วันศุกร์, มีนาคม 06, 2558

หลังจากธานินทร์ กรัยวิเชียร ที่ถือเป็นความผิดพลาดในการ "เลือก" แล้ว ประยุทธ์ จันทร์โอชา นี่อาจจะเป็นกรณีล่าสุด ที่ทำผิดพลาดซ้ำอีก สรุปว่า "คนดี" ก็ใช่จะ "เลือก" ได้ดีกว่าคนธรรมดา - "สมาคมนักข่าวฯ"ซัด!"บิ๊กตู่"แสดงท่าทีไม่เหมาะสม สร้างรอยด่างผู้นำประเทศ (คลิป)



"สมาคมนักข่าวฯ"ซัด!"บิ๊กตู่"แสดงท่าทีไม่เหมาะสม สร้างรอยด่างผู้นำประเทศ (คลิป)

ที่มา มติชนออนไลน์
วันที่ 06 มีนาคม พ.ศ. 2558

นายมานพ ทิพย์โอสถ อุปนายกฝ่ายสิทธิเสรีภาพและการปฏิรูปสื่อ และโฆษกสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย กล่าวว่า ท่าทีของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกฯ แม้จะไม่ได้พูดกับผู้สื่อข่าวโดยตรง แสดงความอืดอัดใจต่อการทำหน้าที่นายกฯที่ต้องตอบคำถามของสื่อมวลชน ก็ถือว่าเป็นท่าทีที่ไม่เหมาะสมของผู้นำฯ เพราะการบอกว่าอยากชกปากนักข่าวที่ถามคำถามเรื่องผลงานของรัฐบาล ได้สะท้อนทัศนคติที่เป็นลบต่อการทำหน้าที่ของสื่อมวลชนของ พล.อ.ประยุทธ์ แม้จะไม่พอใจ พล.อ.ประยุทธ์ก็สามารถหลีกเลี่ยงถ้อยคำที่ไม่เอื้อต่อบรรยากาศทางการเมืองของประเทศได้ด้วยคำอื่นๆ

นายมานพการทำหน้าที่ซักถามของผู้สื่อข่าวที่ติดตามการทำงานของนายกฯและครม.เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในทุกยุคทุกสมัยไม่ว่ารัฐบาลนั้นๆจะมีที่มาที่ไปอย่างไรสื่อมวลชนเคารพการตัดสินใจในนโยบายต่างๆ ของรัฐบาลเหล่านั้น แต่เหนืออื่นใด หน้าที่ของสื่อคือการตรวจสอบรัฐบาลทุกรัฐบาล

"คำพูดของท่านายกฯได้สร้างสิ่งที่เป็นรอยด่างของผู้นำประเทศแม้แค่จะคิดก็สะท้อนวิธีคิดและวิธีทำงาน ผมเข้าใจเจตนาดีของท่านนายกฯ แต่สิ่งที่สื่อสารต่อสังคมแบบนี้ ท่านต้องทบทวน" โฆษกฯกสมาคมนักข่าวฯกล่าว

https://www.youtube.com/watch?v=biHGjDNTWiA


เสียงจากเน็ต...

หลังจากธานินทร์ กรัยวิเชียร ที่ถือเป็นความผิดพลาดในการ "เลือก" แล้ว
ประยุทธ์ จันทร์โอชา นี่อาจจะเป็นกรณีล่าสุด ที่ทำผิดพลาดซ้ำอีก

สรุปว่า "คนดี" ก็ใช่จะ "เลือก" ได้ดีกว่าคนธรรมดา


สัมภาษณ์ อานนท์นำภา กรณีทหารสั่งฟ้องเพิ่ม 5 กระทง 4 มี ค 58



https://www.youtube.com/watch?v=t39M6dQCYQY&feature=youtu.be


Published on Mar 4, 2015

ไอดอลอานนท์ให้สัมภาษณ์หลังจากรับการแจ้งความเพิ่มเติม ณ สน ปทุมวัน ที่แจ้งโดยนายทหาร ซึ่งเป็นข้อกล่าวหาที่เกิดขึ้นหลังจาก การทำกิจกรรม "เลือกตั้งที่ลัก" ข้อความดังกล่าวอาจจะทำให้ไอดอลอานนท์ อาจจะต้องขึ้นศาลทหารด้วยข้อหาเพิ่มเติม แล้ว ถ้าศาลทหารเห็นว่ามีความผิดและกระทบต่อความมั่นคงของประเทศ อาจจะทำให้ไอดอลของเรา ติดคุกถึง 26 ปี
จ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อะไรกันคะ ท่านผู้ชม .. อานนท์แค่บอกเล่าว่า .. ข้อเท็จจริง ณ วันเลือกตั้งที่ลักเกิดอะไรขึ้น ซึ่งไม่น่าจะมีผลต่อความมั่นคงของใครเลย
.........................
https://www.youtube.com/watch?v=t39M6dQCYQY&feature=youtu.be

Credit 
พลเมืองโต้กลับ Resistant Citizen


Law unto itself: Thai junta fuels doubt by churning out legislation. FOREIGN INVESTORS WORRIED

Picture from Xinhua

Source: Reuter
BY AMY SAWITTA LEFEVRE
BANGKOK Thu Mar 5, 2015

(Reuters) - It usually meets just twice a week, and many of its 220 members have little or no experience of making laws. But that hasn't slowed down Thailand's interim parliament, which was installed by the military junta that seized power last May.

In the past five months, with minimal public consultation, the National Legislative Assembly (NLA) has passed more than 60 laws governing everything from debt-collection to surrogate parenting and the use of unmanned drones.

Almost 100 more laws are up for consideration, including major legislation to protect intellectual copyright and "digitize" Thailand's ailing post-coup economy.

The NLA's feverish lawmaking, however, is causing increasing disquiet about erosion of freedoms.

Some laws seem designed to consolidate the military's grip on power before a general election scheduled for next year, say civic groups, while others, such as a law that restricts public demonstrations and allows the military to detain civilians without charge, they say are so ill-conceived they might need to be undone by future governments.

Information and Communications Technology Minister Pornchai Rujiprapa said critics were worried unduly.

The NLA's members were handpicked by General Prayuth Chan-ocha, the former army chief whose coup toppled Prime Minister Yingluck Shinawatra's elected government. More than 100 members are former or serving soldiers.

Members include academics, ex-senators and business people. Some had law-making experience, but not all, said activist Srisuwan Janya, who is also head of the Association of Organisations Protecting the Thai Constitution.

"They should not draft laws without any real understanding of the law. The public demonstration bill, for example, if it is not well-written, will affect people's right to hold rallies," Srisuwan told Reuters.

FOREIGN INVESTORS WORRIED

The NLA's apparent reluctance to consult outside experts could also erode the junta's core support among Bangkok's middle class and business elite, analysts say.

"There will be increasing conflict over these laws including disquiet from those who support the military government," Worajet Pakeerat, a lecturer at Thammasart University's Faculty of Law, told Reuters.

The lack of consultation also worries foreign investors.

"We're concerned in particular for laws regarding online privacy, which are troubling for companies doing business in Thailand," said a member of the American Chamber of Commerce in Thailand who declined to be identified named because he is not authorized to speak to the media.

The NLA's overdrive is partly explained by the need to clear a legislative backlog from the last months of Yingluck's government, which was crippled by protests.

But rights groups say some laws erode basic rights. For example, they say, a series of bills aimed at creating a "digital economy" would allow state spying without a court order.

"If they were to pass, what you would have is unfettered ability by the government to violate people's privacy," said Sam Zarifi, Asia Director for the International Commission of Jurists.

Last month, the NLA voted overwhelmingly for a bill restricting political protests. A week before that, it passed a law that could allow the military to detain civilians for up to 84 days without charge.

The NLA has passed 61 laws since it was established in September, said Peerasak Porchit, the assembly's vice president.

"We're getting quantity but not quality and the laws do not meet the needs of the public," Samart Kaewmeechai, a member of Yingluck's Puea Thai Party, told Reuters.

And the NLA makes no secret of where it gets its orders.

"Most laws we have amended are because the NCPO suggested it," said Peerasak, referring to Prayuth's junta, the National Council for Peace and Order.

(Additional reporting by Aukkarapon Niyomyat and Panarat Thepgumpanat; Editing byAndrew R.C. Marshall and Nick Macfie)

ooo

Picture from the Nation
ooo




In abandoning its democratic ideals, the country risks a return to a pre-modern era.

By Sam Michael
March 05, 2015
Source: The Diplomat

There have been many disturbing developments taking place in Thailand of late, despite the relative calm made possible by a year of martial law. Freedom of speech has been curtailed alarmingly since themilitary staged a coup, with academic dissent and members of the opposition being called into the barracks for “attitude adjustment,” psycho-intimidation, detention, or even arrest. Many who insist on voicing their disagreement with the military regime have had their passports revoked, forcing them to seek asylum overseas. Social media surveillance and media censorship, and the rising lèse-majesté allegation and prosecution, have gripped Thais and non-Thais alike in fear and silence. Constitutional and other reform moves are showing signs of a throwback to an authoritarian era, with the prospects of unelected government, appointed prime minister, non-democratic elements, and further centralization of powers in the hands of the old traditional elite: the military, the bureaucracy, and the monarchy establishments.

Since May 2014, the international community has been asking: How did Thailand come to this? Just a decade ago, Thailand was a beacon of democracy in the region, trusted by Western democracies to nudge Myanmar out of authoritarianism. Now, the reverse seems imminent. It seems increasingly conceivable that neighboring Myanmar could pass Thailand on the march towards greater freedom and democratization.

How do the traditional elite or the typical monarchy-fearing Thais explain this backward spiral? First, they will say that the protracted demonstrations aimed at preventing elections from taking place, which they claim to be well-intentioned, and the counter-protests by election-supporters, have destabilized the country and the military’s reluctant intervention was needed to salvage the nation from further chaos and to “bring back happiness” to Thais.

Second, they will insist that former Prime Minister Thaksin Shinawatra and his entire clan are hugely corrupt, as if Thai politics before them had been clean and pure, and that he threatened to undermine, or even overthrow, the royal institution, which they claim is unconditionally and universally revered by all Thais.

Third, they will tell you that Thailand is unique and that its monarchy is the best and the noblest, that Thailand is exceptional by the fact that its national identity is interwoven with the royal establishment at the top of the social hierarchy. They will also reassure you that Thailand remains committed to its own version of democracy, which they claim has worked well with the constitutional monarchy, at least until Thaksin came along.

These arguments are well-worn talking points spun by the Thai bureaucracy and the conservative segment, which comprise the well-heeled rich, the manipulated poor, and the brainwashed mass. But just how many Thais really support this medieval version of monarchy is not known, because no referendum on this has ever been allowed. Thais, unfortunately, have no choice about their country’s regime type; they are made to believe from birth that they are fortunate to have the best royals in the world. Any dissidents are effectively ex-communicated. Developed countries, most notably the U.S., Japan, and the European Union, have tried in vain to use logic and liberal political arguments with the Thai leadership, who have refused to budge from their outdated and insular views about what roles the monarchy should play in modern times. This old guard insists that the only way is to preserve these ancient practices and protocols, and that Thaksin and his networks must be banished from Thai politics for good, if the country is to achieve unity and prosper. For this purpose, lèse-majesté is wielded as a tool, on the ground of safeguarding national security, to repress different views and suppress progressive reform efforts.

To those educated in the liberal arts and Western philosophy, the arguments of the military and traditional elite ring as empty excuses to cling to absolute power. Their talking points are flawed for many reasons. First, the conflicts and unrest over the past years were not caused by Shinawatra alone, as they claimed. In fact, they were symptoms of a serious ailment afflicting Thailand’s political culture, one that needed urgent treatment if Thailand was to survive in the modern era. Demonstrations by the mostly urban, whistleblowing crowd who proudly saw themselves as “corruption police” during late 2013 to early 2014, which ushered in the May 2014 coup, were misled and mistaken in their democratic assumptions. In fact, the resort to non-parliamentary means, particularly the sabotage of elections and destruction of ballot polls, showed the disrespect the demonstrators had for the majority and their fear of losing the elections. Again, they will tell you that the mass was deceived by Thaksin and therefore democratic elections were not the solution. Imagine if other countries were to come up with the same justification every time they wanted to get rid of a popular political opponent.

Second, the military’s claim to “return happiness” to Thailand is unconvincing. This definition of “happiness” is paternalistic – no referendum has been held to ask the people what they really want. And while corruption is widely reviled, no one says a word about the culture of patronage that has eaten away at the country’s democratic core, the patronage networks in which the monarchy sits at the apex. Patronage, which often eludes the law, can be as bad as corruption.

Third, the claim that democracy has been compatible with Thailand’s political system and culture until Thaksin came to power is unfounded. Thailand’s democracy is young and has always been weak – and weakened by Thai culture. The country first experienced democracy only as recently as the 1990s, and the system has been hampered by a monarchy-centric bureaucracy and an electorate with little political and civic education, and dragged down by cronyism and patronage. The crux of the problem lies in the fact that the traditional elite refuse to share power with or accommodate the new elite – the new power machine of Thaksin and his competitive networks, and the fact that conservative elements cling to their power and privileges, which have been undermined by the growing call for greater equality and rights brought about by democratic awakening.

Thailand cannot claim a commitment to democracy, unless it improves its understanding of and respect for individual liberty and freedom of opinion. Most important – and most difficult – is the need to reform the country’s monarchy, whose relationship with Thailand’s elite networks and the masses needs a serious analysis and debate. Sadly, most Thais continue to shut their doors and block their ears to different views, demanding that the world understand them while they refuse to consider how the outside world perceives them. As the world gives up on this once-vibrant country, many Thais will be further imprisoned by fear and lack of political imagination. Even after elections are held, it is unlikely that Thailand will become more democratic or more free. The impeachment and possible prosecution of former Prime Minister Yingluck Shinawatra, sister of Thaksin and a democratically elected prime minister in her own right, is another bad sign that the country’s reconciliation is unlikely to succeed given this winner-takes-all mentality.

Most disturbing of all is the lack of moral courage among mainstream intellectuals, the elite, and the middle class, who prefer to self-censor and stay silent. Unless the lèse-majesté law is reformed, Thailand will never progress towards modernity, let alone democracy. Equally worrying is the trend of accusing supporters of democracy of being against the monarchy, which risks linking the monarchy with authoritarianism. As the current and future leadership show no sign of embracing more progressive reforms, the only hope may lie with the country’s younger population. Influencing this cohort through liberal education and positive exposure to democratic values may be the only path to save Thailand from its return to antiquity. Thailand, ironically, seems too tied down by its own Thai-ness to modernize and democratize.

Sam Michael is an independent writer.

