สุรพศ ทวีศักดิ์
Yesterday
·
สิ่งที่ผมเห็นในศาลตัดสินคดี 112
วันนี้อานนท์ขอให้ศาลอ่านคำพิพากษาให้ครบทุกหน้า เพื่อให้ประชาชนที่มาฟังได้ทราบคำฟ้อง และคำแก้ต่างของฝ่ายจำเลยอย่างครบถ้วน
ศาลอ่านทุกบรรทัด จบด้วยการประกาศว่าห้ามเผยแพร่คำพิพากษาทางสาธารณะ
น่าเสียดายมากเลย หากมีการถ่ายทอดสดคำพิพากษาทั้งหมดเหมือนศาล รธน. ประชาชนจะมีความรู้ หูตาสว่างมากขึ้น เพราะคำปราศรัยของจำเลยที่ผู้พิพากษาอ่านครบทุกคำพูดที่เป็นสาระสำคัญของคดี มีทั้งเนื้อหาที่เป็นข้อเท็จจริง เป็นเหตุเป็นผล คำประชดประชัน สำนวนเปรียบเปรย เช่น "เข้าหอล่อกามา" และอื่นๆ คนฟังมีขำเป็นระยะ แต่แสดงออกได้แค่ยิ้มๆ
เมื่อพิจารณาแล้วเกือบทั้งหมดล้วนเป็นข้อเท็จจริง มีหลักการและเหตุผลสนับสนุนว่าทำไมเขาเหล่านั้นถึงเอาข้อเท็จจริงของปัญหามาพูดให้สังคมทราบ
แต่น่าเศร้าที่เวทีของศาลเป็นเพียง "เวทีต่อสู้ระหว่างอุดมการณ์ทางการเมือง" ของฝ่ายกษัตริย์นิยมกับฝ่ายเสรีนิยมประชาธิปไตย โดยมีศาลอยู่ข้างฝ่ายกษัตริย์นิยม
เวทีการเมืองในศาล จึงมองไม่เห็น "ชีวิต" ของจำเลยว่าพวกเขาเหล่านั้นถูกปฏิบัติอย่างมีความเป็นคนไหม พวกเขาต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง การขาดเสาหลักของครอบครัว เมีย และลูกๆ ของพวกเขาต้องแบกรับอะไรบ้าง
ขณะที่ผู้พิพากษาอ่านไป มีเสียงลูกชายอานนท์ดังแทรกขึ้นประสาเด็กไร้เดียงสาที่ไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่กำลังทำอะไรกัน ทำไมพ่อของเขาจึงยืนใส่ตรวนเท้าอยู่ตรงนั้น ผู้พิพากษาหยุดอ่าน แล้วมองไปที่ต้นเสียงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง เด็กน้อยถูกพาออกไปนอกห้อง
การเมืองในศาลมองไม่เห็นชีวิตคน!
เช่นเดียวกับการเมืองในสภาที่สู้กันด้วยอุดมการณ์ หรือสู้เพื่อชัยชนะในเรื่องอำนาจและผลประโยชน์ที่ไม่เคยมองเห็นชีวิตคนที่เคยต่อสู้เพื่อให้พวกเขาได้ลงเลือกตั้ง!
https://www.facebook.com/photo/?fbid=25861455786854416&set=a.330331613726851
