก์อ้างเป็นพยานหลักฐานเพิ่มเติมภายหลังนอกเหนือจากสำนวน ป.ป.ช. ด้วย

มีการอ้างเรื่อง การสรุปผลการสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดเพื่อใช้เป็นพยานเอกสาร ไว้ล่วงหน้านานหลายเดือน ทั้งๆ ที่การสอบข้อเท็จจริงเสร็จสิ้นในวันที่ 30 ธันวาคม 2558 จึงมีข้อพิรุธเสมือนโจทก์รู้ผลการสอบสวนล่วงหน้าว่าจะเป็นประโยชน์กับโจทก์ ในการที่จะนำมาเป็นหลักฐาน กล่าวอ้างเรื่องความเสียหายกับดิฉัน ซึ่งข้อพิรุธและความไม่เป็นธรรมนี้สอดคล้องกับข้อสั่งการของหัวหน้า คสช. ในฐานะประธาน นบข. ที่มีต่อคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด ที่สอบสวนเรียกค่าเสียหายต่อดิฉันว่า “โดยไม่ต้องพิจารณาประเด็นยุติธรรม” ปรากฏตามรายงานการประชุม นบข. ครั้งที่ 3/2558 เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2558

เรื่อง การทุจริตในขั้นตอนการระบายข้าวแบบรัฐต่อรัฐ ในคดีที่กล่าวหาบุคคลอื่น ซึ่งมีการชี้มูลความผิดหลังจากที่คณะกรรมการ ป.ป.ช. ชี้มูลความผิดดิฉันแล้วนำพยานเอกสารกว่า 60,000 แผ่นในคดีดังกล่าว มาอ้างเป็นพยานหลักฐานในคดีของดิฉันทั้งๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับอำนาจหน้าที่โดยตรงของนายกรัฐมนตรีเสมือนจะทำให้เห็นว่าดิฉันมีความเกี่ยวพันกับความไม่ถูกต้อง

ถือเป็นการสร้างเรื่องและการเพิ่มพยานหลักฐานใหม่โดยมิชอบในลักษณะเอาตัวดิฉันมาดำเนินคดีไว้ก่อนแล้วค่อยหาพยานหลักฐานเพิ่มเติมในชั้นศาลภายหลัง นอกจากจะไม่เป็นธรรมแล้วถือเป็นการชี้นำการพิจารณาคดีของศาลและต่อสังคมว่าดิฉันเป็นผู้ผิดและต้องรับผิดชอบในความเสียหายทั้งๆ ที่คดีอาญายังไม่สิ้นสุด

โดยรัฐบาลปัจจุบันได้ใช้อำนาจฝ่ายบริหารราวกับเป็นฝ่ายตุลาการเสียเองด้วยการออกคำสั่ง ทางปกครองสั่งให้ดิฉันชดใช้ค่าเสียหายถึง 35,000 แต่เพียงผู้เดียว ใช้อำนาจของ พ.ร.บ. ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ.2539 โดยมิชอบและไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายฉบับดังกล่าวและเมื่อวันอังคารที่ 18 กรกฎาคม ที่ผ่านมาได้ใช้อำนาจพิเศษตามมาตรา 44 สั่งให้กรมบังคับคดียึดและถอนเงินในบัญชีธนาคารของดิฉันไปหมดแล้วถือเป็นการชี้นำสังคมให้เข้าใจดิฉันผิดเสมือนชี้นำคดีอย่างไม่เป็นธรรม

และดิฉันเชื่อว่าไม่มีใครที่ดำเนินนโยบายสาธารณะเพื่อประโยชน์ของประเทศ แล้วถูกกระทำเช่นนี้มาก่อนต้องถูกยึดทรัพย์ก่อน ทั้ง ๆ ที่คดีอาญายังไม่ได้ตัดสินซึ่งขัดกับหลักยุติธรรมสากลและรัฐธรรมนูญฯ 2560 มาตรา 29 ที่ระบุว่า “...ในคดีอาญา ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าผู้ต้องหาหรือจำเลยไม่มีความผิด และก่อนมีคำพิพากษาอันถึงที่สุดแสดงว่าบุคคลใดได้กระทำความผิด จะปฏิบัติต่อบุคคลนั้นเสมือนเป็นผู้กระทำความผิดมิได้...”

ดิฉันว่าคงไม่มีใครที่ต้องรับชะตากรรมที่หนักหนาและไม่เป็นธรรมมากเท่ากับดิฉันอีกแล้ว และคงไม่มีผู้นำคนใดที่จะกล้านำนโยบายมาดำเนินการเพื่อประชาชนอีกต่อไปค่ะ

ดิฉันขอกราบเรียนว่าจากการชี้มูลความผิด และการฟ้องคดีของโจทก์ด้วยเอกสารเพียงไม่กี่ร้อยแผ่นในคดีของดิฉันกลับมีเอกสารที่โจทก์นำมาเพิ่มขึ้นใหม่ในชั้นศาลถึง 60,000 กว่าแผ่น จึงมิใช่เป็นการเพิ่มเติมพยานตามสมควรแล้ว แต่กลับเป็นการเพิ่มเติมพยานหลักฐาน โดยไม่เป็นไปเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม

เพราะรัฐธรรมนูญฯ 2560 มาตรา 235 วรรค 6 ที่บังคับใช้เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2560 ได้บัญญัติเป็นเงื่อนไขไม่ให้ ไต่สวนเพิ่มเติมข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานใหม่ หากไม่เป็นไปเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมอันขัดหรือแย้งต่อกฎหมายที่ศาลใช้ในการพิจารณาคดี ดิฉันจึงเห็นโดยสุจริตในฐานะของคนที่ตกเป็นจำเลย และควรจะได้รับสิทธิ์ในการดำเนินคดีว่าการพิจารณาพิพากษาคดีควรสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญฯ 2560 ที่บังคับใช้แล้ว

ด้วยความเคารพต่อศาล ดิฉันมีความจำเป็นต้องกล่าวไว้ ณ ที่นี้ แม้ว่าดิฉันได้ยื่นคำร้องต่อศาลนี้ถึง 3 ครั้ง เพื่อโต้แย้งและร้องขอสิทธิ์ในกระบวนการยุติธรรมทางอาญาที่จำเลยในคดีอาญาต้องได้รับ ในการที่จะขอให้ศาลส่งเรื่องให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัย ตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ มาตรา 212 แต่ศาลได้ยกคำร้องของดิฉัน ทำให้ศาลรัฐธรรมนูญไม่มีโอกาสวินิจฉัยสิทธิ์ของจำเลยที่รัฐธรรมนูญคุ้มครองไว้ ทำให้ดิฉันมีข้อสงสัยว่าจะยึดสำนวน ป.ป.ช. ตามที่กฎหมายกำหนดหรือยึดหลักฐานใหม่กว่า 60,000 แผ่น นอกสำนวน ป.ป.ช. อย่างไรก็ตามดิฉันขอวิงวอนต่อศาลที่เคารพได้โปรดอำนวยความยุติธรรม โดยมิต้องพิจารณาเอกสารกว่า 60,000 แผ่น ที่โจทก์เพิ่มเข้ามาในสำนวนเพื่อเป็นผลร้ายต่อดิฉัน

เรื่องที่ 2 นโยบายจำนำข้าวเป็นนโยบายสาธารณะที่เป็นประโยชน์ และดำเนินการตามกฎหมาย

ข้อกล่าวหาของโจทก์ไม่ตรงกับข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายซึ่งมีประเด็นที่ดิฉัน ขอแก้ข้อกล่าวหาและขอความเป็นธรรม ดังนี้
โครงการรับจำนำข้าวคณะรัฐมนตรีเห็นว่าเป็นโครงการที่ดีมีประโยชน์ และมีหลักการทางเศรษฐศาสตร์รองรับ การกำหนดนโยบายเป็นการดำเนินการต่อยอดโครงการรับจำนำข้าวในอดีต ที่ดำเนินการมาแล้วกว่า 30 ปี

การกำหนดราคาข้าวเปลือกเจ้า ที่ราคา 15,000 บาท ที่ความชื้นไม่เกิน 15 % คณะรัฐมนตรีมีเจตนาดำเนินโครงการ เพื่อทำให้ราคาข้าวเปลือกในตลาดสูงขึ้น และแก้ปัญหาหนี้สินของชาวนา ที่เรื้อรังยาวนานมาหลายสิบปี จึงมิใช่การดำเนินนโยบายเพื่อให้เป็นประโยชน์กับผู้ใดผู้หนึ่งตามที่กล่าวหาแต่เป็นการยกระดับรายได้ของชาวนา จำนวนกว่า 15 ล้านคน หรือกว่า 23% ของประชากรทั้งประเทศให้มีรายได้เพียงพอต่อการดำรงชีพ ด้วยรายได้ที่เทียบเคียงกับค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาท เกิดการกระตุ้นเศรษฐกิจส่งผลให้เศรษฐกิจเติบโตด้วยเม็ดเงินที่หมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง

โครงการรับจำนำข้าวได้ถูกพิสูจน์อย่างเป็นรูปธรรมว่ามีความคุ้มค่าทางเศรษฐกิจทั้งในระดับรากหญ้าและระดับมหภาคมิได้ทำให้เกิดความเสียหาย ดิฉันจึงได้มุ่งมั่นตั้งใจที่จะดำเนินโครงการให้ประสบความสำเร็จนโยบายรับจำนำข้าวเป็นการดำเนินนโยบายโดยสุจริตถูกต้องตามรัฐธรรมนูญและกฎหมาย ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้