ชี้หนี้ครัวเรือนรวมกู้นอกระบบ พุ่งเกิน100%เข้าขั้น"ล้มละลาย"




ที่มา ประชาชาติธุรกิจ
04 มี.ค. 2558

ซิตี้แบงก์ชี้หนี้ครัวเรือนไทยน่าห่วง 7 ปี โตเฉลี่ยปีละ 15% หวั่นพุ่งแตะ100% ของจีดีพี เสี่ยงชาวบ้านล้มละลาย ไร้ฟูกรองรับ เหตุอัตราการออมลดฮวบเหลือ 1.2% จาก 10 ปีก่อนสูง 20% แนะรัฐเร่งแก้ปัญหาเพิ่มเงินออม

นายดาเรน บัคลีย์

กรรมการผู้จัดการใหญ่ ธนาคารซิตี้แบงก์ เปิดเผยว่า ปัญหาหนี้ครัวเรือนของไทยเติบโตขึ้นอย่างมากในรอบ 7 ปีที่ผ่านมา (2551-2557) จากระดับ 55.6% ต่อจีดีพี เพิ่มเป็น 85% ต่อจีดีพี (หรือประมาณ 12 ล้านล้านบาท) ซึ่งเพิ่มขึ้นต่อเนื่องจากนโยบายอัตราดอกเบี้ยต่ำ การกระตุ้นการบริโภคของภาครัฐ และการลดเงื่อนไขการปล่อยสินเชื่อและการแข่งขันด้านสินเชื่อของสถาบันการเงิน ถือเป็นขั้นวิกฤตที่กระทบต่อเศรษฐกิจมหภาคได้ และที่สำคัญในระยะ 2-3 ปีข้างหน้ายังมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นสู่ระดับ 89% และหากยังไม่มีการแก้ปัญหาอย่างจริงจัง ระดับหนี้ครัวเรือนไทยมีโอกาสทะลุระดับ 100% ได้

อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่ตามมาในขณะนี้คือ อัตราการผิดนัดชำระหนี้เริ่มเพิ่มสูงขึ้นโดยเฉพาะในกลุ่มสินเชื่อบุคคลที่น่าเป็นห่วงเพิ่มจากระดับ 2.7% ในปี 2554 เป็น 4.7% ในปี 2557 ขณะที่อัตราผิดนัดชำระหนี้ในกลุ่มบัตรเครดิต สินเชื่อรถยนต์ สินเชื่อบ้านเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ขณะที่อัตราการออมกลับปรับตัวลดลงอย่างมีนัยสำคัญ

"หนี้ครัวเรือนไทยเติบโตเฉลี่ยปีละ 15% มาตั้งแต่ปี 2553 ยกตัวอย่างสินเชื่อบุคคลโตขึ้นมากกว่า 18-19% สินเชื่อเช่าซื้อโตขึ้นกว่า 30% ทำให้ปริมาณหนี้ก่อตัวเพิ่มขึ้นมาก แต่อัตราการเติบโตในภาคการออมกลับลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง โดยในช่วงปี 2545-2550 อัตราการออมเฉลี่ยของครัวเรือนไทยอยู่ที่ระดับ 20.2% แต่ในช่วงปี 2551-2553 กลับลดลงมาอยู่ที่ 4.6% ต่อปี และข้อมูลล่าสุดในปี 2555 เหลือแค่ 1.2% ต่อปี นับเป็นสัญญาณเตือนให้ทุกคนและทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องร่วมมือกัน"

นายปิยะบุตร ชลวิจารณ์ ประธานสถาบันคีนันแห่งเอเซียกล่าวว่า หากนับรวมหนี้นอกระบบเชื่อว่าสัดส่วนหนี้ครัวเรือนต่อจีดีพีของไทยน่าจะอยู่ในระดับที่เกิน 100% ซึ่งถือเป็นระดับล้มละลายของหนี้ครัวเรือน และจะทำให้เกิดการล้มละลายในภาคประชาชน กลายเป็นปัญหาต่อระบบเศรษฐกิจในอนาคต

ทั้งนี้ มูลนิธิซิตี้ร่วมกับสถาบันคีนันฯทำการวิจัยเชิงลึกเรื่อง "รากปัญหาหนี้ครัวเรือน" เป็นโครงการระยะ 3 ปี (2557-2559) ซึ่งในปีแรกเป็นส่วนของการหาสาเหตุของปัญหา พบว่ามีสาเหตุ 3 ประการ ดังนี้ ระดับความรู้ด้านการเงิน ทัศนคติต่อการบริหารจัดการการเงินส่วนบุคคล และความไม่สมดุลของการเข้าถึงแหล่งเงินทุน และกลุ่มที่มีความน่าเป็นห่วงมากที่สุด ได้แก่ กลุ่มนักศึกษา กลุ่มเกษตรกร และกลุ่มแรงงานรายได้ต่ำ (10,000 บาทต่อเดือน)

ส่วนในปีที่ 2 จะเสนอบทวิจัยแก่หน่วยงาน ที่เกี่ยวข้อง และร่วมมือกันแก้ปัญหาอย่างจริงจังด้วยการให้ความรู้ทางการเงินที่ถูกต้องกับประชาชนในทุกกลุ่ม ตั้งแต่ระดับการศึกษา วัยทำงาน แม่บ้าน เป็นต้น ในโครงการ "คนไทยก้าวไกลใส่ใจการเงิน"

"การก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างรวดเร็ว และรูปแบบการใช้ชีวิตที่ผู้คนใช้สอยเกินตัวกว่ารายได้ที่หามาได้ในประเทศขณะนี้ จะทำให้เกิดภาวะหนี้สินล้นพ้นตัว ดังนั้น สิ่งสำคัญคือต้องเริ่มควบคุมการเป็นหนี้ และส่งเสริมการออมให้เกิดขึ้น ซึ่งอาจจำเป็นต้องใช้โครงการภาคบังคับเพื่อให้เกิดการออมจะดีกว่าภาคสมัครใจ เช่น มีกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ แต่อาจจะไม่เพียงพอ" นายปิยะบุตรกล่าว

ooo

วิกฤตเที่ยวนี้.. จะแก้ยากกว่าปี"40


ที่มา ข่าวสดออนไลน์
04 มีนาคม พ.ศ. 2558

คอลัมน์ เมืองไทย 25 น.

โดย ทวี มีเงิน

หลายคนเริ่มห่วงว่าวิกฤตเศรษฐกิจปีนี้จะหนักกว่าวิกฤตปี 2540 ครั้งนั้นเป็น "วิกฤตหนี้ต่างประเทศ" เกิดจากรัฐบาลมีนโยบายเปิดเสรีการเงินแต่ไปฟิกค่าเงินไว้ที่ 25 บาทต่อดอลลาร์ สถาบันการเงิน ธุรกิจ แห่กู้หนี้ต่างประเทศ ดอกเบี้ยถูกๆ มาลงทุนเกินตัว ใช้จ่ายกันมือเติบเพราะไม่มีความเสี่ยง

โดยเฉพาะอสังหาริมทรัพย์ จนเกิด "ฟองสบู่" ธนาคาร ก็กู้หนี้ระยะสั้นมาปล่อยกู้ระยะยาว "กินส่วนต่าง" ดอกเบี้ย เมื่อเศรษฐกิจออกอาการ ส่งออกเริ่มหดตัวแต่นำเข้ายังสูง ต่อเนื่อง รายได้น้อยกว่ารายจ่าย ส่งผล "ขาดดุลบัญชี เดินสะพัด" สูงจนน่าห่วง สถาบันการเงินเริ่มขาดความ เชื่อมั่น รัฐบาลทยอยปิดแบงก์และบริษัทหลักทรัพย์

เมื่อนักเก็งกำไรสบช่องโจมตีค่าเงินบาท เจ้าหนี้เรียก หนี้คืน ส่งผลให้ทั้งภาคธุรกิจและสถาบันการเงินต้องปิดกิจการล้มกันระเนนระนาด จนรัฐบาลต้องเข้าไปพึ่งไอเอ็มเอฟ

วิกฤตคราวนั้นเรียกว่า "วิกฤตคนรวย" แม้โรงงานต้อง ปิดตัว ยังมีภาคเกษตรรองรับชาวบ้านไม่เดือดร้อน ยิ่งรัฐบาลตัดสินใจ "ลอยตัวค่าเงินบาท" ส่งผลให้สินค้าเกษตรกลับได้ราคาดี เกษตรกรชาวไร่ชาวนารากหญ้ามีเงินในกระเป๋ามากขึ้น

ต่างกันลิบลับกับปี 2558 คราวนี้คนระดับรากหญ้าไม่มีเงินในกระเป๋า ผลมาจากราคาสินค้าเกษตรตกต่ำหนักสุดในรอบหลายปีจากวิกฤตเศรษฐกิจโลก ราคาน้ำมันตกต่ำ ทำให้ราคาสินค้าเกษตรไม่ว่าจะเป็นยางพารา มันสำปะหลัง โดยเฉพาะข้าวที่ราคาตกต่ำตั้งแต่ยกเลิกโครงการรับจำนำ แถมยังโดนภาวะฝนแล้งซ้ำเติม ผลผลิตออกมาต่ำกว่าที่คาด กลายเป็นโดน 2 เด้ง

นอกจากนี้ยังมีปัญหาหนี้ครัวเรือนจากโครงการรถคันแรก ทำให้คนชั้นกลาง ข้าราชการ ต้องแบกภาระอีกอย่างน้อย 3 ปี ทั้งหลายทั้งปวงล้วนแต่เป็นตัว "ฉุดกำลังซื้อ" ในชนบทลดต่ำลง คาดว่าไม่น้อยกว่า 30%

ปราฏการณ์นี้สะท้อนจากยักษ์ใหญ่อสังหาริมทรัพย์ในกรุงเทพฯ ที่ไปลงทุนในต่างจังหวัดทยอยม้วนเสื่อกลับบ้าน สินเชื่อแบงก์ชะลอตัว ยอดขายสินค้าอุปโภค แม้แต่มาม่า ยอดขายลดลงอย่างไม่เคยมีมาก่อน

วิกฤตเที่ยวนี้เป็นวิกฤต "คนจน" น่าห่วงว่าจะแก้ยากกว่าวิกฤตปี 2540 ซึ่งเป็นวิกฤต "คนรวย"

จับเผด็จการมานินทา กับ จันจิรา สมบัติพูนศิริ




ที่มา นักข่าวพลเมือง
เรื่อง: สันติสุข กาญจนประกร / สิริกัญญา ชุ่มเย็น
ภาพ: โกวิท โพธิสาร

โจ๊กเล็กๆ ในภาพยนตร์เรื่อง The Dictator มีอยู่ว่า เมื่อ นายพลอลาดีน แห่งสาธารณรัฐสมมติวาดิยา ขอความเห็นจากใคร และได้รับคำตอบที่ไม่สบอารมณ์ เขาจะทำท่ายกมือขึ้นปาดคอตัวเองเป็นเชิงส่งสัญญาณให้คนสนิทปลิดชีวิตเจ้าของความเห็นนั้นๆ เสีย

มันเป็นมุกตลกที่มีเจตนาล้อเลียนท่านผู้นำที่นิยมชมชอบในความเงียบ มากกว่าจะให้ใครส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว มากบ้างน้อยบ้าง วัฒนธรรมการซุบซิบนินทาย่อมเติบโตขึ้นเป็นลำดับแปรผันตามชั้นบรรยากาศที่ถูกกดทับ

ดร.จันจิรา สมบัติพูนศิริ จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เจ้าของวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับสันติวิธีและอารมณ์ขันในเซอร์เบียช่วงทศวรรษ 90 ผู้เชื่อมั่นว่าการล้อเลียนเป็นเครื่องมือสำคัญของการต่อสู้กับระบอบอำนาจนิยม ตอบตกลงทันทีเมื่อเราขอเวลาไปนั่งพูดคุยกันเงียบๆ ด้วยประเด็นเกี่ยวกับความเงียบ

ในความเงียบนั้นมีอะไรน่าสนใจนักหนา เราเริ่มต้นถามอาจารย์ที่เคยไปอาศัยอยู่ในประเทศเซอร์เบียราวห้าเดือนเพื่อทำความเข้าใจอารมณ์ขันของชาวเซิร์บด้วยคำถามว่า...

++ ทำไมผู้นำที่เป็นเผด็จการถึงไม่ชอบให้เรียกตัวเองว่าเป็นเผด็จการ

ตอนนี้มันฟังดูแย่ เมื่อก่อนอาจฟังดูดีด้วยซ้ำนะ คือมีอำนาจ นั่นแสดงว่ามาตรฐานสากลมันผ่านยุคที่เผด็จการเป็นเรื่องดีมาแล้ว หลังจากสงครามเย็นมียุคที่เรียกว่าชัยชนะของประชาธิปไตยอยู่เป็นทศวรรษ ซึ่งระบอบเผด็จการกลายเป็นเรื่องชั่ว ขนาด จอร์จ ดับเบิลยู. บุช เมื่อขึ้นมาสู่อำนาจ ก็ประกาศ Axis of Evil กับพวกปีศาจร้าย ซึ่งเป็นประเทศที่ปกครองโดยการรวมศูนย์อำนาจ เช่น เกาหลีเหนือ อิหร่าน ซีเรีย ฯลฯ ในแง่ภาษาและระบบคุณค่าของโลกตอนนี้ มันเลยจุดที่ใครจะมองว่าเผด็จการเป็นเรื่องดี ฉะนั้นใครเรียกคุณว่าเผด็จการ คุณก่อรัฐประหาร คุณก็ต้องพยายามเลี่ยงตัวเองใหม่ อย่างการเปลี่ยนระบอบประชาธิปไตยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ขึ้นด้วยการยึดอำนาจ ชื่อยาวไปเรื่อย แต่หลีกเลี่ยงคำว่ารัฐประหาร คุณไม่ได้เรียกตัวเองว่าเผด็จการ แต่คุณเรียกว่าเป็นผู้นำที่ยังไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง คนที่รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองเป็นเผด็จการยังไม่อยากยอมรับคอนเซ็ปต์มันเลย อย่างนี้ก็อยู่ลำบาก

++ จากบทเรียนในประวัติศาสตร์เราจะได้เห็นอยู่เสมอๆ ว่า ผู้นำที่มีลักษณะเป็นเผด็จการมักไม่ต้องการให้คนแสดงความคิดความเห็น ทำไมระบอบเผด็จการจึงชอบให้มีความเงียบเกิดขึ้น

คำถามน่าสนใจ เพราะว่ามันมีประธาน กริยา กรรม แต่ว่ากรรมไม่ค่อยเห็น ระบอบเผด็จการทำให้เกิดความเงียบถูกไหมคะ ทีนี้เวลาที่เราพูดประโยคนี้ จริงๆ แล้วมันเป็นความเงียบในบางพื้นที่ หมายความว่าระบอบเผด็จการ ทำให้คนที่จะพูดในพื้นที่สาธารณะเงียบลง ฉะนั้น ความเงียบในระบอบเผด็จการมันเกิดในพื้นที่สาธารณะ กับเรื่องบางเรื่อง เช่น เงียบต่อเรื่องการเมืองหรือการแสดงความเห็นที่ต่างออกไป ที่น่าสนใจคือว่าความเงียบมันไม่เบ็ดเสร็จ โดยทั่วไปแล้วมันไม่มีพื้นที่ไหนหรือบรรยากาศแบบไหนที่มีความเงียบแท้จริง ขนาดเราไปท่องเที่ยวในสถานที่ที่เป็นธรรมชาติ มันยังมีเสียงเลย ไม่ได้เงียบจริง
ดังนั้น เราต้องตั้งคำถามว่าในระบอบเผด็จการ เมื่อเกิดความเงียบในพื้นที่สาธารณะแล้ว เสียงไปอยู่ที่ไหน ปรากฏว่าเวลาที่คนถูกบังคับไม่ให้พูดในพื้นที่สาธารณะ คนก็ไปพูดในพื้นที่ส่วนตัว เราจะเห็นคนไปนินทา การนินทาก็กลายเป็นเครื่องมือในการต่อสู้กับระบอบเผด็จการโดยอาศัยเครื่องมือบังคับต่างๆ

++ สมัยที่ว่ากันว่าเป็นเผด็จการเข้มข้นอย่างในยุค สตาลิน ก็มีการนินทา?

