.jpg)
https://www.facebook.com/jom.petchpradab/posts/10162520543308965
Jom Petchpradab
3 hours ago
·
เกิดอะไรขึ้น..? เมื่อโอรสของรัชกาลที่ 10 กำลังถูกขู่จะเอาผิดด้วย ม.112
เชิญอ่าน นะครับ .... สำหรับผู้ที่รัก และห่วงใย ความเป็นไปของสถาบันพระมหากษัตริย์ไทย
"ความในใจของลูกชายทั้ง 3 คนของในหลวงรัชกาลที่ 10 ที่พวกเขาอ้างว่า ถูกกลุ่มผู้แอบอ้างพระมหากษัตริย์ กีดกัดไม่ให้ เข้าเฝ้า เสด็จพ่อ รัชกาลที่ 10 ทั้ง ๆ ที่เดินทางมาแล้ว แต่ติดอยู่ชายแดนเข้าไทยไม่ได้ โดยกลุ่มดังกล่าวเป็นคนในเครื่องแบบ ที่พยายามใส่ร้ายพวกเขา ข่มขู่ พวกเขา รวมทั้ง จะใช้ ม.112 เล่นงานพวกเขาด้วย"
อ่ายรายละเอียดได้เลยครับ (ข้างล่าง)
Vivacharawongse
6 hours ago
·
คํานํา
ประการแรกที่สำคัญที่สุด เรายังคงยึดมั่นในความจงรักภักดีและเทิดทูนพระเกียรติแด่ทูลกระหม่อมพ่อและสถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นสถาบันที่เราได้ถือกำเนิดและเติบโตภายใต้ร่มโพธิสมภาร แต่ มีกลุ่มบุคคลผู้มีอิทธิพลที่กำลังคุกคาม ใส่ร้าย และบีบบังคับให้เราออกมาพูดความจริง ด้วยความหวังว่าคำพูดของเราจะสามารถเข้าถึงพระเนตรพระกรรณของทูลกระหม่อมพ่อ และช่วยคลี่คลายสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้
หลังจากที่เราเงียบมาตลอดหลายปีวันนี้เรารู้สึกว่าถึงเวลาอันควรที่จะต้องอธิบายให้ทูลกระหม่อมพ่อทราบถึงความ เลวร้ายและสถานการณ์ที่กลุ่มคนเหล่านี้ได้ก่อขึ้น
ในขณะนี้จุฑาวัชร และวัชรวีร์ ก็ถูกห้ามไม่ให้เดินทางกลับประเทศไทย โดยไม่มีเหตุผลชัดเจน
เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจดหมายฉบับนี้จะช่วยให้ทูลกระหม่อมพ่อทรงเข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริง และทรงพระเมตตาต่อลูกๆ ที่กำลังประสบความลำบาก
Preface
First and foremost, we continue to hold the deepest loyalty and reverence for our father, His Majesty the King, and the monarchy—an institution into which we were born and raised. However, there are now powerful forces that have pressured, slandered, and intimidated us to the point that we can no longer remain silent. It is our hope that by speaking the truth, our words will reach our father and help resolve the current distressing situation.
After years of silence, we believe the time has come to explain to our father the severity of what we have endured at the hands of this influential group. As of this writing, both Juthavachara and Vatchrawee remain barred from entering Thailand, without any given justification.
We sincerely hope that this letter will shed light on the truth and that our father will be made aware of our hardships—and will extend his mercy to his sons in distress.