เป็นการดำเนินการตามแนวนโยบายพื้นฐานแห่งรัฐ ตามที่รัฐธรรมนูญฯ 2550 มาตรา 84 (8) กำหนดไว้ให้รัฐมีหน้าที่ต้องคุ้มครองและรักษาผลประโยชน์ให้แก่ชาวนา กล่าวคือ
ชาวนาเป็นผู้ผลิตแต่ไม่สามารถกำหนดราคาได้กลับถูกกดราคาโดยพ่อค้าคนกลางมาโดยตลอด จึงต้องกำหนดราคารับจำนำที่ 15,000 บาท ที่ความชื้นไม่เกิน 15% เพื่อยกระดับราคาข้าวให้สูงขึ้นทั้งตลาด ซึ่งจะส่งผลให้คนที่เข้าร่วมหรือไม่เข้าร่วมโครงการได้รับประโยชน์ด้วย อีกทั้งยังเป็นการยกระดับรายได้ของชาวนาเพื่อลดความเหลื่อมล้ำ

ดังนั้น เรื่องที่กล่าวหาว่าคณะรัฐมนตรีกำหนดราคารับจำนำข้าวสูงกว่าราคาตลาด และขายในราคาที่ต่ำกว่าราคารับจำนำนั้น

ดิฉันขอยืนยันว่าไม่ใช่เป็นการกำหนดนโยบายที่ผิดพลาด และเกิดความเสียหายตามที่โจทก์กล่าวหาแต่อย่างใด เพราะรัฐบาลไม่ได้มุ่งหวังกำไรกับชาวนา แต่เป็นการดำเนินการตามแนวนโยบายพื้นฐานแห่งรัฐ ตราบใดที่ประชากรยังมีความยากจน จึงเป็นหน้าที่ของทุกรัฐบาลที่จะต้องดูแล ซึ่งไม่ต่างกับประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น สหรัฐอเมริกา หรือญี่ปุ่น ก็ยังต้องมีนโยบายหรือมาตรการในการช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อย

เป็นการดำเนินการตามนโยบายของคณะรัฐมนตรีที่แถลงต่อรัฐสภา อันมีผลผูกพันให้ต้องปฏิบัติตามตามรัฐธรรมนูญ ฯ 2550 มาตรา 75 มาตรา 176 และมาตรา 178 ซึ่งโจทก์เองก็ยอมรับในคำฟ้องว่าดิฉันมีอำนาจหน้าที่ตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติ

เป็นการดำเนินการตามแผนการบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2555 ถึง 2558 ที่คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบและกฎหมายมีสภาพบังคับให้ดิฉันและคณะรัฐมนตรีต้องปฏิบัติตาม
ดังนั้น การดำเนินการตามโครงการรับจำนำข้าวจึงไม่ใช่การปฏิบัติราชการ ที่ขัดต่อนโยบาย หรือขัดต่อมติคณะรัฐมนตรี

เรื่องที่ 3 ดิฉันไม่ได้เพิกเฉย ละเลย และไม่มีอำนาจระงับยับยั้งโครงการตามอำเภอใจ

กระบวนการ ขั้นตอน และวิธีการบริหารนโยบายรับจำนำข้าวเป็นไปตามรัฐธรรมนูญ กฎหมาย ระเบียบ และมติคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การดำเนินโครงการเมื่อเป็นการดำเนินการตามนโยบายของคณะรัฐมนตรีที่แถลงต่อรัฐสภา ดิฉันในฐานะนายกรัฐมนตรีผู้กำกับดูแลให้มีการปฏิบัติให้เป็นไปตามนโยบายไม่อาจดำเนินการหรือสั่งการได้โดยลำพัง จึงได้กำหนดมาตรการ หลักเกณฑ์ และวิธีการ ในการดำเนินการในรูปแบบคณะกรรมการเพื่อ ร่วมคิด ร่วมทำ ร่วมรับผิดชอบ เพราะการดำเนินโครงการ มีความเกี่ยวข้องกับกระทรวง กรม ส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจต่างๆ จำนวนมาก อีกทั้งเกี่ยวข้องกับข้อกฎหมาย ข้อบังคับ และระเบียบที่มีอยู่หลายฉบับ ที่ดิฉันเองในฐานะนายกรัฐมนตรีไม่สามารถดำเนินการใด ๆ ได้โดยลำพัง

ดิฉันจึงได้มีคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการ กขช. และคณะอนุกรรมการต่าง ๆ โดยเฉพาะงานแต่ละด้าน กว่า 13 คณะ เพื่อ “การบูรณาการ” ในการร่วมกันพิจารณากำหนดมาตรการ หลักเกณฑ์ วิธีปฏิบัติ แผนงานในการขับเคลื่อนให้หน่วยราชการเห็นชอบ ซึ่งรวมถึงหน่วยงานหลักที่สำคัญ และมีหน้าที่ความรับผิดชอบอยู่แล้ว เช่น สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักงบประมาณ สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา และหน่วยงานปฏิบัติอย่างระดับกระทรวง กรม ล้วนไม่เคยมีข้อท้วงติงหรือให้ยุติหรือระงับยับยั้งโครงการ

การบริหารโครงการรับจำนำข้าวเป็นไปภายใต้ “ข้อจำกัดของการใช้อำนาจ” เพราะทุกหน่วยงานในระบบราชการบูรณาการการทำงาน โดยมีกระทรวงพาณิชย์ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และกระทรวงการคลังเป็นเจ้าภาพหลัก รวมทั้งส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ คณะกรรมการ กขช. และคณะอนุกรรมการกว่า 13 คณะ อันเป็นไปตามอำนาจหน้าที่ของแต่ละฝ่ายและตามสายงานการบังคับบัญชาที่มีอยู่ เพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลซึ่งกันและกัน
ดิฉันได้แสดงเจตนาอย่างชัดแจ้งด้วยการกำหนดให้มีแนวทางในการป้องกันการทุจริต และป้องกันความเสียหายที่ดิฉันได้ให้นโยบายและสั่งการในที่ประชุม กขช. ครั้งแรก ก่อนเริ่มดำเนินโครงการให้กับคณะทำงานและฝ่ายปฏิบัติว่า “ให้เคร่งครัดในเรื่องกระบวนการของข้าวให้เกิดความสุจริต โปร่งใส และสั่งการให้มีการบูรณาการและปรับปรุงระบบกระบวนการรับจำนำข้าวให้เกิดความสุจริตและโปร่งใส นำความชอบธรรมและความชัดเจนกับทุกหน่วยงาน และเน้นย้ำว่าการดำเนินงานในส่วนที่ผ่านมามีสิ่งใดคงค้างให้นำมาปรับปรุงและแก้ไขให้เสร็จสิ้น ให้มีการดูแลในเรื่องการทุจริตไม่ให้เกิดขึ้น” ซึ่งศาลที่เคารพสามารถตรวจสอบได้จากรายงานการประชุม กขช. ครั้งที่ 1/2554

ดังนั้นเมื่อเริ่มดำเนินการก็มีการกำหนดขั้นตอนและกระบวนการให้เกิดการคานอำนาจและถ่วงดุลมีการติดตามตรวจสอบตามระเบียบของการบริหารราชการแผ่นดินอันเป็นไปตามมติคณะรัฐมนตรีทำแผนงาน โครงการตามเป้าหมายจึงไม่สามารถที่จะยกเลิก และเปลี่ยนแปลงได้ตามอำเภอใจในลักษณะที่นึกจะทำก็ทำหรือนึกจะเลิกก็เลิก เพราะที่มาของโครงการฯ ก็มีกระบวนการตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายผูกพันให้ต้องปฏิบัติ

ก่อนที่คณะรัฐมนตรีจะมีมติอนุมัติอย่างหนึ่งอย่างใดในการดำเนินโครงการรับจำนำข้าว ภายใต้หลักการถ่วงดุลตามที่กล่าวมาและในการประชุม กขช. ครั้งแรก ดิฉันก็ได้ให้นโยบายและมอบหมายให้กระทรวงพาณิชย์และกระทรวงเกษตรฯ เป็นเจ้าภาพในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการ ดังนั้นการประชุมคณะกรรมการ กขช. ในครั้งต่อ ๆ มา

ดิฉันในฐานะประธาน กขช. ไม่ได้ละเลยและไม่ได้ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ เพราะดิฉันได้มอบหมายให้บุคคลระดับรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ที่มีหน้าที่รับผิดชอบเป็นประธานในการประชุม กขช. แต่ละครั้ง เพราะจะใกล้ชิดติดตามงานได้ดีกว่าดิฉันที่มีภารกิจอีกมากมาย หากมีประเด็นพิจารณาใดย่อมเป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้องที่จะมารายงานต่อคณะรัฐมนตรีและดิฉันในฐานะนายกรัฐมนตรีเพื่อพิจารณา