ใช่ค่ะ ในช่วงที่โซเวียตเปลี่ยนมาเป็นระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จนิยมใหม่ๆ ระบอบทำให้คนมีชีวิตเหมือนๆ กัน และคิดเหมือนๆ กัน แต่ธรรมชาติมนุษย์มันไม่ใช่ ทุกคนแตกต่างกันตั้งแต่แรกเกิด ฉะนั้น เพื่อจะระบายความต่างทางความคิด ทางวิถีชีวิต คนก็แอบไปทำในพื้นที่ส่วนตัว แอบซุบซิบนินทาบนโต๊ะอาหารที่บ้าน ในระหว่างวงเพื่อนฝูงที่เชื่อใจกัน สิ่งที่ระบอบเบ็ดเสร็จนิยมทำในเวลาต่อมาคือหาสปาย (Spy) ดังนั้น ในพื้นที่ส่วนตัวก็จะเกิดการควบคุมเหมือนกัน เช่น มีการดึงลูกหลานประชาชนไปเป็นสมาชิกพรรคแล้วให้คอยจับตาพ่อแม่ตัวเอง คอยจับผิดครูบาอาจารย์ ว่าพูดจาต่อต้านระบอบไหม ถึงอย่างนั้น คนก็ยังหาวิถีทางที่จะพูดอย่างเงียบๆ ในพื้นที่ที่ไม่ถูกจับตามอง

++ เฉพาะในระบอบเผด็จการเท่านั้นหรือที่ต้องการให้เกิดความเงียบ รัฐบาลที่เป็นประชาธิปไตยชอบความเงียบเหมือนกันหรือเปล่า

จริงๆ ประชาธิปไตยมันมีหลายหน้าตา โมเดลเดียวที่เรามักมองเห็นคือเสรีนิยมประชาธิปไตยแบบสหรัฐอเมริกา เป็นประชาธิปไตยที่เน้นเรื่องเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เรื่องระบอบการเลือกตั้ง การตรวจสอบถ่วงดุลระหว่างรัฐบาล และกลไกอื่นๆ ในรัฐบาลเอง เพียงแต่ว่าจริงๆ แล้วระบอบแบบนี้ต้องการเสียงที่นำไปสู่การบริโภค หมายความว่านี่เป็นประชาธิปไตยที่ประสานกับทุนนิยมแล้ว ฉะนั้น เสียงนี้ต้องนำไปสู่บางสิ่ง เช่น ประชาชนชอบบริโภคอะไร ชอบผู้นำภาพลักษณ์แบบไหน กลายเป็นว่าจริงๆ แล้วประชาธิปไตยก็มีการสร้างกลไกเพื่อกำกับวิธีคิดของคนเหมือนกัน แต่ว่ากลไกที่ว่านี้มีความต่างจากเผด็จการก็คือ มันไม่ใช่กลไกการบังคับ อย่างมากมันก็พยายามโน้มน้าว แล้วดิฉันคิดว่าประชาธิปไตยในหลายๆ ที่ที่บอกว่าหน้าตาเหมือนกัน แน่นอนมีวิธีการโน้มน้าวที่ต่างกัน บางประเทศเถียงกัน บางประเทศอาศัยโฆษณาทางการเมือง

เอาเข้าจริงประชาธิปไตยก็ไม่ได้หมายถึงเสรีภาพอย่างเดียว มันเป็นการปะทะทางอำนาจที่หลากหลาย คุณจะเห็นกลุ่มผลประโยชน์ กลุ่มอิทธิพลต่างๆ พยายามผลักดันสิ่งที่ตัวเองต้องการ นี่คือเสียงที่มันปะทะกัน เพื่อตอบคำถามที่ว่าประชาธิปไตยมีความเงียบไหม เนื่องจากมันเน้นเรื่องการใช้พื้นที่สาธารณะ คุณก็มีสิทธิ์ในการเดินขบวนประท้วง มีสิทธิ์ในการเขียนความเห็นลงในหนังสือพิมพ์ มีสิทธิ์ในการดำเนินกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่วิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลได้ เพียงแต่ว่ามีเรื่องบางอย่างที่คนรู้กันว่าแตะไม่ได้ในหลายประเทศ เช่น ถึงแม้ว่าคุณจะมีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น คุณก็ไม่ควรพูดถึงเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แบบออกอาการสะใจ มันมีสิ่งที่เรียกว่ารหัสทางสังคม ความเงียบเลยกลายเป็นเสียงที่ถูกกำกับมากกว่า

++ เผด็จการชอบความเงียบ ด้วยเหตุผลง่ายๆ ด้านการปกครองใช่ไหม

การปกครองเป็นเรื่องใหญ่มากนะคะ ดิฉันเพิ่งกลับจากอินเดียซึ่งเป็นประเทศที่ใหญ่มาก อินเดียเองยังไม่เคยมีการรัฐประหาร ดิฉันก็ถามเพื่อนด้วยความประหลาดใจว่าทำไมถึงไม่มี ทั้งๆ ที่อินเดียยังมีชนชั้นอยู่ ปรากฏเพื่อนคนหนึ่งบอกว่าด้วยความที่พื้นที่ใหญ่มาก คุณรัฐประหารแล้วคุณจะปกครองไม่ได้ หมายความว่าการปกครองที่เราเข้าใจกันในระบอบแบบไทยๆ คือจากบนลงล่าง คุณมีผู้ปกครอง แล้วถ้าผู้ปกครองนั้นเสียงดังหน่อย ขู่คนได้ ก็ปกครองคนได้

เพียงแต่ว่าโลกมันก้าวไปจนถึงจุดที่อำนาจในการปกครองมันมาจากหลายทิศทางมาก ไม่ใช่แค่จากบนลงล่างหรือล่างขึ้นบนอย่างเดียว แต่มาจากซ้าย จากขวา คุณมีพลังโลกาภิวัตน์ มีพลังภูมิภาคนิยมอย่างอาเซียน มีประชาชนที่ทำงานข้ามพรมแดน มีองค์กรเอ็นจีโอหลากหลาย เสียงและอำนาจที่วิ่งมาจากคนละทางทำให้การปกครองแบบเก่าลำบาก แล้วจริงๆ ในทางรัฐศาสตร์ การปกครองต้องอาศัยฉันทามติ ดังนั้น การปกครองที่มีอายุสั้นที่สุดคือการปกครองที่ไม่มีฉันทามติคือบังคับเอา ก็จะมีอายุสั้น สุดท้ายก็ส่งผลกระทบต่อความชอบธรรมของกลุ่มคนที่ปกครองเหล่านั้นในอนาคต

++ แสดงว่าผู้ปกครองในอดีตที่เป็นเผด็จการซึ่งล้มหายตายจากไปเพราะนั่นเป็นโลกยุคเก่า

จริงๆ มีหนังสือที่ศึกษาเกี่ยวกับการปรับตัวของระบอบเผด็จการที่บอกว่าระบอบนี้ฉลาดอยู่เหมือนกัน โดยเปรียบเทียบเมื่อสมัย 30 ปีที่แล้วภายใต้สงครามเย็นกับสมัยนี้ คือสมัยนี้เผด็จการเรียนรู้ที่จะตอบสนองหรืออย่างน้อยก็ผลิตสิ่งที่คนชื่นชอบบ้าง ก็แลกกัน เราจะเรียกได้ไหมว่าเป็นระบอบเผด็จการที่อาศัยความนิยมของประชาชน เป็นเผด็จการประชานิยมในทางใดทางหนึ่ง ฉะนั้นระบอบเผด็จการก็โตขึ้นมาแล้วอยู่รอดด้วยเนื้อดินของสังคม ถ้าสังคมมีแนวโน้มที่จะสนับสนุนระบอบเผด็จการ ก็จะมีเผด็จการขึ้นมาอยู่เสมอ พวกนักคิดจำนวนหนึ่งบอกว่าถ้าสังคมหน้าตาเป็นแบบไหน ก็เหมาะกับผู้นำแบบนั้น หมายความว่าถ้าคุณจะปกครองด้วยระบอบเผด็จการได้ มันก็ต้องมีคนที่ซื้อระบอบแบบนี้อยู่เหมือนกัน

++ การจะทำให้เกิดความเงียบที่มีประสิทธิภาพ ส่วนใหญ่ในอดีตต้องควบคุมกลไกอะไรบ้าง

ทุกทาง ทั้งกฎหมาย รัฐธรรมนูญ สื่อ กำลัง ซึ่งจริงๆ กำลังสำคัญพอๆ กับกฎหมาย รวมไปถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรม ทีนี้ถ้าคุณมีระบอบเผด็จการที่เข้มข้นมากๆ เราไม่พูดถึงเกาหลีเหนือนะ เพราะคิดว่าที่นั่นเป็นเผด็จการแบบกำลัง ตัวประเทศและสังคมของเขาเองมีความอ่อนแอ เนื่องจากอยู่ภายใต้การปกครองด้วยกำลังมานาน
ในที่นี้เราจะพูดถึงระบอบเผด็จการที่ซับซ้อนและจัดการได้ยาก ซึ่งก็คือเผด็จการที่อาศัยพลังทางวัฒนธรรม เช่น วันดีคืนดีผลิตภาพยนตร์หรือเพลงที่สนับสนุนการปกครองของตัวเอง ของแบบนี้คนก็เสพเข้าไปพอๆ กับที่ระบอบเสรีนิยมประชาธิปไตยผลิต เสพอุดมการณ์ แล้วคนก็เชื่อ อย่างที่บอกไปเมื่อครู่ว่าสังคมกับตัวผู้ปกครองทำงานร่วมกัน สังคมที่ขาดการคิดแบบวิพากษ์ก็จะทำให้ระบอบเผด็จการแบบเบ็ดเสร็จเติบโตได้เร็ว

++ สิ่งที่คนกังวลมากที่สุดเมื่อสังคมเกิดความเงียบคือเรื่องการคอร์รัปชั่น

ก็มันไม่มีการตรวจสอบ เป็นแบบนี้ในหลายประเทศ จริงๆ แล้วข้ออ้างของการผูกขาดอำนาจคือ ถ้าเราปล่อยไปจะมีพวกละโมบโลภมาก มาฉวยประโยชน์จากภาษีประชาชน มาคอร์รัปชั่น ฉะนั้นก็รวบอำนาจซะดีกว่า แต่จริงๆ แล้วการมีกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ มาฉกฉวยประโยชน์จากภาษีประชาชนอย่างที่ว่า อย่างน้อยมันมีการเปิดโปงกันเอง แล้วมันจะออกสู่สายตาประชาชน

ที่เราได้เห็นว่าพรรคการเมืองต่างๆ โกง เพราะมันมีการขัดขากันเอง และความขัดแย้งแบบนี้คือสีสันของประชาธิปไตย ในสหรัฐฯ คนที่ชอบดูซีรีย์จะคุ้นกับเรื่อง House of Cards ซึ่งเป็นการเปิดให้ดูเบื้องหลังของกระบวนการนโยบายในทำเนียบขาวสหรัฐฯ ว่ามันไม่ขาวหรือใสสะอาด มีการทะเลาะกันดุเดือดมาก เปิดโปงกัน ระบอบประชาธิปไตยไม่ได้บอกว่าทุกคนต้องเป็นคนดีจึงสามารถเข้าสู่ระบอบ แต่มันจะสร้างกลไกที่กรองคน ทำให้ระบบตรวจสอบเข้มแข็ง ทำให้สังคมเสียหายน้อยที่สุด

กลับมามองระบอบแบบรวมศูนย์อำนาจ เนื่องจากเมื่อครู่เราพูดถึงกลไกที่ต้องควบคุมให้เกิดความเงียบ หมายความว่าเวลาที่มีคนเดือดร้อนจากการคุกคามพื้นที่โดยหน่วยงานราชการ หรือเดือดร้อนจากการใช้ทรัพยากรอย่างไม่ชอบธรรม คนตัวเล็กตัวน้อยที่ลุกขึ้นมาพูดเรื่องพวกนี้ก็จะถูกปราบเอาได้ง่ายๆ เพราะว่าคุณไปขัดแย้งกับอำนาจที่มีอำนาจเดียว ในแง่นี้ ถ้าคุณย้ายประเด็นเดียวกันไปพูดในระบอบประชาธิปไตย ไม่ว่ามันจะชั่วจะดียังไง คุณจะมีโอกาสอื่น เช่น อาจมีพรรคการเมืองที่เห็นประโยชน์ของข้อมูลนี้ แล้วอยากใช้มันขัดขาพรรคการเมืองอีกพรรคหนึ่ง คุณย่อมมีอีกกระบอกเสียง แม้ว่าจะรู้สึกว่ามันชั่ว ไม่ดี แต่การเมืองเป็นเรื่องของอำนาจ มันต้องสู้กันบนเวทีสาธารณะแบบนี้

 


++ ในต่างประเทศมีตัวอย่างไหม ที่ประชาชนชื่นชอบเผด็จการโดยเชื่อว่าเป็นผู้ทรงคุณธรรม

จริงๆ ผู้นำที่มีภาวะความเป็นผู้นำที่ดีต้องสามารถแสดงให้คนเห็นได้ว่าตัวเองมีคุณธรรม ขนาดผู้นำสหรัฐฯ ที่มาจากการเลือกตั้ง ยังต้องทำตัวให้คนอเมริกันเห็นว่าตัวเองรักครอบครัว เป็นบุคลากรที่ยอมรับความเห็นของประชาชน พูดง่ายๆ ว่าระบบคุณงามความดีมันมากับความเป็นผู้นำอยู่แล้ว แต่แทนที่ความชอบธรรมของรัฐบาลมันจะมาจากหลายแหล่งเหมือนสังคมประชาธิปไตย ในระบอบรวมศูนย์อำนาจก็มีความชอบธรรมจากแหล่งเดียว เช่น ศีลธรรมของผู้นำ อย่างที่เราคุยกันว่ามนุษย์คิดต่างกัน สังคมก็เกิดความไม่แน่ใจว่ากลุ่มต่างๆ จะนิยามศีลธรรมของผู้นำเหมือนกันหรือไม่ ฉะนั้น ผู้นำที่มีศีลธรรมอาจพยายามบังคับให้คนทั้งสังคมมองว่านี่แหละ คือศีลธรรมที่ถูกต้องของผู้นำ โดยบอกว่าอีกฝั่งหนึ่งที่เห็นแย้งเป็นฝ่ายผิด ไม่มีศีลธรรม พอเป็นแบบนี้เข้า ศีลธรรมก็มีปัญหา

++ จากที่ศึกษามาในต่างประเทศ ประชาชนที่รับได้กับการอยู่ภายใต้การปกครองแบบนี้ ส่วนใหญ่มีลักษณะแบบไหน

ความเฉื่อยชา ความเบื่อ ลักษณะแบบนี้น่าพึงระวัง เมื่อไรก็ตามที่เราปล่อยให้ความอึดอัดมันกัดกินแล้วทำให้เรากลายเป็นอัมพาต เราจะรู้สึกไม่อยากทำอะไร ไม่รู้สึกว่ามีความหวังในการมีชีวิตอยู่ นั่นยิ่งเอื้อให้คนที่กุมอำนาจอยู่ได้นานขึ้น เพียงแค่รอให้ฐานที่ไม่เห็นด้วยรู้สึกเบื่อและเหนื่อยกับการต่อสู้ไปเอง ในหลายประเทศอย่างเซอร์เบียที่เคยไปศึกษามา สิ่งที่นักกิจกรรมลำบากมากที่สุดในการเคลื่อนไหวช่วงหนึ่งคือการทำให้คนรู้สึกมีส่วนร่วมทางการเมืองอีกครั้ง หลังซบเซามานานเป็น 10 ปี ฉะนั้น ศัตรูของประชาธิปไตย จริงๆ แล้วไม่ใช่ระบอบเผด็จการเสียทีเดียว ไม่ใช่ความเงียบเสียทีเดียว ไม่ใช่ความกลัวเสียทีเดียว แต่มันคือความท้อแท้ เหนื่อย ที่จะให้ความสนใจหรือสู้กับมันอีกต่อไป