6 มิถุนายน 2568
กราบพระบาททูลกระหม่อมพ่อ
จดหมายฉบับนี้มาจากลูกซึ่งอยู่แดนไกล มีความจงรักภักดีต่อทูลกระหม่อมพ่อซึ่งเป็นพระเจ้าอยู่หัวของแผ่นดินไทย
ในปี 1996 คุณแม่ได้ถามรองเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงลอนดอนในขณะนั้นว่า ทูลกระหม่อมพ่อมีพระประสงค์จะให้พวกเรา 4 คนกลับประเทศไทยพร้อมกับน้องสาวหรือไม่ คำตอบที่กลับมาคือ ยังไม่ใช่ในตอนนี้ ให้พวกเราใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบเงียบในต่างแดนต่อไป จากวันนั้นจนถึงปัจจุบัน คุณแม่ได้ปลูกฝังอบรมให้เรามีความจงรักภักดีต่อสถาบันและทูลกระหม่อมพ่อเสมอมา และในทุกๆปีพวกเราได้ส่งจดหมายถวายรายงาน ที่เกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่,สุขภาพและการศึกษา ให้แก่ทูลกระหม่อมพ่อ,ทูลกระหม่อมปู่และสมเด็จย่าทุกปี ซึ่งหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเราคงมีโอกาสได้กลับไปกราบพระบาทด้วยตัวเอง แต่อย่างไรก็ตามเราไม่เคยได้รับคำตอบใดๆกลับมาเลย ทำให้รู้สึกเสียใจและได้คิดว่าจมหมายที่ส่งเข้าไปนั้นจะถึงพระหัตถ์ทูลกระหม่อมพ่อหรือไม่ แต่เมื่อเวลาล่วงเลยไป จึงพบว่า ทุกพระองค์ไม่เคยได้รับ จดหมายจากพวกเราเลย สิ่งเหล่านี้จึงทำให้เกิดความไม่เข้าใจกันและเป็นช่องทางให้ผู้ไม่ประสงค์ดีเข้ามาแทรกแซงในครอบครัว ซึ่งพวกเราไม่สามารถเอาความจริงต่างๆมาเปิดเผยได้เพราะเกรงว่าจะทำให้เสื่อมเสียมาถึงสถาบัน เมื่อประมาณ 20 ปีที่ผ่านมา ทูลกระหม่อมพ่อ ได้เสร็จเยือนประเทศ สหรัฐอเมริกา และได้มีรับสั่งให้พวกเราได้เข้าเฝ้า ถึงแม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่ทรงมีรับสั่งที่ทำให้พวกเรามีกำลังใจดีขึ้นโดยตรัสว่า ลูกๆไม่มีความผิด เป็นผู้บริสุทธิ์และลูกๆจะกลับเมื่องไทยเมื่อไรก็ได้ แต่ในเวลานั้นพวกเรายังอยู่ในช่วงการศึกษาต้องเรียนหนังสือ และยังไม่รู้ว่าจะเดินทางกลับอย่างไรเกรงว่าอาจจะเป็นการขัดคำสั่งที่ทรงให้ไว้ตั้งแต่ต้นที่ให้อยู่เงียบๆ เราจึงรอฟังคำสั่งจากทูลกระหม่อมพ่อน่าจะดีกว่า หลายปีผ่านไปจนกระทั้งทูลกระหม่อมปู่ได้สวรรคต ทุกอย่างก็ยังเงียบอยู่ เราทุกคนได้จบการศึกษาและมีอาชีพการงานแล้วก็ยังไม่มีคำสั่งหรือคำแนะนำให้เรากลับประเทศไทย ในที่สุด วัชเรศร ก็เดินทางกลับเข้าประเทศไทย เป็นข้อพิสูจน์ว่าทูลกระหม่อมพ่อไม่ได้ระงับการเดินทางกลับ ประเทศไทยของพวกเราทั้ง 4 คนเมื่อ วัชเรศร เข้าถึงประเทศไทยแล้วท่านได้ขอเข้าเฝ้าเพื่อกราบพระบาททูลกระหม่อมพ่อ แต่จดหมายขอเข้าเฝ้าไม่มีคำตอบใดๆกลับมาเช่นเดิม จึงเป็นช่องว่างให้ผู้ไม่ประสงค์ดีมากลั่นแกล้ง ใส่ความ จึงทำให้มีความเข้าใจผิดเกิดขึ้น และเมื่อตอนต้นปีที่ผ่านมา จุฑาวัชร