ดิฉันขอกราบเรียนว่า ทั้ง ๆ ที่รัฐธรรมนูญกำหนดให้คณะรัฐมนตรีมีความรับผิดชอบร่วมกัน แต่โจทก์เข้าใจผิดว่านายกรัฐมนตรีมีอำนาจเต็มในมือคนๆ เดียว และจะใช้อำนาจอย่างไรก็ได้ดิฉันขอเรียนว่า แม้ดิฉันเป็นนายกรัฐมนตรีแต่ในการปฏิบัติงาน กระทรวงและส่วนราชการที่ปฏิบัติงานร่วมกับคณะกรรมการ กขช. และคณะอนุกรรมการต่าง ๆ มีหน้าที่ความรับผิดชอบตามกฎหมายของแต่ละฝ่ายกำกับไว้อยู่แล้วดิฉันจึงไม่สามารถใช้อำนาจตามอำเภอใจ และไม่อาจกระทำการใด ๆ ที่จะไปล้วงลูกสั่งการ หรือชี้นำในระดับปฏิบัติ เพื่อประโยชน์ของผู้หนึ่งผู้ใด

แม้กระทั่งผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จอย่างนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันก็คงเข้าใจถึงข้อจำกัดนี้ดี จึงต้องการอำนาจพิเศษ คือ มาตรา 44 ในการสั่งงาน บริหารราชการแผ่นดินที่รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งอย่างรัฐบาลของดิฉันไม่สามารถทำได้

เรื่องที่ 4 การไม่ระงับยับยั้งโครงการ เนื่องจากโครงการมีประโยชน์ ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายตามฟ้อง

การดำเนินโครงการรับจำนำข้าวไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายแต่โครงการมีความคุ้มค่าไม่เป็นภาระต่องบประมาณที่เกินสมควรหรือเป็นปัญหาต่อหนี้สาธารณะตามที่กฎหมายกำหนด จึงไม่เสียวินัยการเงินและการคลังของประเทศจนกระทั่งต้องระงับหรือยุติโครงการ

ดิฉันขอเรียนว่า การดำเนินโครงการมีประโยชน์และมีความคุ้มค่าต่อการดำเนินภารกิจภาครัฐ ตามที่กำหนดหลักเกณฑ์การประเมินความคุ้มค่าที่ต้องไม่คำนึงเฉพาะรายจ่ายหรือประโยชน์ที่คำนวณเป็นตัวเงินได้เฉพาะของโครงการเท่านั้นแต่ต้องพิจารณาถึงประโยชน์ทางเศรษฐกิจของประเทศและประโยชน์อื่น ๆ โดยรวมที่สังคมได้รับจากโครงการนั้นด้วย
เพราะภารกิจของภาครัฐมิใช่กระทำเพื่อแสวงหากำไร แต่เป็นการดำเนินการเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน ตามที่กำหนดไว้ในแผนการบริหารราชการแผ่นดินซึ่งถือเป็นเรื่องสาระสำคัญที่คณะกรรมการ ป.ป.ช. และโจทก์ มิได้พิจารณาถึงประโยชน์ทางเศรษฐกิจของประเทศและประโยชน์อื่นๆ ของโครงการและไม่สามารถหักล้างพยานของดิฉันว่าโครงการมีประโยชน์ทางเศรษฐกิจทั้งที่คำนวณเป็นตัวเงินได้และประโยชน์อื่นๆ ดังนี้

เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2556 คณะกรรมการ กขช. ได้มีการรายงานประโยชน์ที่ได้รับจากการดำเนินโครงการทั้งทางตรงและทางอ้อมรวมทั้งประโยชน์ทางเศรษฐกิจและสังคมของโครงการรับจำนำข้าว ฤดูกาลผลิต 2554/55 และฤดูกาลผลิต 2555 รวม 394,788 ล้านบาท ซึ่งมากกว่าตัวเลขที่คณะอนุกรรมการปิดบัญชีฯ อ้างว่าขาดทุนทางบัญชี 220,969 ล้านบาท อยู่ที่ 173,819 ล้านบาท

วันที่ 18 มิถุนายน 2556 สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติที่รายงานตรงถึงดิฉันยืนยันว่าโครงการสามารถสร้างรายได้ให้แก่ชาวนาเพิ่มขึ้น และระบุว่า มีความจำเป็นต้องดำเนินโครงการรับจำนำข้าวจนถึงปี 2558 ซึ่งประเทศไทยจะเข้าสู่ประชาคมอาเซียน เพื่อช่วยเหลือเกษตรกรในการปรับตัวและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตให้เข้มแข็งเพียงพอ

โครงการรับจำนำข้าวได้สร้างความมั่นคงทางรายได้และสร้างความพึงพอใจให้กับเกษตรกร ตามที่คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายไว้จริงมีหลักฐานปรากฏตามรายงานวิจัยของมหาวิทยาลัยบูรพา ที่ได้ประเมินโครงการไว้เมื่อเดือนตุลาคม 2555 และผลการสำรวจของ ธ.ก.ส. เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2556

ผลการวิจัยของคณะวิจัยสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า เจ้าคุณทหารลาดกระบัง จากข้อมูลเชิงประจักษ์พบว่าโครงการรับจำนำข้าวเปลือกตลอด 5 ฤดูกาลผลิต ทำให้เศรษฐกิจในภาพรวม ขยายตัว 3.726 รอบ หรือมีมูลค่าผลรวมทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้น 1,088,697 ล้านบาท หรือมากกว่าค่าใช้จ่ายที่ใช้ไปและงบประมาณที่ต้องชดเชยในโครงการจากพยานหลักฐานและตัวเลขดังกล่าวแสดงถึงความคุ้มค่าของโครงการอย่างชัดเจน

ในระหว่างการดำเนินโครงการรับจำนำข้าวทำให้เกิดกำลังซื้อในภาคครัวเรือนมากขึ้นส่งผลให้รัฐสามารถจัดเก็บภาษีต่างๆ ได้มากขึ้น โดยเฉพาะภาษีมูลค่าเพิ่มปรากฏตามหลักฐานที่ได้อ้างต่อศาลแล้ว

กราบเรียนองค์คณะผู้พิพากษาที่เคารพ
ดิฉันขอกราบเรียนว่าแม้รายงานของคณะอนุกรรมการปิดบัญชี ครั้งที่ 3 ที่อ้างผลขาดทุนที่เกิดขึ้นจากโครงการรับจำนำข้าวแต่คณะกรรมการ กขช. และคณะรัฐมนตรีในขณะนั้นก็ได้รับทราบถึงประโยชน์ความคุ้มค่าและความจำเป็นในการดำเนินโครงการรับจำนำข้าวตามที่กล่าวมาจึงไม่มีการเสนอให้ดิฉันยุติหรือระงับยับยั้งโครงการ

นอกจากนี้ ปรากฏหลักฐานสำคัญจากคำเบิกความของนางสาวสุภา ปิยะจิตติ พยานโจทก์ผู้ทำหน้าที่จัดทำรายงานดังกล่าวรับต่อศาลว่า “ผลประโยชน์ในเชิงเศรษฐกิจที่ไม่เป็นตัวเงิน และผลประโยชน์ที่เป็นทางอ้อมไม่ใช่หน้าที่ของคณะอนุกรรมการปิดบัญชีแต่เป็นหน้าที่ของสภาพัฒน์” ซึ่งสภาพัฒน์ก็มีความเห็นเสนอต่อดิฉันและคณะรัฐมนตรีว่าโครงการสามารถทำให้ชาวนามีรายได้ที่สูงขึ้น และมีความจำเป็นต้องดำเนินโครงการจนถึงปี 2558 ตามที่ได้กล่าวไปแล้ว

การดำเนินโครงการเป็นไปตามกรอบกฎหมายและกรอบเพดานหนี้สาธารณะ จากคำเบิกความของนางสาว ศิรสา กันต์พิทยา เจ้าหน้าที่สำนักงานบริหารหนี้สาธารณะ กระทรวงการคลัง พยานโจทก์ที่ให้การในชั้น ป.ป.ช. และเบิกความในชั้นศาล ยืนยันว่า “การดำเนินโครงการรับจำนำข้าวตลอด 5 ฤดูกาลผลิตเป็นไปตามกรอบที่กฎหมายบัญญัติและกรอบเพดานหนี้สาธารณะ” รวมทั้งเอกสารแผนการบริหารหนี้สาธารณะที่คำนวณสัดส่วนหนี้สาธารณะ ต่อ GDP และสัดส่วนภาระหนี้ต่องบประมาณ ว่าเป็นไปตามกรอบความยั่งยืนทางการคลังอย่างเข้มงวด

นอกจากนี้การใช้เงินกู้ที่กระทรวงการคลังค้ำประกันและเงินทุน ธ.ก.ส. เป็นไปตามกรอบเงินทุนหมุนเวียนที่คณะรัฐมนตรีกำหนด โดยมีพยานหลักฐานสำคัญ คือ

ก่อนหน้าวันที่ 22 พฤษภาคม 2557 ที่รัฐบาลดิฉันพ้นหน้าที่กระทรวงการคลังได้รายงานสถานะเงินกู้ที่กระทรวงการคลังค้ำประกันและเงินทุน ธ.ก.ส. เป็นไปตามกรอบวงเงินที่คณะรัฐมนตรีกำหนดโดยยังคงเหลือ 13,244 ล้านบาท ส่วนเงินทุน ธ.ก.ส. ยังคงเหลืออยู่อีก 22,951 ล้านบาท ปรากฏตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 7 มกราคม 2557

เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2559 กระทรวงการคลังได้รายงานต่อคณะรัฐมนตรี ซึ่งเป็นรัฐบาลปัจจุบันโดยยืนยันว่าสถานะหนี้คงค้างจากการดำเนินโครงการรับจำนำผลผลิตทางการเกษตร ปีการผลิต 2554/55 ถึง ปีการผลิต 2556/57 ทั้งในส่วนเงินกู้ ที่กระทรวงการคลังค้ำประกันและเงินทุน ธ.ก.ส. อยู่ภายในกรอบวงเงินที่คณะรัฐมนตรีกำหนด