++ ข้อน่ากังวลของการสูญเสียสิทธิเสรีภาพในการแสดงความเห็นคืออะไร

คุณไม่มีสิทธิ์ไปบอกให้ใครหุบปาก คนที่คิดไม่เหมือนกัน ไม่ว่าความคิดนั้นจะเป็นแบบไหน เราควรเอามาวางบนโต๊ะ แล้วมาตกลงกันว่าฉันคิดแบบนี้ รับได้ไหม รับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็ต่อรองกันมา ถอยกันดู ว่าถ้าแต่ละฝ่ายยอมลดข้อเสนอของตัวเองลง รับได้ไหม

การบอกว่าความคิดเราถูกฝั่งเดียวเป็นวิธีคิดที่เก่าแล้ว เราอยู่ในโลกยุคโซเชียลมีเดีย ความเป็นจริงทางสังคมตอนนี้ถูกเปิดเผยในหลายมิติมาก ปรากฏการณ์อันเดียว คนถ่ายรูปคนละมุม ผลิตเรื่องคนละเรื่องเลย การบอกว่าความคิดฉันถูก เรื่องของฉันถูก ความดีความงามของฉันถูก มันเก่า เราอยู่ในสังคมร่วมสมัยกัน แม้ว่าเราไม่พอใจการกระทำของอีกฝั่ง เราก็ต้องอนุญาตให้เขาทำได้ เพราะมันเป็นสิทธิ์ของเขา

++ ถึงที่สุดแล้ว ความเงียบในระบอบเผด็จการเป็นสิ่งน่ากลัวไหม

ความเงียบในระบอบเผด็จการและประชาธิปไตยแบบเสรีนิยมน่ากลัวพอๆ กัน หมายความว่าความเงียบในระบอบเผด็จการมันชัดว่าความชั่วอยู่ตรงไหน มันชัดว่าใครเป็นคนทำให้เราเงียบ พูดไม่ได้ แล้วคนก็จะพุ่งความโกรธไปที่สิ่งนั้นสิ่งเดียว ส่วนเสรีนิยมประชาธิปไตย หน้ามันหาย คุณมีระบอบที่ผลิตให้คนคิดเหมือนๆ กัน คุณต้องคิดถึงระบอบประชาธิปไตยในสหรัฐอเมริกาที่คนยอมรับหนี้สินของนักเรียน คนยอมรับให้ค่าเทอมของนักศึกษาแพงขนาดนี้ได้ โดยที่บอกว่าให้ไปกู้เงินมา เรียนจบก็ไปทำงานใช้

แต่บางคนทำงานทั้งชีวิต ไม่เคยใช้หนี้สมัยเรียนเลย อันนี้เป็นวิกฤตใหญ่มากในสหรัฐ นี่คือทุนนิยมล้วนๆ ซึ่งเป็นข้อโต้แย้งของฝั่ง กปปส. ที่ฟังขึ้น คือถ้าคุณปล่อยให้เสรีนิยมประชาธิปไตยมันครอบงำประเทศขนาดนั้นคุณก็จะเห็นความเงียบอีกแบบหนึ่ง เป็นความเงียบในลักษณะที่คนส่งเสียงเหมือนๆ กัน แล้วคุณก็ไม่รู้ว่าแหล่งที่มาของเสียงเหมือนๆ กันนี้มาจากไหน อย่างขบวนการ Occupy Wall Street สู้แบบไม่รู้ว่าสู้กับใคร อย่างมากก็โจมตีนายธนาคาร แต่เขาไม่ใช่ระบบ เป็นการสู้แบบคลำทาง สู้ยากกว่า เพราะอยู่ในระบอบที่ซับซ้อน เพียงแต่การหันหลังกลับไปหาระบอบเผด็จการที่ผลิตความเงียบแบบหยาบคายก็ไม่ใช่ทางเลือก ทั้ง 2 แบบเป็นความเงียบที่มีปัญหา

ถามว่ามีทางเลือกอื่นไหม นอกจากประชาธิปไตยแบบเดียวที่เราเห็นกัน ประชาธิปไตยที่แต่งงานกับทุน จริงๆ มันมีเยอะแยะ ยังมีประชาธิปไตยที่ใส่ใจเรื่องความเหลื่อมล้ำของคนกลุ่มต่างๆ ประชาธิปไตยที่ใส่ใจเรื่องการสร้างระบอบถ่วงดุลตรวจสอบกันได้ เราต้องอย่ากลับไปหาทางเลือกเก่า เราบอกไม่ชอบทุนสามานย์ แต่เรากลับไปหาทางเลือกง่ายๆ ของเรา มาแล้ว ฮีโร่ มันก็ไม่ใช่ เราควรลองใช้เวลาทะเลาะกันสักพัก สังคมไทยควรเรียนรู้วิธีการทะเลาะกันแบบไม่นองเลือด ทะเลาะกันเพื่อหาข้อตกลงที่มันโอบกอดความกังวลของหลายกลุ่มเอาไว้ด้วยกันได้

++ ความเงียบที่เกิดขึ้นในประเทศไหนน่ากลัวที่สุด

ดิฉันไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องการเมืองรัสเซีย แต่รู้สึกว่ารัสเซียน่ากลัว ในแง่ที่ระบบการเมืองก็ปิด ระบบเศรษฐกิจก็รวมศูนย์ คนในสังคมยอมระบอบแบบนี้อยู่ได้เพราะมีแนวคิดเรื่องชาตินิยม มีแนวคิดเรื่องการกลัวคนต่างชาติสูง เมื่อไหร่ก็ตามที่มีผู้ประท้วงออกมาบอกว่ารัฐบาลควรทำให้เกิดการเลือกตั้งที่โปร่งใส แล้วเปลี่ยนผ่านอำนาจเสียที รัฐบาลก็จะออกมาบอกว่าคนพวกนี้เป็นพวกที่ถูกว่าจ้างมาจากต่างชาติ เป็นพลังอันชั่วร้าย

รัฐบาลอาศัยความกลัวภัยคุกคามของผู้คนเป็นเครื่องมือในการปกครอง คิดว่าอันนี้น่ากลัว จริงๆ การยอมรับระบอบเผด็จการของประชาชนมันน่ากลัวกว่าตัวระบอบเอง ทั้งๆ ที่เรามีความทุกข์กับมัน แต่เราก็ปลอบใจตัวเองว่าให้อดทนอีกหน่อย เดี๋ยวมันก็ไป คือเราปลอบใจตัวเอง

++ มีข้อดีที่ระบอบเผด็จการทำได้ แต่ประชาธิปไตยทำไม่ได้บ้างไหม

ลองบอกข้อดีสักข้อได้ไหม ถ้าคิดออกภายใน 5 วินาที

++ ประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่มีความรู้พอที่จะใช้ระบอบประชาธิปไตยแบบ 1 สิทธิ์ 1 เสียง

วัดไอคิวกันไหมล่ะ ถ้าพูดกันในทางวิชาการ คำพูดนี้คือวาทกรรม ซึ่งวาทกรรมไม่ใช่คำพูดเฉยๆ แต่พูดแล้วมีอำนาจ คนฟังรู้สึกว่ามันจริง เวลาที่มีใครบอกว่าฉันต้องอยู่ตรงนี้ เพราะเธอแย่กว่าฉัน ฉันต้องเป็นอธิการบดีเพราะที่เหลือโง่หมด หมายความว่าการพูดแบบนี้ทำให้คนพูดอยู่ในอำนาจที่สูงกว่าได้ ตัวมันเองไม่มีสารัตถะเท่าไรบนพื้นฐานของความเป็นจริง

มาพูดถึงข้อเท็จจริงกันบ้าง ดิฉันไม่รู้ทางสถิตินะ แต่ตอนนี้ลูกศิษย์ที่รัฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์ เป็นเด็กต่างจังหวัดมากกว่าครึ่ง และเวลาที่สอน เผลอๆ เด็กที่มาจากต่างจังหวัด รู้เรื่องราวในชีวิตจริงมากกว่าเด็กกรุงเทพฯ เวลาสอนเรื่องความมั่นคงทางอาหาร ถามว่าใครรู้บ้าง อย่างราคายางที่เป็นปัญหาเศรษฐกิจโลก เป็นปัญหาการคุมราคาของตลาดโลก หรือปัญหาเรื่องข้าว ราคาผลไม้ มันผูกพันกับระบบเศรษฐกิจโลกที่ใหญ่มาก เด็กกรุงเทพฯ ก็จะเอ๋อ เพราะทุกวันนี้ซื้ออาหารจากซูเปอร์มาร์เก็ต ถามลูกชาวนาตอบได้มากกว่าเด็กกรุงเทพฯ เพราะเขารู้ว่ามีกลุ่มธุรกิจการเกษตรมาขายเมล็ดพืชพันธุ์ในหมู่บ้านตัวเองยังไง

ที่พูดถึงวาทกรรมในตอนแรก มันพูดเพื่อให้คนฟังต้องตั้งคำถามทุกครั้งเวลาที่มีคนพูดแบบนี้ พูดว่าคนที่เหลือโง่ คนที่พูดแบบนี้เพราะรู้สึกว่าการพูดว่าคนอื่นโง่จะทำให้ตัวเองอยู่ในอำนาจได้ มีความชอบธรรมขึ้นมาทันทีเพราะฉลาด ฉะนั้น คนที่ฟังควรตั้งคำถามเยอะๆ จากนั้นก็ลองไปดูข้อเท็จจริงในสังคมว่ามันเป็นอย่างไร

ประชาชนที่เห็นด้วยก็ควรถูกตั้งคำถาม การบอกว่าคนอื่นโง่ มาจากความเขลาหรือเปล่า เขลาต่างจากความโง่ เขลามาจากภาษาอังกฤษคำว่า ignorance แปลว่าความไม่รู้ ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาทำอะไรกันไปแล้ว เช่น ไม่รู้ว่าตอนนี้ชาวบ้านในจังหวัดอุดรธานี ไปค้าขายกับเพื่อนบ้าน ไม่รู้ว่าชาวบ้านส่งลูกหลานมาเรียนกฎหมายในมหาวิทยาลัยเปิดต่างๆ จบแล้วกลับไปทำงานพัฒนาท้องถิ่น ไม่รู้ว่าชาวบ้านส่งลูกหลานจนได้ทุนไปเรียนต่อเมืองนอก ไปทำงานอยู่เมืองนอก

ความเขลามันแก้ไขได้ด้วยการลืมตา แล้วมองว่าอะไรเกิดขึ้นรอบๆ ตัวเรา หรือกระทั่งแค่คุยกับคนกวาดขยะ คนขับสามล้อ คนขับแท็กซี่ เราก็รู้ชีวิตของเขาแล้ว เผลอๆ หลายคนมีเงินส่งลูกหลานเรียนปริญญา เขาก็เป็นชนชั้นกลางเหมือนกับพวกเรา

++ นักประวัติศาสตร์มักพูดกันว่า ในความเงียบมักเป็นโอกาสทองในการสร้างความจริงขึ้นใหม่ พูดง่ายๆ คือสร้างสิ่งโกหกขึ้นมาใหม่ มีความเห็นกับเรื่องนี้อย่างไร

จริงๆ ก็เวลาทองนะ หลายที่เปลี่ยนตำรากันช่วงนี้แหละ คืออย่างที่บอกว่าระบอบเผด็จการมีหลายบุคลิกและมีวิวัฒนาการที่ต่างกัน ระบอบที่ฉลาดหน่อยจะทำแบบเนียนๆ ทำแล้วไม่กระโตกกระตาก การแปลงประวัติศาสตร์ก็จะเกิดขึ้น โดยอาศัยการเมืองเรื่องการจำการลืม หมายความว่าคุณเลือกเหตุการณ์เฉพาะที่ส่งผลดีกับอำนาจคุณ ถูกไหม แล้วก็ปล่อยให้คนลืมเรื่องอื่นๆ อย่าไปกระโตกกระตาก

ดิฉันไปญี่ปุ่นเมื่อนานมาแล้ว ชอบไปพิพิธภัณฑ์ สิ่งที่เห็นคือมันมีประวัติศาสตร์ที่ปรากฏในพิพิธภัณฑ์หลายแบบ ถ้าคุณไปฮิโรชิม่า คุณจะเจอกับญี่ปุ่นที่นำเสนอประวัติศาสตร์แบบฉันเป็นเหยื่อ โดยที่ไม่ได้พูดถึงการกระทำของตัวเองในสงคราม ถ้าคุณไปศาลเจ้ายะซุกุนิ (Yasukuni Shrine) ในโตเกียว คุณก็จะเจอประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นแบบสงครามเป็นเรื่องดี ควรเชิดชูมัน ที่เราไปฆ่าเขานี่เป็นวีรบุรุษของญี่ปุ่น คิดว่าอันนี้อาจเป็นนโยบายของรัฐบาลในช่วงหนึ่งหรือความร่วมมือของทางการ ที่ทำให้อยู่ๆ มีชุดประวัติศาสตร์ผุดขึ้นมาพร้อมกันหลายๆ อัน ทำให้คนเลือกได้ ฉะนั้น เผด็จการที่ไม่ฉลาดก็จะกระโตกกระตากเกี่ยวกับการเปลี่ยนประวัติศาสตร์ แล้วคนก็จะเริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหลัง มีอะไรถูกเอาออกไป


เพื่อความบริสุทธิ์ยุติธรรม เว้นวรรคการเมืองแม่น้ำ 5 สาย กันสืบทอดอำนาจภายหน้า ถูกพวกนักลากตั้งต้าน ค้านจ้าละหวั่น




อีกหนึ่งนักปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง รวมทั้งนักวิชาการค่ายนิยม ๑๑๒

เจษฎ์ โทณะวณิก นักกฏหมายจากสแตนฟอร์ด เปิดพอร์ต (โฟลิโอ) ปฏิรูปการเมือง

เสนอตัดสิทธิการเมือง ‘แม่น้ำทั้งห้า’ (อันได้แก่ คสช. ครม. สนช. สปช. และกรรมาฯ ยกร่าง รธน.)
http://www.thairath.co.th/content/485063

เพื่อจะได้บริสุทธิ์ยุติธรรม ไม่หวังผลสืบทอดอำนาจภายหน้า

หารู้ไม่แต่ละสายล้วนไหลผ่านเล้าหมู มาร่วมรวมกันด้วยแรงฝนตก




ล่าสุดเรื่อง พล.ร.อ.ธราธร ขจิตสุวรรณ ผู้บัญชาการทัพเรือภาคที่ ๓ สำแดงเดชแต่งตั้งศรีภริยาเข้ามาดำรงตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญ ผู้ชำนาญการ และผู้ช่วยดำเนินงาน สนช. ถ้วนทั่วทั้งสามตำแหน่ง น่ะ จะอ้างไม่ผิดระเบียบกันอย่างไร ไม่ไหวแล้ว

เมื่อ ‘แม่ลูกจันทร์’ ไทยรัฐแกไปค้นกฏระเบียบยิบยับมาแย้งแจ้งแจ๋เลยว่า ทำผิดทั้งกระบิ

“เช่น ตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญประจำ สนช. กำหนดคุณสมบัติต้องมีอายุไม่ต่ำกว่า 35 ปี ต้องสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกไม่น้อยกว่า ๑ ปี หรือถ้าสำเร็จปริญญาตรีต้องมีประสบการณ์เกี่ยวข้องกับ สนช.ไม่น้อยกว่า ๕ ปี”
http://www.thairath.co.th/content/484594

ก็ในเมื่อละเมิดกันโจ๋งครึ่มอย่างนี้ ย่อมแสดงเจตนารับการแต่งตั้งหวังผลเลิศแน่ๆ

พวกนักลากตั้งเหล่านี้ก็เลยออกมาต้าน ค้านตะบัน จ้าละหวั่น



รายหนึ่งคือทั่นรอง ของ สนช. พีระศักดิ์ พอจิต บอกว่าไม่มีใครเอาด้วยแน่

“หากอยากจะห้ามจริง ก็ต้องทำให้สุด ต้องตัดสิทธิ์อดีต ส.ส. อดีต รมต. ทั้งหมดด้วย” แน่ะอาจหาญเสียด้วย
http://www.tv24.in.th/2015/03/5.htm

ไม่เท่านั้น ตัวทั่นผู้ณรรมสูง (ไม่รู้สุดหรือยัง) เองช่วยตอกคอมเม้นต์หนักกว่าด้วยว่า

“มาหวาดระแวงอะไรผม ผมไม่คืนอำนาจให้ ก็จบแล้ว” (นี่คัดมาจากข่าวคุณวาส @WassanaNanuam)

รูปการณ์ก็คงจะอย่างทั่นรอง สนช. ว่าไว้ “เสนอได้ แต่ไม่มีใครเอาด้วย สุดท้ายถูกตีตกแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์”

อันที่จริงไอเดียของเจษฎ์ครั้งนี้ ‘ดูดี’ นะ สำหรับพวกนักปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง ไม่เอาทักษิณ เอาแต่ ปชป.

