ภาวุธ พงษ์วิทยภานุ - Pawoot Pongvitayapanu
Yesterday
·
วิธีแก้ปัญหาของรัฐบาลอนุรักษ์นิยม...
ลองถาม AI มันตอบมาแบบนี้.... วิธีแก้ปัญหาแบบ ""ปวดหัวตัดหัว"
.
จากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมรถไฟชนรถเมล์ ขสมก. บริเวณจุดตัดมักกะสันเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2569 ที่ผ่านมา ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 8 รายและบาดเจ็บอีกระนาว นำมาสู่มาตรการแถลงด่วนของรัฐมนตรีคมนาคมในวันที่ 18 พฤษภาคม
.
ถ้าให้วิจารณ์กันแบบ**ตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อม** แนวคิด "ลด-ยกเลิกรถไฟวิ่งเข้ากรุงเทพฯ ชั้นใน" ภายใน 3 เดือนนี้ ถือเป็นวิสัยทัศน์การแก้ปัญหาที่น่าตั้งคำถามอย่างรุนแรงในหลายมิติ ดังนี้ครับ
.
## 4 ข้อสะท้อนวิสัยทัศน์ "ปวดหัวตัดหัว" ของกระทรวงคมนาคม
.
### 1. แก้ปัญหาแบบ "ตัดขาหนีไข้"
แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การปฏิรูประบบความปลอดภัยที่จุดตัดทางรถไฟ (ซึ่งในกรุงเทพฯ ชั้นในมีอยู่ราว 27 จุด) เช่น การซ่อมบำรุงเครื่องกั้นอัตโนมัติที่มักจะเสียบ่อยๆ การติดตั้งระบบอาณัติสัญญาณที่ทันสมัย หรือการสร้างทางต่างระดับ/อุโมงค์ลอด สิ่งที่รัฐมนตรีคิดกลับเป็นการ **"ห้ามรถไฟวิ่งเข้าเมือง"** > นี่ไม่ต่างอะไรกับการปวดหัวแล้วสั่งตัดหัว หรือมีปัญหารถชนกันบนถนนแล้วสั่งห้ามรถยนต์วิ่ง เพื่อตัดความรำคาญทางสถิติอุบัติเหตุ
.
### 2. ผลักภาระ "เงินและเวลา" ให้ประชาชนรับกรรม
การสั่งให้รถไฟสายตะวันออกหยุดแค่ **ลาดกระบัง** และสายใต้หยุดแค่ **ตลิ่งชัน** คือการทำลายความต่อเนื่องในการเดินทาง (Seamless Mobility) ผู้โดยสารที่เคยนั่งรถไฟต่อเดียวเข้าเมืองชั้นในเพื่อไปทำงานหรือเรียนหนังสือ ต้องถูกบังคับลงกลางทางเพื่อต่อรถไฟฟ้าสายสีแดง แอร์พอร์ตลิงก์ หรือรถเมล์ ขสมก.
* **เสียเวลาเพิ่มขึ้น:** จากการต้องต่อรถหลายต่อ
* **เสียเงินเพิ่มขึ้น:** แม้รัฐมนตรีบอกว่าจะ "ศึกษาว่าจะซัปพอร์ตอย่างไร" แต่คำว่า "จะศึกษา" ในพจนานุกรมการเมือง มักเท่ากับคำว่า "ยังไม่มีแผนรองรับที่ชัดเจนในตอนนี้" ประชาชนต้องควักกระเป๋าตัวเองจ่ายค่าเดินทางที่แพงขึ้นไปก่อนแน่นอน
.
### 3. ย้อนแย้งกับเมกะโปรเจกต์ "ระบบราง" ที่สร้างมานับแสนล้าน
ประเทศไทยลงทุนมหาศาลกับสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ (บางซื่อ) และโครงข่ายรถไฟทั่วประเทศเพื่อให้เป็นศูนย์กลางระบบราง ดึงคนให้หันมาใช้การขนส่งสาธารณะ แต่พอเกิดอุบัติเหตุที่เกิดจาก "ความหละหลวมของมาตรการความปลอดภัยและโครงสร้างพื้นฐาน" รัฐกลับจะตัดวงจรไม่ให้รถไฟเข้าเมืองชั้นในเสียอย่างนั้น แล้วเงินภาษีที่ลงไปกับสถานีใหญ่โตและทางคู่จะสร้างมาเพื่ออะไร หากสุดท้ายต้องปล่อยให้รางในเมืองทิ้งร้าง?
.
### 4. มุกคลาสสิก "ขอเวลา 3 เดือนเพื่อศึกษา" = การซื้อเวลา
การตั้งคณะกรรมการ 14 คนและขอเวลา 3 เดือน เป็นท่ามาตรฐานของระบบราชการเมื่อเจอกระแสสังคมตีกลับอย่างหนัก สิ่งที่สังคมต้องการเห็นหน้างานทันทีคือ **"มาตรการเร่งด่วนในการกวดขันจุดตัด 27 จุด"** เช่น การเพิ่มเจ้าหน้าที่เฝ้าตลอด 24 ชั่วโมงในจุดที่เครื่องกั้นมีปัญหา การบังคับใช้กฎหมายกับรถที่จอดขวางราง หรือการปรับปรุงป้ายเตือนและแสงสว่าง ไม่ใช่การมานั่งทำผลการศึกษาเพื่อเปลี่ยนเส้นทางเดินรถใหม่ทั้งหมดซึ่งส่งผลกระทบต่อคนเป็นแสนคน
.
## สรุป
แนวทางการแก้ปัญหาแบบนี้สอบตกในแง่ของ **"การบริหารจัดการสาธารณะ"** มันคือการเอาความสะดวกของหน่วยงานรัฐเป็นที่ตั้ง (เพราะตัดความเสี่ยงอุบัติเหตุบนรางในเมืองให้เหลือศูนย์ได้ง่ายที่สุด) แต่เป็นการเอาความทุกข์ยากและค่าใช้จ่ายไปโยนใส่หลังประชาชน แทนที่จะแก้ที่ **"ความปลอดภัยของจุดตัด"** กลับไปแก้ที่ **"การไล่รถไฟออกไปนอกเมือง"** ซึ่งเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ตรงจุดและไร้ประสิทธิภาพอย่างยิ่งครับ
.
.
สรุปย้ำอีกที.. คำตอบที่บอกมาเป็นคำตอบจาก AI นะครับ (Gemini)
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1534473684738098&set=a.204898321028981