ในขณะดำเนินคดีโจทก์ได้มีหนังสือถึงสำนักงานบริหารหนี้สาธารณะสอบถามถึงการใช้เงินกู้ที่กระทรวงการคลังค้ำประกัน ซึ่งโจทก์ได้รับการยืนยันถึง 2 ครั้ง เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2559 และเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2560 ว่า การใช้เงินกู้ที่กระทรวงการคลังค้ำประกัน ยังคงอยู่ในกรอบตามที่มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2556 เช่นกัน

อีกทั้ง นายสุพัฒน์ เอี้ยวฉาย ผู้ช่วยผู้จัดการ ธ.ก.ส. ฝ่ายนโยบายรัฐพยานโจทก์ซึ่งรับผิดชอบโดยตรงได้เบิกความยืนยันต่อศาลว่าในส่วนเงินทุน ธ.ก.ส. จำนวน 90,000 ล้านบาท ดำเนินการถูกต้องตามกฎหมายและมติคณะรัฐมนตรีทุกประการ

ด้วยข้อเท็จจริงดังกล่าวข้างต้นจะเห็นได้ว่า โครงการรับจำนำข้าวมีประโยชน์ มีความคุ้มค่า
การดำเนินโครงการ ยังเป็นไปตามกรอบที่กฎหมายบัญญัติ เป็นไปตามกรอบเพดานหนี้สาธารณะและรักษาวินัยการเงินการคลัง ไม่มีหน่วยงานใดที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการดำเนินโครงการเสนอต่อดิฉันและคณะรัฐมนตรีให้ยุติหรือระงับยับยั้งการดำเนินโครงการ เนื่องจากการดำเนินโครงการไม่ขัดต่อนโยบายมติคณะรัฐมนตรีและกฎหมาย ดังนั้น จะให้ดิฉันใช้อำนาจนายกรัฐมนตรียุติหรือระงับยับยั้งโครงการได้อย่างไร

เรื่องที่ 5 ดิฉันไม่ได้ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลใดหรือโดยทุจริตตามมาตรา 157 ประมวลกฎหมายอาญาหรือ มาตรา 123/1 พ.ร.บ. ป.ป.ช.


ในกรณีที่ ป.ป.ช. และ สตง. มีหนังสือท้วงติงมายังรัฐบาลเกี่ยวกับโครงการรับจำนำข้าวนั้น เป็นที่ทราบกันดีว่า 2 หน่วยงานดังกล่าวไม่มีภารกิจและหน้าที่ตามกฎหมายที่จะสั่งให้ฝ่ายบริหารยับยั้ง การดำเนินนโยบายสาธารณะ ที่ได้แถลงต่อรัฐสภานอกจากนั้น สตง. และ ป.ป.ช. ก็ไม่ได้ศึกษารายละเอียดเกี่ยวกับโครงการและยังใช้ข้อมูลจากการเสนอข่าว โดยไม่มีการตรวจสอบข้อมูลให้ถูกต้องซึ่งไม่มีกฎหมาย ใด ๆ บังคับให้ฝ่ายบริหารต้องยับยั้งโครงการตามหนังสือของ 2 หน่วยงานดังกล่าว

แต่อย่างไรก็ตาม ในฐานะนายกรัฐมนตรีผู้กำกับดูแลให้มีการปฏิบัติให้เป็นไปตามนโยบายของคณะรัฐมนตรีที่แถลงต่อรัฐสภา ดิฉันไม่เคยละเลยเพิกเฉยในการกำกับและติดตามการปฏิบัติตามนโยบาย ที่ ป.ป.ช. สตง. และหน่วยงานอื่นท้วงติง ดิฉันไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ หรือโดยทุจริตตามที่ถูกกล่าวหาแต่อย่างใด ดิฉันขอกราบเรียน ดังนี้

ข้อท้วงติงและข้อเสนอแนะ จาก สตง. และ ป.ป.ช. ที่ได้นำรายงานวิจัยของ TDRI เกี่ยวกับข้อมูลการดำเนินโครงการรับจำนำข้าวในอดีตและเสนอต่อดิฉันให้ยกเลิกโครงการรับจำนำข้าว และนำนโยบายประกันราคาข้าวมาใช้ดำเนินการนั้น ดิฉันเห็นว่าข้อเสนอแนะดังกล่าวไม่ได้ให้อำนาจดิฉันในฐานะนายกรัฐมนตรียับยั้งโครงการที่ไม่ขัดต่อนโยบายหรือมติคณะรัฐมนตรีไว้และการที่จะให้ดิฉันนำนโยบายประกันราคาข้าวที่เป็นนโยบายของ TDRI และพรรคฝ่ายค้านมาดำเนินการนั้นเป็นเรื่องที่ผิดต่อรัฐธรรมนูญและกฎหมาย

แต่อย่างไรก็ดีปรากฏจากคำเบิกความของนายนิพนธ์ฯ นักวิชาการ TDRI ก็ยอมรับต่อหน้าองค์คณะผู้พิพากษาว่า “มีความขมขื่นและจะไม่เสนอนโยบายประกันรายได้อีกต่อไปแล้ว” ดังนั้นการเห็นต่างในนโยบายสาธารณะด้านเศรษฐกิจเป็นเรื่องปกติแต่ในการบริหารราชการแผ่นดิน ในฐานะนายกรัฐมนตรี ดิฉันต้องรับฟังหน่วยงานของรัฐที่มีความเชี่ยวชาญ และมีหน้าที่ความรับผิดชอบโดยตรง เช่น สภาพัฒน์และกระทรวงการคลัง

ดิฉันขอเรียนว่าข้อเสนอแนะและข้อท้วงติงของ ป.ป.ช. และ สตง. ดังกล่าว ดิฉันและคณะรัฐมนตรีไม่ได้ละเลยเพิกเฉย อาทิ ดิฉันได้ส่งข้อเสนอแนะดังกล่าวให้คณะกรรมการ กขช. คณะอนุกรรมการต่าง ๆ และหน่วยงานปฏิบัติที่เกี่ยวข้องอันเป็นการดำเนินการตามสายบังคับบัญชาตามขั้นตอนการบริหารราชการแผ่นดิน

และดิฉันยังได้นำข้อเสนอแนะของ ป.ป.ช. แจ้งต่อคณะรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรีได้มีมติแต่งตั้ง ร้อยตำรวจเอกเฉลิม อยู่บำรุง รองนายกรัฐมนตรี เป็นประธานคณะกรรมการอำนวยการตรวจสอบเพื่อป้องกันการทุจริต ในการรับจำนำข้าวฯ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ ดิฉันได้มีคำสั่ง แต่งตั้งคณะอนุกรรมการตรวจสอบติดตามการรับจำนำข้าวและคณะอนุกรรมการติดตามกำกับดูแล การรับจำนำระดับจังหวัด ซึ่งมีผู้ว่าราชการจังหวัดแต่ละจังหวัดเป็นประธานไปแล้ว

นอกจากนี้ ดิฉันยังได้มีการติดตามงานตามที่ได้สั่งการหลายเรื่องหลายโอกาส ตลอดการดำเนินโครงการ อาทิ การประชุมผู้ว่าราชการจังหวัดทั่วประเทศและสั่งการกำชับต่อผู้ว่าฯ ให้เข้มงวดกวดขัน ป้องกัน และปราบปรามการทุจริต มิให้เกิดขึ้น หรือแม้แต่ในที่ประชุมสภากลาโหม ดิฉันก็ได้สั่งการให้มีการป้องกันการลักลอบนำข้าวจากประเทศเพื่อนบ้านมาสวมสิทธิ์ ตามข้อเสนอแนะของ ป.ป.ช. และ สตง. ทั้งที่เรื่องดังกล่าว ไม่เกี่ยวข้องกับงานด้านความมั่นคงก็ตาม ทั้งนี้เป็นไปเพราะดิฉันมิได้มีเจตนาพิเศษที่จะหลีกเลี่ยงหรือปกปิดการกระทำการใดๆ ที่ไม่ถูกต้อง เพื่อให้เกิดการทุจริต หรือเกิดความเสียหาย

ดังนั้น เมื่อหน่วยงานราชการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินโครงการ รับทราบ ข้อท้วงติงและข้อเสนอแนะก็ต้องปฏิบัติให้สอดคล้อง ไม่ว่าจะเป็นการที่ดิฉันส่งเรื่องโดยตรงไปยัง กขช. อนุกรรมการ และหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ไม่มีเรื่องใดที่ดิฉันจะละเลย และเมื่อดิฉันส่งเรื่องไปแล้ว คณะกรรมการและหน่วยงานต่างๆ ย่อมต้องเป็นผู้รับผิดชอบหากมีเรื่องใดเห็นค้านก็จะต้องนำเสนอกลับมาตามสายงานบังคับบัญชา แต่ปรากฏว่าไม่มีหน่วยงานใดเห็นค้านและเสนอให้ยกเลิก หรือยุติโครงการรับจำนำข้าวแต่อย่างใด