เหมือนอย่างพวกปฏิรูปพลังงาน อันมีเจ๊รสนา โตฯ เป็นตัววิ่ง ที่พบความสำเร็จไปแล้วเรื่องสัมปทานรอบที่ ๒๑ ซึ่งเจษฎ์คงพยายามเอาเยี่ยงอย่าง หากสมหวังอาจได้เป็นตัวเจ๋งเทียบข้าง ‘นิติราษฎร์’ บ้าง

ดูเหมือนแม่น้ำทั้งหลายไม่เอาด้วยแน่ พวกเขาน่าจะดูลำหักลำโค่นของเจษฎ์แล้วไม่ปิ๊งมั้ง

เมื่อครั้งที่ดีเบทกับ อจ. เอกชัย ชัยนุวัต ก็หกคะเมนกระเท่เร่ไม่เป็นท่า

ก่อนหน้านั้นไปเทียบชั้น สุขุม นวลสกุล แล้วไม่ติด ยังไม่เข็ด
https://www.youtube.com/watch?v=R-2eFjyjs2w

เที่ยวนี้เห็นทีคณบดีสาขากฏหมายบัณฑิตวิทยาลัยของ ม. สยาม จับประเด็นผิดไปนิด

คิดเล่นกับความ ‘ด้าน’ คงดันผ่านยาก

หากเลือกเล่นเรื่องปฏิรูปภาษีอาจได้ดิบได้ดีไปแล้ว




238 นักวิชาการเรียกร้องขอให้เสรีภาพทางวิชาการในไทย


ภาพจากมติชน

เรื่องจากประชาไท
Thu, 2015-03-05

นักวิชาการ นักเขียน นักคิด จาก19ประเทศ อาทิ นอม ชอมสกี้, แคทเธอรีน โบวี่,ทักษ์ เฉลิมเตียรณ, เควิน ฮิววิสัน, ดันแคน แม็คคาโก, เจมส์ ซี สก็อต, ไมเคิล บูราวอย ฯลฯ ชี้จำกัดเสรีภาพทางวิชาการเป็นการขัดขวางการเรียนการสอน จำกัดจินตนาการ ความคิด การทำงาน และขัดขวางการกลับคืนสู่ระบอบที่มีการปกป้องสิทธิเสรีภาพเป็นหลัก ประนามไล่สมศักดิ์ออกเป็นความร่วมมือระหว่างธรรมศาสตร์และคณะทหาร ผู้ลงชื่อทั้ง 238 คน เรียกร้องขอให้เสรีภาพทางวิชาการกลับมาในประเทศไทย

000

นักวิชาการ นักเขียน นักคิด เรียกร้องขอให้เสรีภาพทางวิชาการกลับมาในประเทศไทย
(เผยแพร่ วันที่ 4 มีนาคม 2558)

9 เดือนหลังจากที่คณะปฏิรูปแห่งชาติ (คสช.) ก่อรัฐประหารครั้งล่าสุดในประเทศไทย ซึ่งนับเป็นรัฐประหารครั้งที่ 13 ตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงการปกครอง 24 มิถุนายน 2475 ได้มีกลุ่มนักวิชาการ นักเขียน นักคิด จำนวน 238 คนทำจดหมายเปิดผนึก เรียกร้องขอให้มีเสรีภาพทางวิชาการในประเทศไทย นักวิชาการกลุ่มนี้เสนอข้อเรียกร้องด้วยจิตวิญญาณภราดรภาพและความเคารพต่อความจริง ก่อนหน้านี้ก็มีนักวิชาการไทยจำนวนไม่น้อยที่ออกแถลงการณ์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วหลังจากที่ ดร. สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล ถูกไล่ออกจากตำแหน่งที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์อย่างไม่เป็นธรรม กลุ่มนักวิชาการ 238 คนนี้ตั้งข้อสังเกตว่าตั้งแต่รัฐประหารเป็นต้นมามีการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกอย่างสูงและอยู่ในภาวะน่าเป็นห่วง พวกเขาวิจารณ์การไล่ดร.สมศักดิ์ออกว่าเป็นตัวอย่างของความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และคณะทหาร

กลุ่มนักวิชาการ 238 คนนี้ไม่ได้ยกเสรีภาพทางวิชาการว่ามีความสำคัญเหนือกว่าเสรีภาพในการแสดงออกของประชาชนทุกคน หากแต่พวกเขาตั้งข้อสังเกตว่า การลิดรอนเสรีภาพทางวิชาการเป็นสิ่งที่ยิ่งอันตรายในช่วงระยะที่มีการปกครองแบบเผด็จการ เนื่องจากเป็นการ “ขัดขวางการเรียนการสอนของบรรดาอาจารย์และนักศึกษา ที่ภาระหน้าที่ปกติประจำวันคือการคิดและการพิจารณาความรู้และความหมาย ก่อให้เกิดการจำกัดจินตนาการและการทำงาน และขัดขวางการกลับคืนสู่ระบอบที่มีการปกป้องสิทธิเสรีภาพเป็นหลัก”

กลุ่ม 238 นักวิชาการ นักคิด และนักเขียนนี้มาจาก 19 ประเทศ ประกอบด้วยประเทศออสเตรเลีย ออสเตรีย แคนาดา โคลัมเบีย เดนมาร์ก ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น มาเลเซีย เนเธอร์แลนด์ ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ เกาหลี สวีเดน ไต้หวัน ประเทศไทย ตุรกี อังกฤษ และสหรัฐอเมริกา ในตอนท้ายของจดหมาย นักวิชาการกลุ่มนี้ เรียกร้องให้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ ทุกๆ มหาวิทยาลัยในประเทศไทย “ก้าวออกมาเป็นผู้นำในการสนับสนุนเสรีภาพทางวิชาการและเสรีภาพในการแสดงออกอย่างกว้างขวาง”พร้อมกับเสนอว่า “การคิดต่างกันไม่ใช่อาชญากรรม ถ้าหากไม่ได้คิดต่างกันในรั้วมหวิทยาลัยอันเป็นพื้นที่การเรียนการสอนและการแสวงหาความจริงแล้ว พื้นที่สำหรับความคิดนอกรั้วมหาวิทยาลัยจะเริ่มหดหายไปเช่นกัน”

000

Scholars, Writers and Thinkers Call for Academic Freedom in Thailand
For immediate release
March 4, 2015

Over nine months after Thailand’s 12th military coup since the end of the absolute monarchy in 1932 was launched by the National Council for Peace and Order (NCPO), 238 scholars, writers and thinkers, issued a call in support of academic freedom in Thailand in solidarity with colleagues inside the country who did so the week before. Catalyzed by the summary firing of prominent historian Dr. Somsak Jeamteerasakul by Thammasat University, they note that there has been a sharp decline in protection of freedom of expression in Thailand since the coup. They are critical of the summary dismissal of Dr. Somsak and comment that it is an example of alignment between the NCPO and Thammasat University.

They do not privilege academic freedom, but note that attacks on it during dictatorship are particularly dangerous as this, “prevents students and scholars, those whose daily job is to think about knowledge and its implications, from imagining and working to return to a democratic regime founded on the protection of rights and liberties.”

The scholars are from 19 countries, including Australia, Austria, Canada, Colombia, Denmark, France, Germany, Japan, Malaysia, Netherlands, the Philippines, Singapore, South Korea, Sweden, Taiwan, Thailand, Turkey, United Kingdom, United States. They conclude with a request for Thammasat University and all universities in Thailand, “to take an active and leading role in support of academic freedom and freedom of expression in a broad sense.” They link academic freedom with freedom of thought and human rights more broadly, and note that, “To think differently is not a crime. If one cannot do so within the walls of the university, spaces of learning and the pursuit of truth, then the space to do so outside those walls will dwindle as well.”


A Call for the Protection of Academic Freedom in Thailand

As concerned international observers of Thailand, we stand in solidarity with our colleagues who have condemned the summary dismissal of Dr. Somsak Jeamteerasakul by Thammasat University on 23 February 2015. We have watched with growing concern as the space for freedom of expression has shrunk precipitously in Thailand since the 22 May 2014 coup by the National Council for Peace and Order (NCPO). By choosing to join with the NCPO to attack Dr. Somsak Jeamteerasakul, the Thammasat University administration has abdicated its responsibility to protect academic freedom and nurture critical thinking. While academic freedom is not worthy of protection greater than that of the right to freedom of expression of all citizens, the impact of its destruction during a time of dictatorship is particularly severe as it prevents students and scholars, those whose daily job is to think about knowledge and its implications, from imagining and working to return to a democratic regime founded on the protection of rights and liberties.

For more than twenty years, Dr. Somsak Jeamteerasakul has been a lecturer in the Department of History and has trained and inspired many students at Thammasat University. As a public intellectual, he has produced a significant body of work in modern Thai history that has impacted and challenged Thai society beyond the walls of the university. His critical stance has made those in power uncomfortable, and in 2011 he faced an accusation from the Army of violating Article 112, the section of the Criminal Code that addresses alleged lèse majesté. In February 2014, there was an attempt on his life when armed gunmen shot at his house and car with automatic weapons. Concerned about his life and liberty following the May 2014 coup, Dr. Somsak fled the country. He was subsequently summoned to report by the junta, and when he did not, the NCPO issued a warrant for his arrest and appearance in military court, as examination of violations of the junta’s orders was placed within the jurisdiction of the military court following the coup. In December 2014, he submitted his resignation. However, rather than accept his resignation, Thammasat University fired Dr. Somsak.

We stand in solidarity with our colleagues who note that, at the very least, Dr. Somsak Jeamteerasakul should be permitted to appeal the decision by Thammasat University to summarily dismiss him. In addition, he should be permitted to fight any legal charges against him in the civilian criminal court, not the military court. We further call on Thammasat University and all universities in Thailand to take an active and leading role in support of academic freedom and freedom of expression in a broad sense. To think differently is not a crime. If one cannot do so within the walls of the university, spaces of learning and the pursuit of truth, then the space to do so outside those walls will dwindle as well.