วัชรวีร์ได้เดินทางเข้าประเทศไทยเป็นครั้งแรกภายใน 30 ปี เราทั้งสองก่อนเข้าประเทศเรามีความรู้สึกตื่นเต็นและตื้นตันใจมากที่จะกลับมาบ้านเกิดแต่ความรู้สึกนั้นกับกลายเป็นความ ตึงเครียดได้พบอุปสรรคและการกีดกันในการเข้าประเทศ โดยคนกลุ่มหนึ่งที่มีอิทธิพลและอำนาจแอบอ้างเบื้องสูงทั้งกฏหมายและการเมืองกีดกันเราพี่น้องในการเข้าประเทศเพื่อดำรงไว้ซึ่งผลประโยชน์ของตนเอง การกลับเข้ามาในครั้งนั้น เราไม่มีประสงค์ใดๆนอกจากมาทำบุญเนื่องในวันปีใหม่และได้กลับมาสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิที่ได้ห่างบ้านมานานแต่แล้วทันทีที่ ลงจากเครื่องบินเราก็ได้ถูกแยกออกจากกันและถูกสอบปากคำทีละคน คนกลุ่มนั้นมีคำถามมากมาย จนเราเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆในการเข้าประเทศตลอดเวลาที่เข้ามาประเทศไทยเราได้ถูกกีดกั้น ขัดขวาง ถูกควบคุมและคอยถ่ายรูปตลอดเวลาและยิ่งแปลกไปกว่านั้นเมื่อเรามาถึงวัดพระแก้วและพระบรมมหาราชวัง มีคำสั่งมาว่าห้ามให้พวกเราเข้าไปข้างในเด็ดขาดแต่ในเวลานั้นเราได้มองไปที่ประตูมีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ ได้เดินเข้าไปอย่างสดวกสบาย ทำให้เราเกิดความสะเทือนใจเป็นอย่างยิ่งว่า ทำไมลูกของทูลกระหม่อมพ่อจึงเข้าไปไม่ได้ แต่เราก็ไม่ได้ขัดขืนเขาไม่ให้เราเข้าไปกราบเราก็เลยกราบพระแก้ว มรกตและบรรพบุรุษอยู่บนถนนหน้ารั้วแต่การกลั่นแกล้งไม่หมดเพียงเท่านี้เขาได้ระงับการทำบัตรประชาชนคนไทยที่มี ทูลกระหม่อพ่อเป็นพระเจ้าแผ่นดินอีกด้วย จากนั้นเราได้ออกเดินทางไปสนามบินโดยที่อยู่ในประเทศไทยเพียงแค่ 12 ชั่วโมงเราจับสัมผัสได้ถึงประชาชนคนไทยที่ได้เจอพวกเราเขาได้แสดงความรักและต้อนรับด้วยความอบอุ่น แต่กลับกันตรงข้ามคนกลุ่มนี้ไม่ได้ทำให้เรามีความรู้สึกไม่ยินดีและไม่ต้อนรับในการกลับมาของพวกเรา เรามีแต่ความตึงเครียดและต้องระวังตัวตลอดเวลาขณะที่อยู่ในเมื่องไทย และเมื่อถึงสนามบินเราก็ได้พบกับคนกลุ่มเดิมที่มาดักรออีก เขาเดินเข้ามาประกบตัวเราและได้ห้ามเราทำสิ่งต่างๆ เช่นห้ามลงรูปใน โซเชียลมีเดีย และกำชับไม่ให้เราพี่น้องติดต่อกันเขากำชับให้เรากลับประเทศสหรัฐอเมริกาไปและให้อยู่ต่างประเทศต่อไป นอกจากนี้ยังบอกว่า คุณเป็นคนไทยสามารถกลับประเทศไทยได้ตลอดเวลา แต่คำพูดดังกล่าวไม่เป็นความจริงเลย ขณะนี้ วัชเรศรได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ จุฑาวัชรและวัชรวีร์จึงตัดสินใจเดินทางเข้าประเทศไทยอีกครั้งเพื่อทำบุญและร่วมอนุโมทนาบุญกับพระวัชเรศร และเหตุการที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ check-in (ตรวจบัตร) ที่สนามบินเพื่อเดินทางเข้าประเทศไทยเราตกใจมากที่สายการบินบอกว่าเขาไม่สามารถให้เราขึ้นเครื่องบินได้เนื่องจาก เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของไทยไม่อนุญาตให้เราทั้งสองคนเข้าประเทศไทย เราได้ถามสายการบินทางสายการบินบอกไม่มีเหตุผลและไม่มีเอกสารชี้แจงหรือคำอธิบายใดๆ เราเสียใจมากและไม่เชื่อว่ามันจะเป็นไปได้ จึงลองไปซื้อตั๋วอีกสายการบินหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นเช่นนั้นจริง แต่ได้รับคำตอบเช่นเดิมเขาบอกว่าคำสั่งมาจาก ตรวจคนเข้าเมืองของประเทศไทยไม่ใช่การตัดสินใจของสายการบิน เราเริ่มคิดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราแต่เราก็ยังหวังว่าอาจจะมีอะไรผิดพลาดทางคอมพิวเตอร์ เราเลยเดินทางไปทางใต้ของไทยเพื่อไปสอบถาม เจ้าหน้าที่ที่ชายแดนตรวจคนเข้าเมืองด้วยตัวเองเมื่อเราไปถึงทางเจ้าหน้าที่ เราได้รับคำตอบจากเจ้าหน้าที่ที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองว่าไม่สามารถที่จะให้เข้าประเทศไทยได้เช่นเดียวกันโดยไม่มีเหตุผล และไม่มีข้อมูลประกอบเลย ตัวเจ้าหน้าที่ได้ถามเราว่ามีเอกสารอะไรอื่นอีกหรือไม่นอกจากพาสปอร์ต เขาก็ไม่ทราบเหตุผลเช่นกันว่าทำไม่ถึงไม่ให้เราเข้าประเทศ มันเป็นเรื่องที่แปลกมากที่ทำกับเรา เขาบอกว่าคำสั่งมาจากทางกรุงเทพและทางกรุงเทพเท่านั้นที่จะให้คำตอบได้ ประสบการณ์ที่จะเดินทางกลับบ้านมีแต่ความเจ็บปวดทำให้เรามีความรู้สึกว่า เรายังอยู่ห่างไกลจากประเทศที่เรารัก ถึงแม้ว่าเรามาอยู่ถึงเขตชายแดนบ้านเราแล้วก็ตาม คนกลุ่มนี้มีอำนาจมากมายเหลือเกินที่ทำให้เรากลับบ้านไม่ได้ มันน่าเสียใจและตกใจที่คนกลุ่มนี้ไม่ยอมให้ลูกของทูลกระหม่อมพ่อเข้าประเทศไทย เขาทำทุกวิถีทางที่จะกลั่นแกล้ง บิดเบือนความจริง และทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้คงไว้ซึ่งอำนาจที่แท้จริงของตัวเอง ซึ่งการกระทำนี้ไม่ใช่กระทำต่อประชาชนทั่วไปเท่านั้นแต่เขาไม่เว้นแม้แต่ลูกของทูลกระหม่อพ่ออีกด้วย เขาปล่อยข่าวที่ไม่จริงว่าเราไม่อยากเข้าเฝ้าทูลกระหม่อมพ่อซึ่งความจริงแล้ว พวกเรามีแต่ความจงรักภักดีและคิดถึงทูลกระหม่อมพ่อตลอดเวลา คนกลุ่มนี้ได้ใช้พระนามของทูลกระหม่อมพ่อมาเป็นประโยชน์ของตัวเองตลอดเวลา โดยการกลั่นแกล้งแม้แต่เป็นลูกของทูกกระหม่อมพ่อก็ไม่เว้น คนเหล่านี้ใช้องค์กรต่างๆของรัฐและความศักดิ์สิทธิของสถาบันมาใช้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง คนกลุ่มนี้ทำงานเพื่อแยกพ่อแยกลูกออกจากกันและมีเจตนาที่จะลบเราออกจากความเป็นคนไทย ทำให้เราไม่มีที่ยืนในสังคม คนกลุ่มนี้ไม่ได้เพียงแต่ทำร้ายพวกเราแต่เขากำลังปิดกั้นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกและบั่นทอนความมั่นคงของสถาบัน