หรือแม้แต่รายงานของคณะอนุกรรมการปิดบัญชีดิฉันก็ไม่ได้ละเลย ก็ได้ส่งเรื่องให้ กขช. เพราะเห็นว่าคณะอนุกรรมการปิดบัญชีเป็นอนุกรรมการในคณะกรรมการ กขช. และเป็นหน้าที่ของ กขช. ที่จะต้องพิจารณา เพราะมีหน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบร่วมพิจารณาตรวจสอบข้อเท็จจริง ตามขั้นตอนของกฎหมาย

แต่อย่างไรก็ดี คณะรัฐมนตรีได้ป้องกันความเสียหายโดยฤดูกาลผลิต 2556/57 มีการปรับลดวงเงินรับจำนำจากไม่จำกัด เป็นจำกัดวงเงินการรับจำนำไม่เกินรายละ 500,000 บาท และ 350,000 บาท ตามลำดับและลดราคารับจำนำจาก ตันละ 15,000 บาท เหลือตันละ 13,000 บาท อีกทั้งยึดมั่นตามกรอบเงินทุนหมุนเวียนไม่เกิน 500,000 ล้านบาท ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2556

จากข้อเท็จจริงและเหตุผลข้างต้น แสดงให้เห็นว่า ดิฉันได้ใช้อำนาจและความระมัดระวังอย่างเหมาะสม อย่างเช่นที่พึงคาดหมาย จากนายกรัฐมนตรีในสถานการณ์ในขณะนั้น

เรื่องที่ 6 ดิฉันไม่ได้ปล่อยปละละเลยให้มีการทุจริตในการระบายข้าว

กราบเรียนองค์คณะผู้พิพากษาที่เคารพ จากที่มีข้อกล่าวหาเรื่องการทุจริตในการระบายข้าวแบบจีทูจีนั้น ดิฉันขอเรียนว่า การระบายข้าว เป็นงานในระดับปฏิบัติที่มีคณะอนุกรรมการพิจารณาระบายข้าวเป็นผู้รับผิดชอบเป็นการเฉพาะ ซึ่งในเรื่องนี้ นายวิชา มหาคุณ กรรมการ ป.ป.ช. ผู้รับผิดชอบสำนวน และเป็นพยานโจทก์ ยืนยันในหลายโอกาสว่า ดิฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องทุจริต หรือสมยอมให้ทุจริตในการระบายข้าวแบบจีทูจี

นอกจากนั้น ในการชี้มูลและการตั้งข้อกล่าวหาในคดีของดิฉัน ก็มิได้นำเรื่องดังกล่าวมาเป็นองค์ประกอบในการชี้มูล แต่ต่อมาปรากฏว่าโจทก์กลับนำเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการระบายข้าว ประมาณ 60,000 แผ่น เพิ่มเติมเป็นพยานในชั้นไต่สวน เพื่อใช้ปรักปรำว่า ดิฉันเกี่ยวข้องกับการทุจริต หรือสมยอมให้มีการทุจริต

ดิฉันขอกราบเรียนเพิ่มเติมว่า การระบายข้าว เป็นไปตามยุทธศาสตร์การระบายข้าวในสต็อกของรัฐบาล ซึ่งคณะรัฐมนตรี ได้มอบหมายความรับผิดชอบให้กับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ และกรมการค้าต่างประเทศไปแล้ว ปรากฏตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2554

คณะรัฐมนตรีได้ใช้ความระมัดระวัง และใส่ใจเรื่องการระบายข้าวโดยในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 ได้มีมติกำหนดหลักเกณฑ์ และมาตรการในการป้องกันการทุจริตในการระบายข้าวให้เข้มงวดมากขึ้น โดยให้ผู้รับผิดชอบปฏิบัติให้ถูกต้องตามกฎหมาย ระเบียบ หลักเกณฑ์ ขั้นตอนและต้องคำนึงถึงความเหมาะสมของปริมาณการระบายช่วงเวลา และระดับราคาที่เป็นประโยชน์สูงสุดแก่ประเทศด้วย ซึ่งการดำเนินการดังกล่าวนั้นได้เกิดขึ้นก่อนที่จะมีการอภิปรายไม่ไว้วางใจ เรื่องการระบายข้าวแบบจีทูจี ในวันที่ 25 ถึง 27 พฤศจิกายน 2555

กราบเรียนศาลที่เคารพ สิ่งนี้เป็นเครื่องยืนยันว่าถ้าดิฉันปล่อยปละละเลยให้มีการทุจริต หรืองดเว้นไม่ป้องกันการทุจริตหรือไม่ป้องกันความเสียหายตามที่โจทก์ล่าวหา หรือหากดิฉันมีเจตนาทุจริต หรือสมยอมให้ทุจริตแล้ว ดิฉันและคณะรัฐมนตรี จะสร้างหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดมากขึ้นดังกล่าวทำไม ทั้งๆ ที่ข้อกล่าวหาเรื่องการระบายข้าวแบบจีทูจี ที่เกิดจากการอภิปรายนั้น ยังไม่เกิดขึ้นเลย

ภายหลังการอภิปรายไม่ไว้วางใจในเดือนพฤศจิกายน 2555 ดิฉันก็มิได้นิ่งนอนใจจึงได้สั่งการให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ตั้งคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงในประเด็นที่มีการอภิปราย เรื่องการทำสัญญาซื้อขายแบบจีทูจีแต่ผลการตรวจสอบกระทรวงพาณิชย์ก็ไม่ได้รายงานว่ามีเจ้าหน้าที่รัฐคนหนึ่งคนใด ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบในการระบายข้าวและรายงานว่าเป็นการดำเนินการอย่างถูกต้อง

อีกทั้งในขณะนั้นคณะกรรมการ ป.ป.ช. ยังสอบสวนไม่แล้วเสร็จว่ามีเจ้าหน้าที่รัฐคนใดปฏิบัติ หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบในการระบายข้าวกลับใช้เวลาสอบสวนถึง 2 ปีเศษ และเพิ่งมาชี้มูลความผิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม 2558 หลังจากที่ดิฉันพ้นจากตำแหน่งไปแล้ว เป็นเวลาร่วมปี

ดิฉันขอกราบเรียนว่าเรื่องการระบายข้าว เป็นขั้นตอนการปฏิบัติที่กรมการค้าต่างประเทศ และกระทรวงพาณิชย์จะต้องดำเนินการ ซึ่งเป็นวิธีการที่ดำเนินการมา ทุกยุคทุกสมัยตามยุทธศาสตร์การระบายข้าวของแต่ละรัฐบาล ดังนั้น วิธีการระบายข้าว รวมถึงการทำสัญญาทั้งปวง จึงเป็นความรับผิดชอบโดยตรงของหน่วยงานดังกล่าว ทั้งนี้ เมื่อหน่วยงานปฏิบัติตามขั้นตอนแล้ว รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์จะต้องเป็นผู้รายงานผลการระบายข้าวให้คณะรัฐมนตรีทราบ ดังเช่นที่มีการรายงานต่อคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2555 แต่กรณีภายหลังการอภิปรายไม่ไว้วางใจ ไม่ปรากฎว่ามีการรายงานผลการระบายข้าวให้ดิฉันและคณะรัฐมนตรีทราบแต่ประการใดไม่ว่าจะเป็นก่อนหรือหลังการปรับคณะรัฐมนตรีแล้วก็ตาม ก็ไม่มีการรายงานเรื่องนี้ให้ดิฉันในฐานะนายกรัฐมนตรี และเข้าสู่การรับรู้รับทราบของดิฉันและคณะรัฐมนตรี จนกระทั่งดิฉันพ้นจากหน้าที่ความเป็นนายกรัฐมนตรี

เมื่อดิฉันไม่ทราบจะถือว่าดิฉันปกปิดการระบายข้าวเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของผู้หนึ่งผู้ใดตามที่โจทก์กล่าวหาได้อย่างไร ซึ่งไม่ได้ต่างจากที่พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ได้พูดกับสื่อมวลชน เมื่อมีข้อกล่าวหาในเรื่องการระบายข้าวว่า “แม้ว่าตนจะเป็นประธาน นบข. แต่ก็มีอนุกรรมการ มีการกำหนดกติกาต่าง ๆ ไว้แล้ว”

กราบเรียนศาลที่เคารพ ดิฉันได้ใช้อำนาจทางการบริหารและประสงค์จะให้การระบายข้าวนั้นมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น อีกทั้งเพื่อให้ข้อสงสัยต่างๆ ที่มีการอภิปราย และอยู่ในระหว่างที่คณะกรรมการ ป.ป.ช. ตรวจสอบ หมดสิ้นไป ด้วยการเปลี่ยนตัวรัฐมนตรีผู้รับผิดชอบ เพื่อประโยชน์ต่อการตรวจสอบ และยุติการกระทำใดๆ ที่เป็นข้อสงสัยในระหว่างที่คณะกรรมการ ป.ป.ช. กำลังไต่สวนอยู่ อันแสดงให้เห็นว่า ดิฉันไม่ได้มีเจตนาพิเศษ ที่จะปกปิดข้อมูลในการระบายข้าวแบบจีทูจี และเป็นการแสดงว่า ดิฉันมิได้สมยอม ให้ผู้ใดกระทำการทุจริตในการระบายข้าว หรือมีการกระทำที่ปกป้องผู้หนึ่งผู้ใด ตามข้อกล่าวหาของโจทก์

เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์คนใหม่ คือ นายนิวัฒน์ธำรงฯ เข้าปฏิบัติหน้าที่ ได้ดำเนินการตามข้อสั่งการของดิฉัน และมติคณะรัฐมนตรีตามที่กล่าวมาอย่างเข้มงวด อาทิ
เข้มงวดในการทำสัญญาซื้อขายแบบจีทูจีมากขึ้น โดยปฏิเสธการระบายข้าวแบบจีทูจีกับรัฐวิสาหกิจ ซึ่งรัฐบาลมณฑลไม่ได้ถือหุ้น 100%

ปรับกลยุทธ์ในการระบายข้าว โดยเพิ่มช่องทางระบายข้าว และให้มีการประมูลข้าวภายในประเทศมากขึ้น นอกเหนือจากการระบายข้าวแบบจีทูจี

ดิฉันได้สั่งการให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง กำหนดแนวทางการตรวจสอบการระบายข้าว โดยให้กรมศุลกากร ตรวจเช็คปริมาณข้าวสารที่ส่งออก ณ ท่าเรือ ว่ามีจำนวนปริมาณตรงกับที่ทำสัญญาไว้ ได้มีการส่งออกที่ท่าเรือจริง และให้มีคณะทำงานตรวจเช็คปริมาณข้าว ที่ประมูลเพื่อส่งขายร้านขายปลีก ว่ามีจำนวนถูกต้อง ตรงกับจำนวนที่มีการประมูลขายจริง ปรากฏตามรายงานการประชุมคณะอนุกรรมการตรวจสอบ และติดตามการรับจำนำข้าว ครั้งที่ 1/2556

จากข้อเท็จจริงที่ดิฉันได้เรียนมา ดิฉันได้ใช้อำนาจและดุลพินิจและความระมัดระวัง เอาใจใส่ในเรื่องต่าง ๆ ตามที่กล่าวมาข้างต้น บนพื้นฐานของข้อเท็จจริงที่มีอยู่ในขณะที่ดิฉันยังปฏิบัติหน้าที่อยู่นั้น

ดังนั้น การที่โจทก์นำข้อมูลและหลักฐานในสำนวนของบุคคลอื่นเกี่ยวกับเรื่องการระบายข้าว ที่ไต่สวนแล้วเสร็จ หลังจากที่ดิฉันพ้นจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นเวลานานร่วมปี ซึ่งพยานหลักฐานดังกล่าวไม่ได้อยู่ในสำนวนของคณะกรรมการ ป.ป.ช. มาตั้งแต่ต้น มาปรักปรำว่าดิฉัน ปล่อยปละละเลยให้เกิดการทุจริต จึงไม่เป็นธรรมต่อดิฉัน

......................

กราบเรียนองค์คณะผู้พิพากษาที่เคารพ
ตลอดระยะเวลาที่ดิฉันดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ดิฉันไม่ได้ปฏิบัติ หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ ไม่เคยกระทำการใด ๆ ที่ปล่อยปละละเลย และปกปิดข้อมูล หรือหลีกเลี่ยงการตรวจสอบ ให้ความร่วมมือกับทุกองค์กร แม้กระทั่ง ป.ป.ช. ดิฉันไม่มีเจตนาพิเศษ ที่จะก่อให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลใด และไม่มีเจตนาทุจริตค่ะ

แต่ดิฉันใคร่ขอความเป็นธรรมว่า การที่จะพิจารณาว่าดิฉันได้ปฏิบัติหน้าที่โดยชอบเหมาะสมและเพียงพอหรือไม่นั้น ควรพิจารณาจากปัจจัยข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายโครงสร้างการทำงาน รวมทั้งความรับผิดชอบของฝ่ายต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ในช่วงเวลาและสถานการณ์ที่ดิฉันเป็นนายกรัฐมนตรี

กราบเรียน องค์คณะผู้พิพากษาที่เคารพ
ดิฉันรู้ดีว่า ดิฉันเป็นเหยื่อของเกมการเมืองที่ลึกซึ้ง ดิฉันจึงหวังพึ่งศาลสถิตยุติธรรม ได้โปรดพิจารณาบนพื้นฐานข้อเท็จจริง และสภาวะแวดล้อม ในขณะที่ดิฉันปฏิบัติหน้าที่นายกรัฐมนตรี ไม่ใช่การตั้งสมมติฐาน ที่ใช้สภาวะแวดล้อมของปัจจุบันที่เปลี่ยนไปแล้ว มาตัดสินการดำเนินการ ของดิฉันในอดีต

ดิฉันใคร่ขอเรียนโดยสรุป ดังนี้ 

1.นโยบายรับจำนำข้าว เป็นนโยบายสาธารณะ ที่มุ่งช่วยเหลือชาวนา ไม่ใช่ “พาณิชย์นโยบาย” ที่คิดกำไร ขาดทุนกับชาวนาผู้ยากไร้

2. ตามระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน มีทั้งฝ่ายนโยบายและฝ่ายปฏิบัติ ต่างฝ่ายต่างต้องรับผิดชอบในส่วนงานของตนเอง จึงควรพิจารณาบทบาทของดิฉัน ในฐานะผู้กำกับนโยบายไม่ใช่ในฐานะผู้ปฏิบัติ หากมีผู้ปฏิบัติกระทำผิดในขั้นตอนใด ย่อมเป็นความรับผิดชอบของบุคคลนั้นๆ โดยที่ไม่เคยมี กรณีที่มากล่าวหาให้บุคคลระดับนายกรัฐมนตรีต้องรับผิดชอบร่วมด้วยกับฝ่ายปฏิบัติ ดังเช่นที่โจทก์และคณะกรรมการ ป.ป.ช. กระทำต่อดิฉันในครั้งนี้ อย่างที่ไม่มีอดีตนายกรัฐมนตรีคนใด ๆ ถูกกล่าวหาในลักษณะเช่นนี้มาก่อน

3. ดิฉันขอให้ศาลวินิจฉัย เกี่ยวกับการปฏิบัติหน้าที่ของดิฉัน ตามรายงาน ป.ป.ช. ที่สรุปชี้มูลว่าดิฉันไม่ได้ทุจริตหรือสมยอมให้ทุจริตและไม่รับฟังพยานหลักฐานใหม่ที่ไม่ได้ผ่านการไต่สวน หรือกล่าวหาดิฉันในชั้น ป.ป.ช. แต่เป็นการที่โจทก์เพิ่มเติมหลักฐานใหม่ เพื่อต้องการสร้างความเข้าใจผิด ว่าดิฉันเกี่ยวข้องกับการทุจริตหรือสมยอมให้ทุจริตในการระบายข้าวแบบจีทูจี รวมทั้งกระบวนการสร้างความเสียหาย ให้ดิฉันต้องรับผิดทางแพ่งจำนวนเงิน 35,000 ล้านบาท เป็นไปตามข้อสั่งการของหัวหน้า คสช. ในฐานะประธาน นบข. ที่สั่งการในที่ประชุมว่า “ไม่ต้องพิจารณาประเด็นยุติธรรม”

ดิฉันขอยืนยันในความบริสุทธิ์ของดิฉัน และขอได้โปรดพิจารณาคดีนี้ โดยคำนึงถึงเจตนาที่สุจริต ในการดำเนินนโยบายสาธารณะ ที่เป็นแนวนโยบายพื้นฐานแห่งรัฐ ด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจที่จะทำงานรับใช้ประเทศชาติ และพี่น้องประชาชน ให้มีความเป็นอยู่ที่ ดีขึ้น
ดิฉันในฐานะนายกรัฐมนตรี ได้ปฏิบัติหน้าที่โดยชอบ ตามขอบเขตแห่งอำนาจที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ และกฎหมายไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งใดให้เกิดความเสียหายต่อประเทศชาติและประชาชน ดิฉันได้ปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต และไม่เคยสมยอมให้บุคคลใดทุจริต ไม่ได้ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ภาครัฐ หรือผู้หนึ่งผู้ใด หรือโดยทุจริต ตามข้อกล่าวหาแต่อย่างใด

กราบเรียนองค์คณะผู้พิพากษาที่เคารพ
ดิฉันไม่ได้ทำอะไรผิด แต่สิ่งที่ดิฉันทำ คือ การใช้ประสบการณ์ของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่เกิดในต่างจังหวัด มีโอกาสได้รับรู้ สัมผัสความทุกข์ยากแสนสาหัสของชาวไร่ชาวนา ซึ่งประเทศนี้เคยเรียกพวกเขาว่า เป็นกระดูกสันหลังของชาติ และเรียกร้องให้คนไทยทุกคน เกื้อหนุนดูแล และดิฉันก็ได้ทำแล้วในโครงการรับจำนำข้าว เป็นผลพิสูจน์อย่างเป็นรูปธรรมแล้วว่า ในช่วงที่มีโครงการรับจำนำข้าว ชาวนามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ลูกหลานมีโอกาสเรียนต่อ นับเป็นความภูมิใจในชีวิต ที่ครั้งหนึ่ง ดิฉันได้มีโอกาสผลักดันนโยบายนี้ ให้กับชาวนา
แม้การผลักดันนโยบายสาธารณะ เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีให้กับชาวนาครั้งนี้จะทำให้ดิฉันต้องเจ็บปวดก็ตาม ในการที่จะต้องอดทนต่อสู้คดีกับฝ่ายโจทก์ ที่พยายามบิดเบือน และกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม ดิฉันก็จะอดทนมุ่งมั่นต่อไป เพื่อหวังว่ารัฐบาลต่อไปในอนาคต จะได้สามารถนำนโยบายสาธารณะมาสู่ประชาชนพี่น้องเราจะได้ปลดหนี้สิน จะได้มีโอกาสลืมตาอ้าปาก มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นกับเขาบ้างค่ะ