Signed,

1. ​Patricio N. Abinales, Professor, School of Pacific and Asian Studies, University of Hawaii-Manoa
2. Jeremy Adelman, Princeton University
3. Nadje Al-Ali, Professor of Gender Studies, School of Oriental and African Studies, University of London
4. Robert B. Albritton, Professor Emeritus, Department of Political Science, University of Mississippi
5. Saowanee T. Alexander, Ubon Ratchathani University, Thailand
6. Tariq Ali, Author
7. Aries A. Arugay, Associate Professor, Department of Political Science, University of the Philippines-Diliman
8. Indrė Balčaitė, PhD candidate, School of Oriental and African Studies, University of London
9. Joshua Barker, Associate Professor of Anthropology, University of Toronto
10. Veysel Batmaz, Professor, Istanbul University, Turkey
11. Bryce Beemer, History Department, Colby College
12. Trude Bennett, Emeritus Professor, School of Public Health, UNC
13. Clarinda Berja, Professor and Chair of the Department of Social Sciences, University of the Philippines-Manila.
14. Kristina Maud Bergeron, Agente de recherche et chercheuse associée, Chaire en entrepreneuriat minier UQAT-UQAM, Université du Québec à Montréal
15. Chris Berry, Professor, Department of Film Studies, King's College London
16. Robert J. Bickner, Emeritus Professor (Thai), Department of Languages and Cultures of Asia, University of Wisconsin
17. David J.H. Blake, Independent Scholar, United Kingdom
18. John Borneman, Professor of Antbropology, Princeton University
19. Katherine Bowie, Professor of Anthropology, University of Wisconsin-Madison
20. Francis R. Bradley, Assistant Professor of History, Pratt Institute
21. Eloise A. Brière, Professor of French and Francophone Studies Emerita, University at Albany – SUNY
22. Lisa Brooten, Associate Professor, College of Mass Communication and Media Arts, Southern Illinois University
23. Andrew Brown, Lecturer in Political and International Studies, University of New England
24. James Brown, PhD Candidate, Department of Development Studies, School of Oriental and African Studies, University of London
25. Din Buadaeng, Université Paris-Diderot (Paris 7)
26. Michael Burawoy, Professor, University of California, Berkeley
27. David Camroux, Associate Professor - Senior Researcher, Sciences Po
28. Rosa Cordillera Castillo, PhD candidate, Freie Universität Berlin
29. Danielle Celermajer, Professor and Director, Enhancing Human Rights Project, Faculty of Arts and Social Sciences, University of Sydney
30. Pavin Chachavalpongpun, Associate Professor, Kyoto University
31. Thak Chaloemtiarana, Professor, Cornell University
32. Anita Chan, Research Professor, China-Australia Relations Institute (ACRI), University of Technology, Sydney
33. Pandit Chanrochanakit, Visiting Scholar Thai Studies Program, Asia Center, Harvard University (Faculty of Political Science Ramkhamhaeng University)
34. Nick Cheesman, Research Fellow, Political and Social Change, Australian National University
35. Noam Chomsky, Institute Professor & Professor of Linguistics (Emeritus), MIT
36. Lawrence Chua, Assistant Professor, School of Architecture, Syracuse University
37. Nerida M. Cook, Ph.D.
38. Simon Creak, Lecturer in Southeast Asian History, University of Melbourne
39. Robert Cribb, Professor of Asian History, Australian National University
40. Linda Cuadra, MA Student, University of Washington, Jackson School of International Studies
41. Robert Dayley, Professor of Political Economy, The College of Idaho
42. Yorgos Dedes, Senior Lecturer in Turkish, School of Oriental and African Studies, University of London
43. Arif Dirlik, Knight Professor of Social Science, Retired, University of Oregon
44. Rick Doner, Professor, Department of Political Science, Emory University
45. Ariel Dorfman, Author and Distinguished Professor, Duke University
46. Ana Dragojlovic, UQ Postdoctoral Research Fellow, The University of Queensland
47. Alexis Dudden, Professor of History, University of Connecticut
48. Richard Dyer, Professor, King's College London and St. Andrews, Fellow of the British Academy
49. Taylor M. Easum, Assistant Professor of History, University of Wisconsin, Stevens Point
50. Nancy Eberhardt, Professor and Chair, Department of Anthropology and Sociology, Knox College
51. Eli Elinoff, National University of Singapore
52. Olivier Evrard, Insitut de recherche pour le Développement, France & Chiang Mai University, Faculty of Social Sciences
53. Nicholas Farrelly, Fellow, ANU
54. Jessica Fields, Associate Professor, Sociology, San Francisco State University
55. Alfredo Saad Filho, Professor, Department of Development Studies, School of Oriental and African Studies, University of London
56. Amanda Flaim, Postdoctoral Associate, Duke University, Sanford School of Public Policy
57. Tim Forsyth, Professor, International Development, London School of Economics and Political Science
58. Arnika Fuhrmann, Assistant Professor of Asian Studies, Cornell University
59. V.V. Ganeshananthan, Writer, Bunting Fellow, Radcliffe Institute for Advanced Study, Harvard University
60. Paul K. Gellert, Associate Professor, University of Tennessee-Knoxville
61. Charles Geisler, Professor of Development Sociology, Cornell University
62. Henry Giroux, Author and Professor, McMaster University
63. Parvis Ghassem-Fachandi, Associate Professor, Department of Anthropology, Rutgers University
64. Jim Glassman, Professor, University of British Columbia
65. Lawrence Grossberg, Morris Davis Distinguished Professor of Communication Studies and Cultural Studies, UNC-Chapel Hill
66. Merly Guanumen, Professor of International Relations, Javeriana University
67. Tessa Maria Guazon, Assistant Professor, Department of Art Studies College of Arts and Letters University of the Philippines-Diliman
68. Geoffrey Gunn, Emeritus, Nagasaki University
69. Tyrell Haberkorn, Fellow, Department of Political and Social Change, Australian National University
70. Vedi Hadiz, Professor of Asian Societies and Politics, Asia Research Centre, Murdoch University
71. Jeffrey Hadler, Associate Professor and Chair, Department of South and Southeast Asian Studies, U.C. Berkeley
72. Paul Handley, Journalist and Author
73. Eva Hansson, Senior Lecturer, Political Science and Coordinator, Forum for Asian Studies, Stockholm University
74. Harry Harootunian, Max Palevsky Professor of History, Emeritus, University of Chicago
75. Gillian Hart, Professor of Geography, University of California-Berkeley
76. Yoko Hayami, Center for Southeast Asian Studies, Kyoto University
77. Chris Hedges, Author
78. Ariel Heryanto, Professor, School of Culture, History, and Language, Australian National University
79. Michael Herzfeld, Ernest E. Monrad Professor of the Social Sciences, Department of Anthropology, Harvard University
80. Kevin Hewison, Sir Walter Murdoch Professor of Politics and International Studies, Murdoch University
81. Allen Hicken, Associate Professor of Political Science, University of Michigan
82. CJ Hinke, Freedom Against Censorship Thailand (FACT), Independent scholar
83. Philip Hirsch, Professor of Human Geography, University of Sydney
84. Tessa J. Houghton, Director, Centre for the Study of Communications and Culture, University of Nottingham Malaysia Campus
85. May Adadol Ingawanij, Reader, Centre for Research and Education in Arts and Media, University of Westminster
86. Noboru Ishikawa, Professor, Center for Southeast Asian Studies, Kyoto University
87. Sunisa Ittichaiyo, Ph.D. student, Faculty of Law, Augsburg University
88. Soren Ivarsson, Associate Professor, University of Copenhagen, Denmark
89. Peter A. Jackson, Professor, College of Asia and the Pacific, Australian National University
90. Arthit Jiamrattanyoo, Ph.D. Student, University of Washington
91. Lee Jones, Senior Lecturer in International Politics, Queen Mary, University of London
92. Andrew Alan Johnson, Assistant Professor, Yale-NUS College
93. Hjorleifur Jonsson, Associate Professor of Anthropology, School of Human Evolution and Social Change, Arizona State University
94. Teresa Jopson, PhD candidate at the Australian National University
95. Sarah Joseph, Professor, Castan Centre for Human Rights Law, Monash University
96. Amanda Joy, Instructor and PhD Candidate, Carleton University
97. Alexander Karn, Assistant Professor of History, Colgate University
98. Tatsuki Kataoka, Associate Professor of the Graduate School of Asian and African Area Studies, Kyoto University
99. Ward Keeler, Associate Professor of Anthropology, University of Texas-Austin
100. Charles Keyes, Professor Emeritus of Anthropology and International Studies, University of Washington
101. Akkharaphong Khamkhun, Pridi Banomyong International College, Thammasat University
102. Gaik Cheng Khoo, Associate Professor, University of Nottingham Malaysia Campus
103. Sherryl Kleinman, Professor of Sociology, University of North Carolina, Chapel Hill
104. Lars Peter Laamann, Department of History, School of Oriental and African Studies, University of London
105. John Langer, Independent researcher and broadcaster
106. Tomas Larsson, Lecturer, University of Cambridge
107. Pinkaew Laungaramsri, Visiting Scholar, Harvard Yenching Institute, Harvard University
108. Doreen Lee, Assistant Professor of Anthropology, Northeastern University
109. Namhee Lee, Associate Professor of Modern Korean History, University of California, Los Angeles
110. Terence Lee, Assistant Professor of Political Science, National University of Singapore
111. Christian C. Lentz, Assistant Professor of Geography, University of North Carolina, Chapel Hill
112. Busarin Lertchavalitsakul, PhD Candidate, University of Amsterdam
113. Daniel J. Levine, Assistant Professor of Political Science, The University of Alabama
114. Samson Lim, Assistant Professor, Singapore University of Technology and Design
115. Peter Limqueco, Editor Emeritus, Journal of Contemporary Asia
116. Johan Lindquist, Associate Professor, Department of Social Anthropology, Stockholm University
117. Kah Seng Loh, Assistant Professor at the Institute for East Asian Studies, Sogang University
118. Larry Lohmann, The Corner House
119. Tamara Loos, Associate Professor, History and Southeast Asian Studies, Cornell University
120. Taylor Lowe, PhD Student in Anthropology, the University of Chicago
121. Catherine Lutz, Thomas J. Watson, Jr. Family Professor of Anthropology and International Studies, Brown University
122. Chris Lyttleton, Associate Professor of Anthropology, Macquarie University
123. Regina Estorba Macalandag, Asia Center for Sustainable Futures, Assistant Professor, Holy Name University
124. Andrew MacGregor Marshall, Independent journalist and scholar
125. Ken MacLean Associate Professor of International Development and Social Change, Clark University
126. M F Makeen, Senior Lecturer in Commercial Law, SOAS, University of London
127. Neeranooch Malangpoo, PhD. student, Department of Anthropology, University of Wisconsin-Madison
128. Amporn Marddent, School of Liberal Arts, Walailak University
129. Jovan Maud, Lecturer, Institut für Ethnologie, Georg-August University
130. Duncan McCargo, Professor of Political Science, University of Leeds
131. Mary E. McCoy, Associate Faculty, University of Wisconsin-Madison
132. Kaja McGowan, Associate Professor of Art History, Cornell University
133. Kate McGregor, University of Melbourne
134. Shawn McHale, Associate Professor of History, George Washington University
135. Gayatri Menon, Faculty, Azim Premji University
136. Eugenie Merieau, INALCO, Paris
137. Marcus Mietzner, Associate Professor, Australian National University
138. Elizabeth Miller, Previous Thai language student at Ohio University
139. Owen Miller, Lecturer in Korean Studies, Department of Japan and Korea, School of Oriental and African Studies, University of London
140. Mary Beth Mills, Professor of Anthropology, Colby College
141. Bruce Missingham, Lecturer, Geography & Environmental Science, Monash University
142. Art Mitchells-Urwin, PhD candidate in Thai Studies, School of Oriental and African Studies, University of London
143. Dan Monk, George R. and Myra T. Cooley Professor of Peace and Conflict Studies, Colgate University
144. Michael Montesano, Institute of Southeast Asian Studies, Singapore
145. Samuel Moyn, Professor of Law and History, Harvard University
146. Marjorie Muecke, Adjunct Professor, Family and Community Health, University of Pennsylvania School of Nursing, Paul G Rogers Ambassador for Global Health Research
147. Yukti Mukdawijitra, Visiting Assistant Professor, Department of Anthropology, University of Wisconsin-Madison
148. Laura Mulvey, Professor, Department of Film, Media and Cultural Studies, School of Arts, Birkbeck, University of London
149. Ben Murtagh, Senior Lecturer in Indonesian and Malay, School of Oriental and African Studies, University of London
150. Fumio Nagai, Professor, Osaka City University
151. Kanda Naknoi, Department of Economics, University of Connecticut
152. Andrew Ng, Associate Professor, School of Arts and Social Sciences, Monash University, Malaysia
153. Don Nonini, Professor of Anthropology, University of North Carolina, Chapel Hill
154. Pál Nyiri , Professor of Global History from an Anthropological Perspective, Vrije Universiteit, Amsterdam
155. Rachel O'Toole, Associate Professor of History, University of California, Irvine
156. Akin Oyètádé, Senior Lecturer, School of Oriental and African Studies
157. Jonathan Padwe, Assistant Professor of Anthropology, University of Hawaiˈi at Mānoa
158. Ajay Parasram, Doctoral Candidate, Carleton University Ottawa
159. Eun-Hong Park, Professor, Faculty of Social Science, Sungkonghoe University
160. Prasannan Parthassarathi, Professor of History, Boston College
161. Raj Patel, Research Professor, Lyndon B. Johnson School of Public Affairs, The University of Texas at Austin.
162. Quentin Pearson III, Andrew W. Mellon Postdoctoral Fellow, Wheaton College
163. Thomas Pepinsky, Associate Professor of Government, Cornell University
164. Penchan Phoborisuth, University of Utah
165. Sheldon Pollock, Arvind Raghunathan Professor of Sanskrit and South Asian Studies, Columbia University in the City of New York
166. Chalermpat Pongajarn, PhD candidate, Wageningen University
167. Pitch Pongsawat, Visiting Scholar, Harvard Yenching Institute, Harvard University
168. Tim Rackett, UK
169. Rahul Rao, Senior Lecturer in Politics, SOAS, University of London
170. Malavika Reddy, PhD Candidate, University of Chicago
171. Luke Robinson, Lecturer, University of Sussex
172. Garry Rodan, Professor of Politics & International Studies, Asia Research Centre, Murdoch University
173. John Roosa, Associate Professor, Department of History, University of British Columbia
174. Robin Roth, Associate Professor, Department of Geography, York University
175. Ulrich Karl Rotthoff, Assistant Professor, Asian Center, University of the Philippines
176. Pakpoom Saengkanokkul, PhD student, INALCO, Paris, France
177. Jiratorn Sakulwattana, PhD student
178. Ton Salman, Associate Professor and Head of Department, Department of Social and Cultural Anthropology, Vrije Universiteit Amsterdam
179. Saskia Sassen, Robert S. Lynd Professor of Sociology, Department of Sociology and Chair, Committee on Global Thought, Columbia University
180. Wolfram Schaffar, Professor, Department of Development Studies, University of Vienna
181. Sarah Schulman, City University of New York
182. James C. Scott, Sterling Professor of Political Science and Anthropology, Yale University
183. Raymond Scupin, Director, Center for International and Global Studies, Lindenwood University
184. Laurie J. Sears, Professor of History, Director, Southeast Asia Center, University of Washington
185. Mark Selden, Senior Research Associate, East Asia Program, Cornell University
186. Yeoh Seng-Guan, Monash University Malaysia
187. Bo Kyeong Seo, Australian National University
188. John T. Sidel, Sir Patrick Gillam Professor of International and Comparative Politics, London School of Economics and Political Science
189. Roland G. Simbulan, Professor in Development Studies and Public Management, University of the Philippines
190. Subir Sinha, Senior Lecturer, Department of Development Studies, School of Oriental and African Studies, University of London
191. Aim Sinpeng, Lecturer in Comparative Politics, University of Sydney
192. Aranya Siriphon, Visiting Scholar, Harvard Yenching Institute, Harvard University
193. Dan Slater, Associate Professor, Department of Political Science, University of Chicago
194. Jay M. Smith, Professor of History, UNC-Chapel Hill
195. Claudio Sopranzetti, Postdoctoral Fellow, All Souls College, Oxford University
196. Paul Stasi, Associate Professor and Director of Undergraduate Studies, SUNY-Albany
197. Irene Stengs, Senior Researcher, Meertens Institute/Research and Documentation of Language and Culture in the Netherlands/Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences
198. Carolyn Strange, Senior Fellow, School of History, Australian National University
199. Wanrug Suwanwattana, PhD student, Oxford University
200. David Szanton, UC Berkeley, emeritus
201. Eduardo Climaco Tadem, Ph.D., Professor of Asian Studies, University of the Philippines Diliman
202. Teresa S. Encarnacion Tadem, Ph.D, Professor, Department of Political Science, University of the Philippines Diliman
203. Neferti Tadiar, Professor of Women's, Gender, and Sexuality Studies, Barnard College, Columbia University
204. Danielle Tan, Lecturer, Institute for East Asian Studies (IAO-ENS Lyon), Sciences Po Lyon
205. Michelle Tan
206. Tanabe Shigeharu, Professor Emeritus of Anthropology, National Museum of Ethnology, Osaka, Japan
207. Nicola Tannenbaum, Professor of Anthropology, Lehigh University
208. Nicholas Tapp, Professor Emeritus, Australian National University, Director, Research Institute of Anthropology, East China Normal University
209. Ben Tausig, Assistant Professor, Stony Brook University
210. Nora A. Taylor, Alsdorf Professor of South and South East Asian Art, School of the Art Institute of Chicago
211. Philip Taylor, Senior Fellow, Anthropology, Australian National University
212. Julia Adeney Thomas, Associate Professor, Department of History, University of Notre Dame
213. Barry Trachtenberg, Associate Professor, History Department, Director, Judaic Studies Program, University at Albany
214. Tran Thi Liên, Associate Professor, History of Southeast Asia, University Paris Diderot-Paris 7
215. Andrew Turton, Reader Emeritus in Social Anthropology at the University of London
216. Jonathan Unger, Professor, Department of Political and Social Change, Australian National University
217. Jane Unrue, Harvard College Writing Program, Harvard University
218. Sara Van Fleet, University of Washington
219. Peter Vandergeest, Geography, York University, Toronto
220. Boonlert Visetpricha, PhD candidate at University of Wisconsin- Madison, Department of Anthropology
221. Joel Wainwright, Associate Professor, Department of Geography, Ohio State University
222. Andrew Walker, Professor of Southeast Asian Studies, The Australian National University
223. Kheetanat Wannaboworn, Master's Degree Student, Sciences Po Paris
224. Thomas Weber, DPhil
225. Meredith Weiss, Associate Professor of Political Science, University at Albany, SUNY
226. Marina Welker, Associate Professor, Department of Anthropology
227. Bridget Welsh, Senior Research Associate, Center for East Asia Demcracy, National Taiwan University
228. Marion Werner, Assistant Professor, Department of Geography, University at Buffalo, SUNY
229. Frederick F. Wherry, Professor of Sociology, Yale University
230. Erick White, Visiting Fellow, Southeast Asia Program, Cornell University
231. Dhrista Wichterich, Gastprofessur Geschlechterpolitik, Fachbereich Gesellschaftswissenschaften, Universität Kassel
232. Sutida Wimuttikosol, PhD student, King's College London
233. Thongchai Winichakul, Professor of History, University of Wisconsin-Madison
234. Hiram Woodward, Curator Emeritus, Asian Art, Walters Art Museum
235. Theodore Jun Yoo, University of Hawaii at Manoa
236. Karin Zackari, PhD candidate, Human Rights Studies, Department of History, Lund University
237. Peter Zinoman, Professor of History and Southeast Asian Studies, University of California, Berkeley
238. Rebecca Zorach, Professor of Art History, Romance Languages, and the College, University of Chicago
ooo



Tongue-Thai’ed! – When human rights are too “extreme”


Thai junta foreign minister Thanasak Patimaprakorn. (Photo: AP)

By Saksith Saiyasombut & Siam Voices
Mar 04, 2015

This is part XXX of “Tongue-Thai’ed!”, an ongoing series where we collect the most baffling, ridiculous, confusing, outrageous and appalling quotes from Thai politicians and other public figures. Check out all past entries here.