ซึ่งคนกลุ่มนี้ได้อ้างว่ามีหน้าที่ปกป้องสถาบันและเขากลับทำให้คนในประเทศแตกแยกกัน ในเวลาเดียวกันความจริงถูกปิดปากไม่มีใครกล้าพูดและที่ร้ายไปกว่านั้นคือหากผู้ใดที่จะแสดงความปราถนาดีต่อพวกเรา ให้ความช่วยเหลือพวกเรา คนเหล่านี้จะต้องถูกใส่ร้าย ถูกข่มขู่ จับตามอง ถ่ายรูปไปถึงขั้นใช้คดี มาตรา 112 นอกจากนี้ยังดำเนินการกดดัน วัชเรศรซึ่งขณะเป็นพระ ให้สึกและพยายามกดดันให้ออกนอกประเทศ รวมถึงข่มขู่ด้วยหมายจับมาหลายเดือน พร้อมกับถูกคดี ม. 112 และถูกคุกคาม กล่าวหาในทางที่ผิด ทำให้คนที่มาช่วยงานถูกคุกคามถูกขู่เพื่อที่จะได้ไม่มีใครกล้าให้ความช่วยเหลือได้อีก และคนกลุ่มนี้ยังว่าจ้างคนมาเขียนวิจารณ์และเผยแพร่กระจายข้อมูลที่ผิดๆให้คนได้หลงเชื่อว่าเราเป็นคนไม่ดีไม่ให้คนเคารพ ดูหมิ่นเหยียดหยามให้เราเสียศักดิ์ศรี แยกพ่อลูกไม่ให้พบกันคนกลุ่มนี้บังอาจทำกับพวกเราที่เป็นลูกของทูลกระหม่อมพ่อได้ จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาจะทำกับคนทั่วไปได้ถึงขนาดไหน และกิจกรรมเหล่านี้ไม่มีใครกล้ามาตรวจสอบโดยเฉพาะการใช้อำนาจที่ไม่ถูกต้อง ไม่โปรงใส่ของคนกลุ่มนี้ ขณะนี้ จุฑาวัชรและวัชรวีร์ยังถูกกีดกันไม่ให้เข้าประเทศไทยโดยคนกลุ่มนี้ใช้อำนาจไม่ถูกต้อง ไม่มีความโปรงใส่ ไม่เป็นทางการและเวลาเขาทำเรื่องงานที่ผิดๆเช่นนี้เขาไม่แต่งเครื่องแบบ พวกเราได้พักอาศัยอยู่ต่างแดนด้วยความเจียมตัวเงียบๆพวกเราไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าได้กลับมาบ้านเกิดของเรา และได้กราบพระบาททูลกระหม่อมพ่อของเราด้วยความจงรักภักดีและความรักของลูกที่มีต่อทูลกระหม่อมพ่อ จดหมายฉบับนี้ใคร่ขอชี้แจงว่ามีอะไรที่เกิดขึ้นและความรู้สึกที่แท้จริงเป็นเรื่องจริงของลูกที่เป็นประชาชนคนไทยคนหนึ่ง หลังจากที่ได้จากแผ่นดินที่เกิดไปอยู่ต่างแดนโดยไม่ได้เตรียมตัวหรือสมัครใจที่จะไป เป็นเวลานานที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดในสิ่งที่ไม่ดีหรือคิดร้ายต่อราชวงศ์ ถึงแม้ว่าเราจะมีความเจ็บปวดในใจเท่าไรก็ตาม พวกเรามีแต่ความจงรักภักดีและเทิดทูนสถาบันที่เราเกิดเสมอมา การกระทำของคนกลุ่มนี้ที่อ้างว่าปกป้องสถาบันนั้นแท้จริงเป็นการทำลายสถาบัน ถึงอย่างไรก็ตามเราอยากจะขอยืนยันว่าแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีก็ตามความรักของพวกเราที่มีต่อทูลกระหม่อมพ่อและประเทศชาติมั่นคงไม่มีเสื่อมคลาย
การจะควรมิควรประการใดแล้วแต่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม
ข้าพระพุทธเจ้า จุฑาวัชร ข้าพระพุทธเจ้า วัชรวีร์
6th June 2025
Your Majesty, Our Father,
May we be permitted to offer our most humble respects to Your Majesty.
