มาตรา ๑๘ ว่าไว้ “ใครจะไปแจ้งความต่อตำรวจ แล้วตำรวจจะต้องรับทำคดีบ้าง ตำรวจในแต่ละท้องที่จะรับคดีได้ต้องมีเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้ 1) เป็นท้องที่ที่เหตุแห่งคดีเกิดขึ้น 2) เป็นท้องที่ที่ผู้ต้องหามีถิ่นที่อยู่ และ 3) เป็นท้องที่ที่ผู้ต้องหาถูกจับ
ไม่มีกฎหมายใดที่ระบุว่าสามารถแจ้งความตามภูมิลำเนาของผู้เสียหาย หรือสถานที่ที่ผู้เสียหายสะดวกได้” ดังที่ Atukkit Sawangsuk เอาไปต่อยอด “ผู้ (อ้างว่า) เสียหาย เป็นรัฐมนตรี ประชุม ครม.อยู่ที่กรุงเทพ ในวันที่ยิ่งชีพแถลงข่าว
รับรู้ข่าวโดยทั่วกัน ออกมาให้สัมภาษณ์ตอบโต้ด้วยซ้ำ จะอ้างว่าเพิ่งไปเปิดมือถือ เห็นข่าวที่อำนาจเจริญ (ละก็) อาจเข้าข่ายแจ้งความเท็จ” นะครับ แม้นว่ายิ่งชีพจะยังก้ำกึ่งอยู่ เขายกตัวอย่างถ้าไปเที่ยวเชียงใหม่ ขากลับโดนขโมยของที่สนามบินก่อนขึ้นเครื่อง
จะให้ทิ้งตั๋วแล้วกลับเข้าไปแจ้งความในเชียงใหม่ งั้นหรือ ถ้ารอเดินทางกลับถึงบ้านแล้วค่อยไปแจ้งความ น่าจะสะดวกกว่า แต่ “กฎหมายเขียนว่า ถ้าคดีเกิดขึ้นที่เชียงใหม่ ต้องไปแจ้งความที่เชียงใหม่เท่านั้น หรือถ้ารู้ว่าผู้ต้องหาเป็นใครก็ไปแจ้งความตามที่อยู่ของผู้ต้องหาก็ได้”
ทว่าเดี๋ยวนี้ ‘คดีทางไกล’ ที่เกิดจากการโพสต์ออนไลน์ คนแจ้งความอ้างว่าไม่รู้ตอนกดโพสต์ ผู้โพสต์อยู่ตรงไหน จึงต้องใช้หลักว่าคดีเกิดขึ้นตอนที่พบข้อความ นี่ช่องโหว่กฎหมายให้พวกผู้หลักผู้ใหญ่ทางการเมืองและราชการใช้อ้างกันผิดๆ
เพราะตาม กม.แล้ว “ไม่มีใครสามารถไปแจ้งความคนอื่นยังสถานที่ที่ตัวเองสะดวกได้ หรือตามภูมิลำเนาของตัวเองก็ไม่ได้ ใครจะบ้านเกิดอยู่ที่ไหน ทะเบียนบ้านอยู่ที่ไหน ไม่เป็นเหตุตามกฎหมายในการเลือกสถานที่แจ้งความนะครับ”
แล้วตำรวจก็มีหน้าที่ไม่รับแจ้งความแบบนี้เมื่อ “มันไม่อยู่ในเขตอำนาจ” ก็อาจมีที่เกรงใจผู้ใหญ่ตำแหน่งสูงๆ เลยรับแจ้งไปก่อน ถ้าเป็นตำรวจสอบสวนที่มีอำนาจตาม ม.๑๘ “ก็น่าจะมีความผิดเองอีก น่าสงสารตำรวจจัง”