It is hard to deny that the human rights situation in Thailand has sharply deteriorated since last year’s coup which brought in the authoritative military government and its repressive measures to curtail dissent and criticism against their rule.

We have extensively reported on heavy media censorship, hundreds of arbitrary detentions with some allegations of torture, the relentless prosecution of lèse majesté suspects at home and abroad (two young theater activists have been recently sentenced to jail), the junta’s increased efforts to spy online and its intolerance for any kind of protest ormere criticism, especially from abroad. And all that for the junta’s often-claimed maintenance of “peace and order”, while the country still is under martial law. Whoever isn’t keeping calm is being “invited” for “attitude adjustment”.

To say the situation is abysmal would be an understatement. Human Rights Watch said in its annual report that Thailand is in “free fall” and Amnesty International stated that the junta’s actions are creating “a climate of fear”. Meanwhile, the biggest worry of Thailand’s own National Human Rights Committee (NHRC) is not the human rights situation itself – even when student activists are being harassed almost right in front of its chairperson – or an impending major international downgrade, but rather they are more concerned about their own existence amidst proposals to merge it together with the Ombudsman’s Office.

With all that in mind, the Thai military junta’s foreign minister General Thanasak Patimaprakorn went to Geneva earlier this week to attend the annual regular session of the United Nations Human Rights Council. Granted, its current member states are also not all what can be considered shining beacons of human rights, but nevertheless Gen. Thanasak didn’t have an easy task representing Thailand (which is not a council member at the moment) and its situation to the world.

Thus, his opening statement (which you can see a video of here and read the transcript here) was more on the safe side with commitments to contribute to the work of the UN Human Rights Council. It would have been a rather unremarkably insignificant speech weren’t it for these two excerpts:


      "Human rights exercised in the most extreme manner may come at a high price, especially in unstable or deeply divided societies. It may even lead such societies to the brink of collapse. And in such situations, it is the most vulnerable in societies who suffer the most.

What in the world is the “most extreme manner” of human rights, anyways?! Wouldn’t the most extreme form of human rights be that actually ALL people can enjoy the same level of respect, dignity and legal fairness, regardless whoever they are?! And how could that bring a society of collapse?!


It gets even better, when he said a couple of moments later:


     "Freedom of expression without responsibility, without respect for the rights of others, without respect for differences in faiths and beliefs, without recognising cultural diversity, can lead to division, and often, to conflict and hatred. Such is the prevailing situation of our world today. So we must all ask ourselves what we could and should do about it.


Yes, those are all valid points, wouldn’t it be for the pot calling the kettle back.

Thailand could, for example, introduce an official language policy that promotes the cultural diversity of its ethnic minorities, instead of just emphasizing the similarities.

Or it could also investigate a protest of roughly 1,000 Buddhists against the construction of a mosque in the Northern province of Nan earlier this week, while everybody’s claiming not be against it for religious reasons, but also showing concern about “noise pollution”, “different [read: incompatible] life styles” and potential “unrest and violence” once the mosque is built.

Or what about all those times when Thai junta Prime Minister General Prayuth Chan-ocha lashed out against the media for still being too critical again and again or otherwise be utterly cantankerous and highly sardonic towards members of the press (if the junta is not censoring it, of course)? And what about the things that the junta says in general?

You see, it is not “extreme” human rights or freedom of expression that is the problem here, it is the blatant disregard of it that brings societies to the brink. The “extreme” version is to have a population that is not afraid of prosecution or any invisible lines for whatever they are saying and where the responsibility lies with society as a whole and not few powerful ones dictating it.

But then again, what isn’t too “extreme” for the Thai military junta?

112 the series ณัฐ : เหตการณ์เดิมๆ กับสถานที่แห่งเดิม



ที่มา ILAW

ผมรู้จัก ณัฐ ชายร่างสูงเพรียว ท่าทางกระฉับกระเฉง มาเกือบๆ 2 ปีแล้ว จำไม่ได้ว่าครั้งแรกเราพบกันที่ไหนและเมื่อไหร่ ถ้าไม่ใช่ที่ศาลก็คงเป็นที่เรือนจำ ซึ่งเป็นที่ๆ คนอื่นคงไม่อยากเฉียดใกล้

ณัฐเล่าให้ฟังว่า เขาเริ่มสนใจการเมืองตั้งแต่ช่วงปี 49 เคยไปสมัครเป็นสมาชิกเว็บบอร์ดแห่งหนึ่งเพื่อแสดงความเห็นทางการเมืองบ่อยๆ ผมแย็บถามเขาไปว่า เรียนอะไรมาถึงได้สนใจการเมือง ณัฐบอกว่าเขาเรียนมาไม่สูง ไม่จบปริญญาตรีด้วยซ้ำ

คำตอบของณัฐทำให้ผมอึ้ง เพราะจากท่วงทำนองในการสนทนา เขาดูจะมีความรู้เรื่องความเป็นมาเป็นไปของการเมืองไทยและโลกเป็นอย่างดี ระหว่างการสนทนา เขาใช้คำพูดทับศัพท์ภาษาอังกฤษอยู่บ่อยๆ หลายๆ คำผมเองก็ไม่รู้จัก ดูเหมือนณัฐจะมีความรู้รอบตัวและรู้ภาษาอังกฤษมากกว่าคนจบปริญญาหลายๆ คนเสียอีก

ณัฐเผยเคล็ดลับในความรอบรู้ของเขาว่า เพราะเรียนน้อย เขาจึงต้องดิ้นรนหาความรู้ด้วยตัวเอง ทั้งจากหนังสือ อินเทอร์เน็ต และการพูดคุยกับคนต่างชาติ เพราะความสนใจและความตื่นตัวทางการเมือง ณัฐเริ่มเขียนอีเมลโต้ตอบกับชาวต่างชาติคนหนึ่ง ที่เขาไม่เคยเจอตัวมาก่อน ท้ายที่สุดเขาก็ถูกจับเพราะส่งอีเมลโต้ตอบกับชาวต่างชาติซึ่งเป็นคนที่ทางการไทยจับตามองอย่างใกล้ชิด อีเมล์ของเขาถูกมองว่าเข้าข่ายผิดกฎหมายอาญามาตรา112

[ อ่านรายละเอียดคดี 112 ของณัฐ ได้ที่ http://freedom.ilaw.or.th/th/case/28]

ณัฐเล่าถึงเหตุการณ์ขณะถูกจับกุมอย่างออกรสว่า บ่ายวันที่ 13 ตุลาคม 2552 ขณะอยู่ที่คอนโด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เมื่อเปิดประตู ณัฐพบแขกผู้มาเยือนกว่า 10 คนในชุดพนักงานออฟฟิศ ผู้มาเยือนแจ้งณัฐว่าพวกเขามาจากกรมสอบสวนคดีพิเศษหรือดีเอสไอ พร้อมทั้งแสดงหมายจับและทำการค้น

ตอนที่ทราบว่าผู้มาเยือนเป็นใคร เขาตื้อไปหมด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หลังเจ้าหน้าที่ค้นบ้านเสร็จ ก็พาตัวเขาไปสอบสวนที่ดีเอสไอ ณัฐยอมรับว่าระหว่างสอบสวนเขารู้สึกกลัวมาก จนยอมให้พาสเวิร์ดอีเมลกับเจ้าหน้าที่ไป แม้เหตุการณ์จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ณัฐยังเล่าเรื่องที่เขาถูกจับกุมด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นมาก ทำให้ผมรู้สึกเครียดไปด้วย แต่แล้วณัฐก็หักมุมเรื่องแบบดื้อๆโดยตั้งข้อสังเกตว่า เท่าที่เขาเคยเห็นมา ห้องขังของดีเอสไอดูจะหรูที่สุดเพราะมีแอร์ ไม่เหมือนห้องขังโรงพักทั่วไป

ณัฐเป็น "แขกพิเศษ" ที่ดีเอสไอ 2 คืนก่อนจะถูกส่งตัวไปฝากขังที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพ โชคยังเข้าข้างเขาอยู่บ้าง หลังจากย้ายไปนอนที่เรือนจำได้สองสัปดาห์ ณัฐก็ได้ประกันตัวในช่วงปลายเดือนตุลาคม 2552 ด้วยเงินประกัน 400,000 บาท

ณัฐได้ออกมาสูดกลิ่นอายแห่งอิสระภาพเป็นช่วงสั้นๆเท่านั้น 14 ธันวาคม 2552 สองเดือนเต็มหลังถูกจับกุม ณัฐไปขึ้นศาลและให้การรับสารภาพ ศาลจึงมีคำพิพากษาในวันเดียวกันให้จำคุก 9 ปี ก่อนจะลดโทษเหลือ 3 ปี 18 เดือน อิสระภาพของณัฐหลุดลอยไปทันทีการอ่านคำพิพากษาเสร็จสิ้น

ในเรือนจำ ณัฐพบปัญหาการปรับตัวในช่วงแรก เขาไม่กล้าบอกคนอื่นว่าเข้ามาเพราะคดีอะไร จึงไม่ค่อยกล้าคุยกับใคร ณัฐเล่าให้ผมฟังว่าช่วงเวลาหกเดือนแรกที่อยู่ในเรือนจำ เขาต้องทำงาน "ปั่นถ้วย" ซึ่งหมายถึงการทำถ้วยกระดาษก้นแหลม ที่มักติดไว้กับตู้น้ำดื่มสาธารณะ ซึ่งมีการให้นักโทษทำกันเป็นเล่าเป็นสัน 5 วัน ต่อสัปดาห์ โดยจ่ายเงินปันผลเดือนละ 100 บาท

เดือนสิงหาคม 2553 ชีวิตของณัฐเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เมื่อเรือนจำประกาศให้ผู้ต้องขังสอบแข่งขันเข้าทำงานฝ่ายการศึกษา ด้วยความที่เคยจับคอมพิวเตอร์มาก่อน ณัฐจึงสมัครสอบและได้รับคัดเลือกเข้าทำงานในฝ่ายการศึกษา ไม่ต้องนั่งปั่นถ้วยอีกต่อไป หน้าที่ใหม่ของณัฐคือการเป็นผู้ช่วยสอนคอมพิวเตอร์ เขาจะต้องเข้าไปประกบเพื่อนผู้ต้องขังและสอนวิธีใช้โปรแกรมต่างๆ ในขณะที่ผู้สอนอีกคนบรรยายที่หน้าชั้น ณัฐบอกว่าคนที่นำสอนจะต้องพูดจาฉะฉานและที่สำคัญ เสียงต้องดัง ณัฐบอกว่าสอนหนังสือผู้ต้องขังจะพูดเสียงเบาเหยาะแหยะไม่ได้ ณัฐทำหน้าที่ผู้ช่วยสอน จนเดือนเมษายน 2555 เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว

ณัฐได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนด เพราะเขามีความประพฤติดี ณัฐเล่าว่า พลันที่เขาย่างเท้าออกจากเงาทะมึนของเรือนจำ เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

แม้จะพ้นโทษแล้ว ณัฐก็ยังแวะเวียนกลับไปที่เรือนจำบ่อยๆ เพื่อเยี่ยมและให้กำลังใจอดีตเพื่อนร่วมชะตากรรมบางคน นั่นคงเป็นช่วงเวลาที่ณัฐได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม และคงเป็นโอกาสที่ผมกับเขาได้รู้จักกัน ณัฐบอกว่า การไปเยี่ยมเพื่อนนักโทษ ไม่ใช่แค่นักโทษได้รับกำลังใจ หรือความช่วยเหลือจากคนไปเยี่ยม แต่คนไปเยี่ยม ก็จะได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากนักโทษด้วย

ตั้งแต่ถูกปล่อยตัวในปี 55 จนถึง เดือนพฤษภาคม 57 ณัฐก็ประกอบอาชีพสุจริตมาโดยตลอด ด้วยความเป็นคนใฝ่รู้และชอบความท้าทาย ณัฐลองผิดลองถูกธุรกิจหลายอย่าง ไปได้ดีบ้าง ล้มเหลวบ้าง รวมทั้งเคยมาช่วยงานของผมและเพื่อนบ้างเป็นครั้งคราว แต่ณัฐก็ไม่เคยทำอะไรที่เข้าไปใกล้จะผิดกฎหมายอีกเลย เพราะเขาตั้งใจไว้อย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไม่กลับเข้าไปในเรือนจำอีก

พฤษภาคม 2557 คณะทหารยึดอำนาจการปกครองประเทศพร้อมทั้งประกาศเรียกคนจำนวนมากเข้ารายงานตัว ณัฐเองก็ถูกหางเลข มีชื่อในคำสั่งเรียกรายงานตัวด้วย แต่เขาไม่เข้าไปรายงานตัวตามกำหนด เพราะไม่แน่ใจในความปลอดภัย นั่นทำให้ในเดือนมิถุนายน 2557 ณัฐถูกเจ้าหน้าที่บุกจับตัวอีกครั้ง ที่คอนโดแห่งเดิมและถูกนำตัวไปไว้ที่ค่ายทหารแห่งหนึ่งเป็นเวลา 7 วัน เพื่อ"ปรับทัศนคติ" ก่อนที่จะกลับมาพบว่า มีหมายจับในความผิดฐานไม่ไปรายงานตัวตามคำสั่งรอเขาอยู่ที่บ้าน

[อ่านรายละเอียดคดีไม่มารายงานตัวของณัฐได้ที่ http://freedom.ilaw.or.th/th/case/612]

ณัฐประสานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าจะเข้าไปพบที่สน.สามเสน แต่ก่อนถึงวันนัด เจ้าหน้าที่จากอีก สน.หนึ่งบุกจับเขาที่คอนโดอีกครั้งเป็นคำรบที่สองในปีนั้น และเป็นครั้งที่สามในชีวิตของเขา แม้ว่าณัฐจะประสานขอมอบตัวไปก่อนแล้วก็ตาม

มกราคม 2558 ใกล้ถึงวันที่ศาลนัดพิพากษาในความผิดฐานไม่มารายงานตัวงวดเข้ามา ณัฐเริ่มโพสต์สเตตัสแสดงความกังวลต่อคดีของเขา มิตรสหายหลายคนพยายามให้กำลังใจเขา เพราะเท่าที่ผ่านมา ผู้ถูกดำเนินคดีฐานไม่มารายงานตัวตามคำสั่งคสช.ก็ได้รับการรอลงอาญาโทษจำคุกกันหมด ผมเองก็เคยส่งข้อความไปหาเพื่อให้เขาคลายความกังวลเช่นกัน ปรากฎว่า ผมและหลายๆคนคิดผิด!