It is with profound humility and deep devotion that we write these words—not as those who once held royal grace, but as sons who have lived many years in quiet distance, carrying an unwavering love for our homeland and eternal reverence for our King and Father.
In 1996, our mother sought guidance from the Royal Thai Embassy in London regarding whether Your Majesty required our return to Thailand, along with our younger sister. The response was, “not at this time,” and that we were to live quiet, low-profile lives abroad. From that moment forward, our mother instilled in us the utmost obedience to Your Majesty and deep respect for the monarchy by doing exactly as we were instructed.
Each year, we wrote letters to Your Majesty, as well as to Their Majesties King Bhumibol Adulyadej and Queen Sirikit, updating you on our lives, education, health, and enduring hope to return one day and pay our respects in person. However, we never received a reply. As sons, the silence was deeply painful. We clung to hope, year after year, wondering whether Your Majesty had ever seen our words—whether our voices had reached our father. Only later did we learn that they had not, which gave rise to a grave and far-reaching misunderstanding, manipulated by third parties who crafted a narrative we were powerless to correct, out of deference to the institution we hold most sacred.
Around twenty years ago, on a rare and deeply meaningful occasion, Your Majesty visited the United States. We traveled to the location where Your Majesty was staying and humbly requested an audience. Though our time together was brief, the words Your Majesty spoke left a lasting and profound impression: that we had done no wrong, that we were innocent, and that we were welcome to return to our homeland at any time. At that stage of life, we were still young and pursuing our education—uncertain of the proper way to return without formal instruction and fearful of showing even the slightest sign of disrespect.
As the years passed, our beloved grandfather, His Majesty King Bhumibol Adulyadej, departed this world. We completed our education and began our professional lives. Yet, no instruction ever came as to whether we were allowed—or expected—to return.
Eventually, our brother Vacharaesorn became the first of us to return to Thailand. His successful visit was proof that Your Majesty had not barred our return, and that we could come back of our own accord. While in Thailand, Vacharaesorn wrote a letter requesting an audience with Your Majesty, but sadly, it was never delivered. Later, Juthavachara and Vatchrawee undertook their own journey to Thailand—their first in nearly thirty years—only to be met with resistance and obstruction.
A small yet powerful group of individuals, seeking to preserve their influence within the monarchy, legal system, and political sphere, perceived our return as a threat to their control. They feared that the four of us, returning together, would be difficult to contain. In January 2025, with the sole intention of making merit for the New Year, Juthavachara, Vacharaesorn, and Vatchrawee arrived in Thailand. We were intercepted, isolated, and questioned by individuals representing this group. We were monitored, photographed, and cautioned. We were denied entry to the Grand Palace and the Temple of the Emerald Buddha—even as foreign tourists passed freely through the gates. We, the sons of the King, were turned away.
We stood there—Your Majesty’s sons—denied entry to the sacred heart of our heritage, even as visitors from abroad were welcomed without hesitation. It was a moment of quiet anguish, one we bore without protest. Furthermore, Juthavachara and Vatchrawee were not permitted to renew their Thai national identification cards, despite our rightful status as Thai citizens.
As we departed Thailand, we were approached once more and instructed not to post photographs on social media, not to associate with Vacharaesorn, and to remain silent. Though it was claimed we were free to return, this was sadly not the case.