สุดท้ายนี้ ดิฉันเห็นว่าก่อนที่ศาลจะตัดสินคดีนี้ ดิฉันใคร่ขอวิงวอนศาลได้โปรดพิจารณา พิพากษาคดีนี้ตามข้อเท็จจริง ข้อกฎหมายและพยานหลักฐานที่เข้าสู่สำนวนโดยชอบและโดยสุจริต ไม่รับฟังการชี้นำจากฝ่ายใด ๆ แม้แต่หัวหน้า คสช. ผู้กุมชะตาและอำนาจรัฐ ที่พูดชี้นำคนในสังคมเกี่ยวกับคดีของดิฉัน เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคมที่ผ่านมา ว่า ถ้าเรื่องนี้ไม่ผิดแล้ว จะเข้าสู่กระบวนการพิจารณาได้อย่างไร ซึ่งคำพูดนี้ เป็นการชี้นำ เสมือนหนึ่งว่า มีการกระทำความผิดแล้ว ทั้ง ๆ ที่ศาลที่เคารพ ยังไม่ได้ตัดสิน

ดิฉันเชื่อในคำกล่าวที่ว่า “ศาลเป็นที่พึ่งสุดท้ายของประชาชน” ดิฉันจึงขอความเมตตาต่อศาล ได้โปรดพิจารณาพิพากษายกฟ้องโจทก์ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

ที่มา กรุงเทพธุรกิจ

(http://www.bangkokbiznews.com/news/detail/767009)

เปิดใจ"กิตติรัตน์ ณ ระนอง"พยานปากเอกคดีจำนำข้าว ตำหนิรัฐทำลายความเป็นธรรม




https://www.youtube.com/watch?v=J6U-pxAVyak

เปิดใจ"กิตติรัตน์ ณ ระนอง"พยานปากเอกคดีจำนำข้าว ตำหนิรัฐทำลายความเป็นธรรม

jom voice

Published on Jul 31, 2017
นายกิตติรัตน์ ณ ระนอง อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในฐานะพยานปากสำคัญฝ่ายจำเลยในคดีรับจำนำข้าว ให้สัมภาษณ์ Thais Voice จากหน้าศาลฎีกาฯ ในวันแถลงปิดคดีรับจำนำข้าวของ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 1 สิงหาคมที่ผ่านมาว่า ในฐานะหัวหน้าทีมเศรษฐกิจที่เริ่มต้นโครงการรับจำนำข้าวในรัฐบาลเพื่อไทยที่ผ่านมา ยืนยันว่าโครงการนี้ทำให้ชาวนามีรายได้ที่สูงขึ้น และเป็นนโยบายสาธารณะที่รัฐจะต้องจ่ายชดเชยเช่นเดียวกับการประกันราคา แต่จำนำข้าวจะสร้างรายได้ให้กับชาวนาที่สูงกว่าการประกันราคา และไม่สร้างความเสียหายต่องบประมาณแผ่นดิน อย่างไรก็ตามเมื่อเกิดรัฐประหาร รัฐบาลที่มาจากรัฐประหารก็ปฎิบัติอย่างไม่เป็นธรรมต่อฝ่ายจำเลยในหลายประการ ซึ่งก็ต้องสู้กันในดคีและรอผลคำตัดสินว่าจะออกมาอย่างไร ซึ่งสังคมก็เห็นได้ในเรื่องนี้


ไม่รอดแน่ เศรษฐกิจประเทศไทย ดิเอคอนอมิสต์ฟันธง

ดิเอคอนอมิสต์ฟันธงเศรษฐกิจไทยไปไม่รอดแน่ อ้างผลวิจัยวันที่ ๓๑ ก.ค.๖๐ เนื่องจากที่มีรายงานว่ากระแสกิจการอุตสาหกรรมของไทยถดถอยลงไปอีก

นิตยสารวิจัยวิจารณ์เศรษฐกิจการเมืองของทั่วโลกระบุไว้ในรายงานฉบับกระชับที่เรียกว่า เอสเปรสโซ่สำหรับผู้อ่านบนเครื่องโทรศัพท์อัจฉริยะว่า ประเทศที่เคยเป็นเสาหลักทางการเติบโตเศรษฐกิจขนาดใหญ่อันดับสองของเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ทำให้นักวิจัยงงงัน หลังจากที่เศรษฐกิจภาคอุตสาหกรรมเลื่อนไหลออกไปจากเส้นทางความเจริญหลายปีติดต่อกัน

รายงานบอกว่าภาคอุตสาหกรรมของไทยเริ่มย่อยสลายอย่างต่อเรื่องตั้งแต่ปี ๒๕๕๓ ซึ่งขณะนั้นอัตราส่วนของการผลิตอุตสาหกรรมต่อการเติบโตของผลิตผลในประเทศ หรือจีดีพีอยู่ที่ ๓๑ เปอร์เซ็นต์ ครั้นมาถึงปี ๒๕๕๙ ลดลงไปเหลือ ๒๗ เปอร์เซ็นต์

“พวกนายพลที่ครองประเทศอยู่กำลังวางแผนฟื้นฟูการผลิต manufacturing (ที่เรียกว่าไทยแลนด์ ๔.๐) แต่มันก็เป็นไอเดียเหลวไหล

สำหรับธุรกิจในไทยมันง่ายกว่าที่จะทำเงินจากกิจการอสังหาริมทรัพย์หรือว่าเรื่องอาหาร เนื่องจากมีการแข่งขันน้อย การใช้ความคิดริเริ่มไม่สำคัญเท่าไรนัก ขณะที่ผลประกอบการสูง”


“ในการที่ต้องแข่งขันกับระบบผลิตด้วยเครื่องจักรกลมากขึ้น ประเทศไทยจำต้องรักษาราคาต่ำเอาไว้ และเพิ่มพูนแรงงานฝีมือให้มากขึ้น ทั้งสองอย่างได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นไปไม่ได้” รายงานเอสเปรสโซ่ชี้

“ค่าเงินบาทแข็ง การปกครองโดยทหาร และต่างชาติไม่สนใจไปลงทุน ทำให้ความพยายาม (ของพวกนายพล) ไม่ได้ผล”

รายงานด่วนของนิตยสารอังกฤษแจ้งด้วยว่าการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ในปี ๒๕๕๙ ตกฮวบไปอยู่ที่ ๑.๖ พันล้านดอลลาร์ เทียบไม่ได้เลยกับเวียตนามที่มูลค่าเอพดีไออยู่ที่ ๑๒.๖ พันล้านดอลลาร์

ดิเอคอนอมิสต์ทำนายไว้ด้วยว่าในอนาคตประเทศไทยจะมีแต่เศรษฐกิจภาคบริการเท่านั้นที่โตได้ รวมไปถึงอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว

ก็ยังดีที่ “เมื่อปีที่แล้ว กรุงเทพฯ เป็นจุดหมายปลายทางที่มีนักท่องเที่ยวไปเยือนมากที่สุดบนโลกนี้”


ยุติธรรม โปร่งใส (แต่)ห้ามตรวจสอบ - กรมการค้าต่างประเทศยันไม่ตรวจสอบคุณภาพข้าวใหม่!!! ด้านเจ้าของโกดังโต้ 3 ปีไม่เคยได้รับผลตรวจ!!!





กรมการค้าต่างประเทศยันไม่ตรวจสอบคุณภาพข้าวใหม่!!! ด้านเจ้าของโกดังโต้ 3 ปีไม่เคยได้รับผลตรวจ!!!


BY SARA BAD 
ON JULY 31, 2017
ispace thailand


หลังจากกลายเป็นประเด็นร้อนแรงเรื่องการประมูลข้าวในโกดังเก็บข้าวไปขายในอุตสาหกรรมที่ไม่ใช่การบริโภคของคน(อาหารสัตว์)จนถูกตั้งคำถามถึงความโปร่งใสและมาตรฐานการตรวจสอบคุณภาพของข้าวสารในโครงการรับจำนำข้าวของรัฐบาลคสช. อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศก็ได้ออกมาตอบโต้โกดังเก็บข้าว 8 แห่งที่ออกมาเปิดเผยเรื่องดังกล่าว

นางดวงพร รอดพยาธิ์ อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ ระบุว่า ตั้งแต่รัฐบาลคสช.เข้ามาบริหารประเทศ ได้แต่งตั้งคณะกรรมการนโยบายและบริหารจัดการข้าว(นบข.) และคณะอนุกรรมการต่างๆ รวมทั้งคณะอนุกรรมการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐ เพื่อทำหน้าที่ตรวจนับปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือจากการรับจำนำของรัฐบาลชุดที่แล้ว โดยมีหลักเกณฑ์ในการปฏิบัติตามการอบรมและคู่มือการตรวจสอบปริมาณและคุณภาพข้าวคงเหลือของรัฐ ที่จัดทำขึ้นตามหลักสากลในการตรวจสอบสินค้าเกษตรซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่วไป และใช้วิธีการสุ่มตรวจ ผลการตรวจสอบออกมาเช่นใด จะถือว่าเป็นคุณภาพของสินค้านั้นทั้งกอง และจะยึดถือผลนี้เป็นเกณฑ์