วันที่ 22 มกราคม 2558 ศาลแขวงดุสิตพิพากษาจำคุกณัฐเป็นเวลา 1 เดือนกับ 10 วัน (ลดจาก 2 เดือน 20 วัน เพราะเขารับสารภาพ) โดยไม่รอลงอาญา ศาลให้เหตุผลว่า เขากระทำความผิดหลังพ้นโทษจากคดี 112 มาไม่ถึง 5 ปี จึงไม่ให้รอลงอาญา ณัฐยื่นขอประกันตัวด้วยหลักทรัพย์ 40,000 บาท แต่ศาลไม่มีคำสั่งในวันนั้น และส่งให้ศาลอุทธรณ์เป็นผู้สั่งแทน ณัฐจึงต้องเข้าไปนอนรอคำสั่งในเรือนจำพิเศษกรุงเทพอีกครั้ง

ผมไปเยี่ยมเขาในวันรุ่งขึ้นหลังเขาถูกส่งเข้าไปยังสถานที่ที่เขายืนยันว่าไม่พร้อมจะกลับเข้าไป

"ที่นี่เปลี่ยนไปมากนะ กำแพงอะไรก็สร้างใหม่ และที่ตกใจมากคือตอนนี้คดี112 เยอะมาก เต็มไปหมดเกือบห้าสิบคน" ณัฐเล่า

"ถ้าศาลอุทธรณ์ไม่ให้ประกันตัวก็ไม่ต้องยื่นแล้วนะ สองเดือนผมอยู่ได้" เขาบอกอย่างมีกำลังใจ

เป็นเวลา 4 คืน ในสถานที่แห่งเดิม ก่อนที่ศาลอุทธรณ์จะอนุญาตให้ประกันตัวในวันที่ 26 มกราคม 2558

ผมพบกับณัฐอีกครั้งหลังได้ประกันตัว ณัฐมาในทรงผมสั้นเกรียนติดหัว ซึ่งเป็นทรงที่คนในเรือนจำทุกคนต้องตัด ณัฐบอกว่าเขาไม่รู้สึกแย่กับผมทรงใหม่ เพราะเข้าใจว่าสภาพแวดล้อมในเรือนจำ การไว้ผมยาวคงไม่เหมาะ แต่สิ่งที่เขารู้สึกแย่ คือการที่เขาต้องกลับไปอีกครั้ง ทั้งๆที่เขาก็อยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไร ที่สำคัญชะตากรรมของณัฐก็ยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย หากศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษายืน ณัฐก็อาจต้องกลับไป "พักร้อน" ในเรือนจำอีก 1 เดือน กับ 6 วัน ที่เหลืออยู่

อ่าน 112 the series เรื่องอื่นได้ที่ http://freedom.ilaw.or.th/blog/112-series

ว่าด้วยขบวนนักศึกษาต้านเผด็จการ หลัง รปห. ๒๒ พ.ค. ๕๗


ภาพก่ร์ตูนเสียดสีสังคมไทยจากสำนักข่าวออนไลน์ต่างประเทศ

สรุปบทเรียน 22 พ.ค. 2557 (4): ขบวนนิสิตนักศึกษา


โดย รศ.ดร.พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์ ตีพิมพ์ครั้งแรกใน 'โลกวันนี้วันสุข' ฉบับวันศุกร์ที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558



รัฐประหาร 22 พ.ค. 2557 เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญขั้นประวัติศาสตร์ของขบวนประชาธิปไตย รัฐประหารได้ทำให้ตระกูลชินวัตร พรรคเพื่อไทยอ่อนแอลงอย่างมากและสูญเสียสถานะการต่อรองไปจนหมด และทำให้ขบวนคนเสื้อแดงซึ่งเกิดการแตกแยกอย่างถึงรากมาตั้งแต่กรณีนิรโทษกรรมเหมาเข่ง ยิ่งอ่อนแอลงไปอีก เครือข่ายกลุ่มคนเสื้อแดงของพรรคเพื่อไทยเกิดการสลายตัวอย่างช้าๆ ขณะที่กลุ่มคนเสื้อแดงที่ปฏิเสธนิรโทษกรรมเหมาเข่งก็แยกทางเดินไปโดยอิสระ

แต่รัฐประหารครั้งนี้ก็เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของนิสิตนักศึกษาปัญญาชนเช่นกัน เพราะนอกจากจะทำให้เกิดการตื่นตัวทางการเมืองอย่างสำคัญในหมู่นิสิตนักศึกษาแล้ว ยังเป็นการโยนภาระหน้าที่การเป็นกองทัพหน้าในการต่อต้านเผด็จการ ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ลงมาบนหน้าตักของพวกเขาโดยตรงอีกด้วย
ป้ายโผล่ที่สำนักบัณฑิตอาสา มธ. ศูนย์รังสิต

ประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศเอเชียตะวันออกไม่กี่ประเทศที่มี ตำนาน การต่อสู้ทางการเมืองของนักศึกษาปัญญาชน  เช่น ประเทศจีนนับจากการเคลื่อนไหวใหญ่ 4 พฤษภาคม ค.ศ.1919 ถึงการประท้วงของนักศึกษาที่จตุรัสเทียนอันเหมิน ปี 2532 กระทั่งล่าสุดคือการชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยของนักศึกษาฮ่องกงในปลายปี 2557 นักศึกษาเกาหลีใต้ที่ยืนหยัดต่อต้านเผด็จการทหารอย่างต่อเนื่องยาวนานจนได้ประชาธิปไตยในปี 2530 นักศึกษาไต้หวันชุมนุมเรียกร้องการเลือกตั้งประธานาธิบดีและสภานิติบัญญัติทางตรงอย่างเสรีจนได้ประชาธิปไตยในปี 2533 รวมทั้งนักศึกษาประชาชนอินโดนีเซียเดินขบวนขับไล่เผด็จการซูฮาร์โต้เป็นผลสำเร็จในปี 2541

ขณะที่ประเทศไทยก็มีตำนานการต่อสู้ของนักศึกษาปัญญาชน ตั้งแต่การเดินขบวน ทวงมหาวิทยาลัยคืน โดยนักศึกษาธรรมศาสตร์จากการยึดครองของทหารในปี 2494 จนถึงขบวนการนิสิตนักศึกษาช่วงปี 2516-2519

บทบาทของนิสิตนักศึกษาในช่วงปี 2516-19 ที่พวกเขาหันไปสู่ประเด็นปัญหาความเป็นธรรมทางสังคม สนับสนุนการเคลื่อนไหวของกรรมกร ชาวนา สลัม ไปสู่โรงงานและชนบท บางส่วนได้รับอิทธิพลทางความคิดจากลัทธิสังคมนิยม จนพวกจารีตนิยมต้องกระทำการสังหารหมู่นักศึกษาในวันที่ 6 ตุลาคม 2519  

เหล่านี้ทำให้พวกเขาสรุปบทเรียนว่า มหาวิทยาลัยอาจเป็นแหล่งบ่มเพาะความคิดอิสระที่ท้าทายและเป็นอันตรายต่อการปกครองแบบอำนาจนิยมของพวกเขาได้

ด้วยเหตุนี้ ตลอดยุค 2520 จนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยทุกแห่งจึงถูกกลุ่มจารีตนิยมแทรกแซงครอบงำอย่างเป็นระบบ ผ่านอำนาจราชการและเครือข่ายผู้บริหารที่รับใช้เผด็จการมาทุกยุคทุกสมัย ทำให้พวกจารีตนิยมประสบความสำเร็จอย่างเบ็ดเสร็จในการครอบงำมึนชานักศึกษา ให้หมกมุ่นอยู่แต่เสพสุขนิยม ละเลยปัญหาการเมืองและสังคมทั้งในและนอกมหาวิทยาลัยโดยสิ้นเชิงยาวนานถึงสี่สิบปี

พวกจารีตนิยมยังประสบความสำเร็จในการปลูกฝังลัทธิชนชั้นนำในหมู่นิสิตนักศึกษา ทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยทัศนะดูถูกประชาชน ยกย่องบูชาชนชั้นสูงจารีตนิยม เกลียดชังระบบการเมืองแบบเลือกตั้ง พรรคการเมืองและรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง ดังจะเห็นได้ว่า แม้รัฐประหาร 19 กันยายน 2549 จะมีผลไปกระตุ้นให้นักศึกษาปัญญาชนจำนวนหนึ่งเกิดการตื่นตัวทางการเมืองในทางประชาธิปไตย แต่สำหรับนิสิตนักศึกษาส่วนใหญ่แล้ว พวกเขายังคงมึนชาต่อเผด็จการ และอีกจำนวนหนึ่งก็สนับสนุนรัฐประหารอีกด้วย

เหตุการณ์สำคัญที่ส่งผลสะเทือนต่อนักศึกษาปัญญาชนรุ่นใหม่จำนวนหนึ่งก็คือ การชุมนุมใหญ่ของขบวนคนเสื้อแดงในช่วงมี.ค.-พ.ค. 2553 ซึ่งจบลงด้วยการเข่นฆ่าประชาชนอย่างนองเลือด เหล่านี้ได้กระตุ้นให้นักศึกษาปัญญาชนสงสัย ตั้งคำถาม และค้นหาคำตอบต่อวิกฤตการเมืองที่เป็นอยู่ต่อหน้าพวกเขา ได้เรียนรู้และเก็บรับบทเรียนอันนองเลือดจากการต่อสู้เสียสละของขบวนคนเสื้อแดง จนพวกเขาเกิดการตื่นตัวทางประชาธิปไตยอย่างช้าๆ

รัฐประหาร 22 พ.ค. 2557 เป็นการปลุกให้นิสิตนักศึกษาปัญญาชนกลุ่มใหญ่ สดุ้งตื่นขึ้นจากภาวะหลับใหล พวกเขาได้เผชิญกับอำนาจเผด็จการที่เปล่าเปลือย ไร้ยางอาย กดขี่ ละเมิดสิทธิเสรีภาพอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก การตื่นตัวของนิสิตนักศึกษาแต่ละแห่งมีจำนวนคนเพียงเล็กน้อย แต่มีกระจัดกระจายอยู่ในวิทยาเขตทั่วประเทศ

และนับแต่รัฐประหาร 2557 เป็นต้นมา พวกเขาคือกลุ่มพลังทางสังคมเพียงกลุ่มเดียวที่สามารถเคลื่อนไหวต่อต้านเผด็จการมาได้อย่างต่อเนื่อง แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ การเคลื่อนไหวของพวกเขาที่มีจำนวนน้อยและการกดขี่ของเผด็จการกำลังทำให้เกิดการตื่นตัวทางประชาธิปไตยแพร่กระจายไปในหมู่นิสิตนักศึกษาวงกว้างอย่างรวดเร็ว

ขบวนนิสิตนักศึกษารุ่นใหม่นี้มีลักษณะเด่นสำคัญหลายประการที่เป็นทั้งจุดแข็งและจุดอ่อน

ประการแรก หัวหอกของนิสิตนักศึกษาปัจจุบันจำนวนหนึ่งตื่นตัวมาจากการรับรู้ การกดขี่และอยุติธรรม ที่เกิดกับคนเสื้อแดงในช่วงปี 2553 ไปสู่การรับรู้ลักษณะเผด็จการของพวกจารีตนิยม และท้ายสุดคือ เผด็จการทหารเต็มรูปที่มีพวกจารีตนิยมเป็นเสาค้ำ

นัยหนึ่ง จุดแข็งของพวกเขาคือ ความชัดเจนในความรับรู้ทางการเมืองไปถึงรากเง่าและเสาค้ำของเผด็จการ ข้อนี้แตกต่างกับขบวนนิสิตนักศึกษา 14 ตุลา 16 ที่รับรู้เผด็จการทหารของ ถนอม-ประภาส แต่ไม่รับรู้หรือไม่ชัดเจนในอำนาจที่แท้จริงของพวกจารีตนิยม ซึ่งเป็นผลให้ดอกผลแห่งการต่อสู้ของพวกเขาถูกปล้นชิงไปโดยพวกจารีตนิยมในที่สุด

ประการที่สอง นิสิตนักศึกษาปัจจุบันเติบโตมาในยุคโลกาภิวัฒน์ ที่มีกระแสเสรีนิยมประชาธิปไตยเป็นกระแสหลัก เมื่อพวกเขาตื่นตัวทางการเมืองครั้งแรก ก็เป็น เสรีนิยมและประชาธิปไตย อย่างชัดเจนแต่ต้น มีเพียงส่วนน้อยที่ได้รับอิทธิพลทางความคิดที่ปฏิเสธเสรีนิยม 

นัยหนึ่ง จุดแข็งของพวกเขาคือ ความเป็นเสรีประชาธิปไตย ที่ทำให้พวกเขามีลักษณะก้าวหน้า มีความชอบธรรม ได้รับความสนับสนุนจากประชาชนและจากประชาคมโลก ประเด็นนี้ พวกเขาต่างจากนักศึกษา เดือนตุลาฯ ที่เติบโตมาในยุคสงครามเย็น ได้รับอิทธิพลจากลัทธิสังคมนิยมมาแต่ต้น และปฏิเสธเสรีนิยม

ประการที่สาม การที่นิสิตนักศึกษาปัจจุบันเป็น เสรีนิยม อย่างยิ่ง ก็ได้ทำให้พวกเขาเป็น ปัจเจกชนนิยม อย่างยิ่งไปด้วย ซึ่งมีผลต่อรูปแบบการจัดตั้งและวิธีการเคลื่อนไหวของพวกเขา ที่มีลักษณะกระจัดกระจายเป็นปัจเจกชนเสรี  
๕ นักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่นชูสามนิ้วต้อนรับหัวหน้าคณะรัฐประหาร

ฉะนั้น แม้พวกเขาจะสามารถท้าทายเผด็จการและสร้างผลสะเทือนได้ระดับหนึ่ง แต่ก็จะยังไม่สามารถขยายตัวเติบใหญ่จนเข้มแข็งพอที่จะสั่นคลอนระบอบเผด็จการได้แม้แต่น้อย

ประการที่สี่ แม้ว่าในหมู่นิสิตนักศึกษาวงกว้างจะมีอารมณ์ที่ไม่พอใจเผด็จการอยู่ทั่วไปและมีปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่นิสิตนักศึกษาที่เคลื่อนไหวอย่างเอาการเอางานกลับยังมีจำนวนน้อยมาก สาเหตุส่วนหนึ่งมาจากข้อสามข้างต้น คือ นิสิตนักศึกษาที่เป็นหัวหอกและเอาการเอางานนั้น ยังขาดรูปแบบการจัดตั้งและวิธีการทำงานที่สามารถดึงเอามวลชนนิสิตนักศึกษาจำนวนมากให้เข้ามาร่วมได้อย่างเป็นรูปธรรม

ความท้าทายเบื้องหน้าของนิสิตนักศึกษาที่ต่อต้านเผด็จการคือ จะต้องลดทอนและแก้ไขจุดอ่อนสองประการหลัง จะต้องพัฒนารูปแบบการจัดตั้งและวิธีการเคลื่อนไหวที่เหมาะสมต่อลักษณะทางชนชั้นของพวกเขา ที่ยังเป็นเสรีนิยมและปัจเจกชน แต่ก็มีเอกภาพท่ามกลางความหลากหลาย

และที่สำคัญคือ ต้องเปิดกว้างให้นิสิตนักศึกษาส่วนใหญ่สามารถเข้าร่วมได้ เมื่อนั้น ขบวนนิสิตนักศึกษาเสรีประชาธิปไตยก็จะขยายตัว มีบทบาทและมีพลังที่จะเป็น กองหน้าของขบวนประชาธิปไตย ที่ประชาชนส่วนกว้างจะให้การสนับสนุนได้อย่างแท้จริง