Recently, Vacharaesorn entered the monkhood. In support of his spiritual journey, Juthavachara and Vatchrawee made arrangements to return to Thailand and take part in his merit-making. Yet, upon checking in at the airport for our flight to Bangkok, we were denied boarding. The airline informed us that Thailand’s immigration had not granted clearance and that our passports had been blocked. No explanation. No documentation. No official reason.
We tried again with another airline. The result was the same.
Seeking clarity, we journeyed to Thailand’s southern border, still holding to hope that this was a mistake. There, too, we were denied. The immigration officer inquired whether we had identification besides our American passports. He noted that no reason for the block appeared in the system—an omission he remarked was highly unusual. He stated only Bangkok authorities could provide further information. Once more, we were met not with answers, but with silence and rejection.
What should have been a simple journey home became a painful reminder of how far we remain from the country we love—and how powerful are the forces that wish to keep us apart from it.
It is deeply sorrowful that those who fear the return of Your Majesty’s sons are willing to lie, manipulate, and exile Thai citizens—even the sons of the King—to preserve their own influence. They have spread the falsehood that we do not wish to see our father, when in truth we have remained loyal, respectful, and committed to the sanctity of the monarchy.
This group has misused Your Majesty’s name for personal gain. In doing so, they have mistreated Your Majesty’s own sons—sons who have remained respectful, quiet, and loyal through years of silence. They have weaponized bureaucracy and fear, turning sacred institutions into tools of suppression.
These individuals work to isolate us, erase us, and deny us our right to exist as Thai citizens, as sons, and as members of our society. In harming us, they also erode the dignity and stability of the nation they claim to defend.
They sever all communication between us and our father. They sow division, silence truth, and intimidate those who offer help—using surveillance, threats, and abuse of Article 112. Even now, they continue to harass Vacharaesorn, despite his sacred vows. They pressure him to leave monkhood and exile himself once more, threatening arrest and defaming him publicly. They spread falsehoods and employ fear to push away those who support him. They have even paid others to spread lies about Your Majesty’s sons on social media, encouraging others to treat us without dignity.
What greater sorrow could sons bear than to be separated from their father—not by his will, but by those who fear what our presence represents? That grief has shaped our every step. If such actions can be taken against the sons of the King, what might befall ordinary citizens?
These efforts threaten the very institution they claim to protect. Corruption flourishes when fear, silence, and unchecked power are allowed to prevail. As of this writing, Juthavachara and Vatchrawee remain barred from entering Thailand by those who act without legitimacy or transparency.
We pray that this letter may bring light to what has been hidden.
After decades of exile, of restraint, and of silence, we ask not for privilege—but only for the right to exist at home. To walk again on the land of our childhood, not as exiles, but as sons. We carry our love quietly, but the ache of separation has grown heavy with time. We ask only to return and offer our respect—not in word alone, but through presence, gratitude, and humble service under Your Majesty’s grace.
We do not write to challenge authority or assign blame. We write only with the sincere hope that truth and love may be restored to their rightful place—between a father and his sons, and between a citizen and his homeland.
To us, the monarchy has never been merely a symbol of state, but the soul of our nation—a sacred bond between the people and the throne. It is a legacy into which we were born and one we have carried with reverence, even in silence.
All we ask is the chance to kneel—quietly, humbly—before our father. Not in grandeur. Not for display. But to heal the wound of distance with a simple act of love.
We remain Your Majesty’s loyal Thai sons—unwavering in our love for Thailand, and unshaken in our devotion to Your Majesty.
If there is room within Your Majesty’s boundless compassion and mercy, we humbly and respectfully ask to be allowed to return, and to offer our homage at Your Majesty’s feet.
With the deepest reverence and eternal devotion,
Your sons,
Juthavachara Vatchrawee
Please follow this link for the audio of Thailand Immigration at the Thai-Malay border:
https://soundcloud.com/.../malay-thai.../s-wt9mMa1HXgs...
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=122137531820746748&id=61572402449765