ส่วนคลังข้าวทั้ง 8 แห่ง เมื่อจัดกลุ่มตามแนวทางที่มติคณะกรรมการนบข. กำหนด จะแบ่งเป็น 5 คลังที่จัดเป็นข้าวกลุ่มที่ 2 ที่ต้องระบายเข้าสู่อุตสาหกรรมที่ไม่ใช่เพื่อการบริโภคของคน เนื่องจากมีสัดส่วนข้าวผิดมาตรฐานมาก (เกรด ซี หรือ C) ปนอยู่เกิน 20% ได้แก่ คลังวรโชติ หลัง 2 จังหวัดอ่างทอง คลังถาวรโชคชัย หลัง 1 จังหวัดสระบุรี คลัง บจก.โรงสีไฟแสงไพฑูรย์ (2000) หลัง 2 จังหวัดนนทบุรี คลังกิจเจริญทรัพย์ จังหวัดลพบุรี และคลังกิจเจริญทรัพย์ จังหวัดลพบุรี







ในขณะที่อีก 3 คลังเป็นข้าวที่ต้องระบายเพื่อใช้ทำเป็นเชื้อเพลิงพลังงาน กำหนดสัดส่วนข้าวผิดมาตรฐานมาก (C) ปนอยู่เกินร้อยละ 80 และเป็นข้าวที่มีอายุการเก็บรักษาเกินกว่า 5 ปี ได้แก่ คลังกิจเจริญทรัพย์ หลังที่ 1 กับ 3 จังหวัดลพบุรี และคลังโรงสีไฟเจริญประภา หลัง 2 จังหวัดลพบุรี

นางดวงพร กล่าวต่อไปว่า กรมการค้าต่างประเทศได้มีหนังสือตอบชี้แจงข้อร้องเรียนเรื่องดังกล่าวให้เจ้าของคลัง โรงสี เซอร์เวย์ ที่รับผิดชอบคุณภาพข้าวทราบโดยตลอด โดยกระบวนการระบายข้าวได้ดำเนินการเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าของคลังมีสิทธิโต้แย้งและต่อสู้ทางกฎหมายได้ แต่ไม่มีสิทธิระงับยับยั้งไม่ให้รัฐขายข้าวของรัฐ ส่วนการขอให้ตรวจสอบคุณภาพข้าวใหม่นั้น ขณะนี้ได้เลยขั้นตอนดังกล่าวมานานแล้ว เพราะได้มีการตรวจสอบคุณภาพข้าวมาตั้งแต่ปี 2557 ผลการตรวจก็เป็นที่รับทราบต่อสาธารณชนและเป็นหลักฐานในการดำเนินคดีกับผู้กระทำผิดอยู่แล้ว จึงไม่มีเหตุที่จะต้องดำเนินการใหม่

ด้านนางสาวอิศราภรณ์ คงฉวี ตัวแทนคลังวรโชติ (หลัง 2) ได้ออกมาตอบโต้ อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ โดยออกแถลงการณ์(ฉบับที่ 1)เรื่อง ชี้แจงข้อเท็จจริง กรณีอธิบดีดวงพร รอดพยาธิ์ อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ ชี้แจงข้อเท็จจริงกรณีที่โกดังข้าว 8 แห่ง เรียกร้องรัฐบาลระงับการระบายข้าวในโครงการรับจำนำข้าวปี 2556/2557

โดยแถลงการณ์ดังกล่าวนั้นได้ตอบโต้ใน 4 ประเด็นสรุปดังนี้

1. การเข้าสุ่มตรวจคุณภาพโดยมีผู้แทนเจ้าของคลังและบริษัทผู้ตรวจสอบคุณภาพข้าวหรือผู้แทนร่วมรับทราบและลงนามรับรองในเอกสารกำกับตัวอย่างข้าวเป็นความจริง รับทราบตามตัวอย่างที่เก็บไปเท่านั้น แต่ไม่หมายรวมถึงขั้นตอนการนำไปตรวจและการรายงานผลการปฏิบัติงานโดยตลอดดังกล่าวอ้าง จึงไม่มีการโต้แย้งในขณะสุ่มเก็บตัวอย่างแต่อย่างใด

2. ตามที่ระบุว่าคลังวรโชติ หลัง 2 จังหวัดอ่างทอง ที่ผ่านมาได้นำข้าวออกมาประมูลแล้วแต่ไม่มีผู้ซื้อ จากการติดตามประกาศการระบายข้าวของรัฐจากเว็ปไซต์องค์การคลังสินค้า และเว็ปไซต์กรมการค้าต่างประเทศ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่พบรายชื่อคลังวรโชติ (หลัง 2)ถูกประกาศประมูลเป็นการทั่วไปและไม่เคยมีบุคคลใดหรือหน่วยงานใดเข้ามาดูตัวอย่าง จนกระทั่ง มีนาคม 2560 มีรายชื่อประกาศจำหน่ายเข้าสู่อุตสาหกรรมที่ไม่ใช่การบริโภคของคนครั้งที่ 1/2560 แบบยกหลัง ลำดับที่ 184 จากทั้งหมด 278 ราย

อ้างอิง : http://www.pwo.co.th/more_news.php?cid=352
อ้างอิง : http://www.dft.go.th/th-th/HotNews

3. การนำผลตรวจปี 2557 เป็นตัวตัดสินการขายข้าวในปี 2560 นั้น ไม่สามารถชี้วัดสภาพข้าวที่แท้จริงในแต่ละคลังได้ ขึ้นอยู่กับการเก็บรักษา ผลตรวจข้าวเกรด C เป็นข้าวที่เสื่อมคุณภาพ ที่ผิดมาตรฐานมากไม่คุ้มหรือไม่อาจปรับปรุงเพื่อการบริโภคได้ตั้งแต่ปี 2557 หากเป็นเช่นนั้นจริง ข้าวในปี 2560 สภาพทางกายภาพย่อมแย่ลงมากกว่าผลตรวจปี 2557จึงไม่เห็นเหตุในการปฏิเสธการตรวจสอบและเปิดเผยต่อสาธารณชนในขณะที่ยังมีข้าวคงเหลือให้ตรวจ

4. ตามที่อธิบดีกรมการค้าต่างประเทศอ้างว่าได้ชี้แจงให้ผู้ประกอบการและชี้แจงผ่านสื่อมวลชนให้สาธารณชนทราบอย่างโปร่งใสมาอย่างต่อเนื่องตลอดระยะเวลา 3 ปี ข้าพเจ้าขอชี้แจงว่าตลอดระยะเวลา 3 ปี ที่ผ่านมา ข้าพเจ้าและโกดังทั้ง 8 ไม่เคยได้รับผลตรวจดังกล่าว ไม่ว่าจะเป็นหนังสือลายลักษณ์อักษรหรือการประกาศผ่านสาธารณชนผ่านเว็ปไซต์ต่างๆ รวมถึงหลักเกณฑ์การจัดเกรดข้าว และหลักเกณฑ์จัดประเภทข้าว เป็น 3 กลุ่ม ที่มีการปรับสัดส่วนของข้าวเกรด C เกิน 20% ให้ถือเป็นข้าวที่ต้องเข้าสู่อุตสาหกรรมที่ไม่ใช่การบริโภคของคนแบบยกหลังในต้นปี 2560 รวมถึงราคาขั้นต่ำและราคาที่ถูกประมูลได้ของแต่ละคลังแต่ละหลังด้วย







นอกจากนี้ในแถลงการณ์ฉบับดังกล่าวยังมีข้อเรียกร้องจากโกดังเก็บข้าวเพื่อขอให้มีการระงับขั้นตอนการระบายข้าวเพื่อตรวจสอบคุณภาพข้าวอีกด้วย





อย่างไรก็ตามเมื่อมีการตอบโต้กันเช่นนี้ สิ่งที่จะพิสูจน์ได้คือการตรวจสอบคุณภาพของข้าวในโกดังเก็บข้าวดังกล่าว ว่ามีคุณภาพเป็นอย่างไร แต่ทางอธิบดีกรมการค้าต่างประเทศกลับยืนยันว่าจะไม่มีการตรวจสอบเนื่องจากเลยขั้นตอนนั้นมาแล้ว ในขณะที่ฝ่ายเจ้าของโกดังเก็บข้าวต่างเรียกร้องให้ตรวจสอบโดยเปิดเผยต่อสื่อและสาธารณะชน





อีกทั้งการออกแถลงการณ์ยังยืนยันชัดเจนว่าตลอดระยะเวลา 3 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยได้รับการแจ้งถึงผลตรวจสอบข้าว หลักเกณฑ์การจัดประเภท จัดคุณภาพข้าว รวมถึงราคาขั้นต่ำและราคาข้าวที่ถูกประมูลได้ในแต่ละโกดังอีกด้วย

เมื่อเป็นเช่นนี้จึงน่าสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าทำไมจึงไม่ยอมให้มีการตรวจสอบอีกครั้ง เพราะนี่เป็นการรักษาผลประโยชน์ของรัฐและประชาชน แต่กลับพยายามจะเร่งรีบให้มีการระบายข้าวออกไปให้หมด อย่าลืมว่าหากระบายข้าวออกไปหมดแล้ว ก็ไม่สามารถตรวจสอบข้อเท็จจริงเรื่องคุณภาพข้าวได้อีกแล้ว!!!

Reference

https://www.prachachat.net/economy/news-13178

https://www.matichon.co.th/news/614608

http://news.voicetv.co.th/business/511309.html