สาส์นจาก ‘ตั๊กแตน ชลดา’ บอกว่า is feeling sorry. ที่ “วันนี้อาจยังไม่ใช่บ้านของคุณ วันนี้อาจยังไม่ใช่ลูกหลานของคุณที่ต้องใช้น้ำสายนี้ แต่วันหนึ่ง…มันอาจเป็น”
และ “อย่าปล่อยให้การปกป้องธรรมชาติเป็นหน้าที่ของคนเพียงไม่กี่คน ถ้าคุณรักแม่น้ำ รักแผ่นดิน รักอนาคตของลูกหลาน ขอเพียงช่วยกันแชร์ ช่วยกันเป็นหูเป็นตา และเรียกร้องให้ทุกฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมายอย่างโปร่งใสและเท่าเทียม”
สัญญานปรากฏแล้ว “ตอนนี้ลุ่มน้ำป่าสักก็มีมีการแอบปล่อยน้ำเสียลงคลองตรวจพบสารหนูและตะกั่วเกินมาตรฐาน ลุ่มน้ำบางปะกงก็มีมีคนแอบปล่อยน้ำล้างแร่และสารเคมีช่วงฝนตก
ลุ่มน้ำท่าจีนมีคนลอบต่อท่อปล่อยน้ำเสียลงคลองและโรงงานฟอกย้อม ลักลอบปล่อยน้ำทิ้งไม่บำบัด ชายฝั่งตะวันออกก็มีการปล่อยน้ำเสียสิ่งปฏิกูลลงทะเลแหล่งท่องเที่ยว ไหนจะคราบน้ำมันและสารเคมีอีก
รวมไปถึงลุ่มน้ำฝังอีสาน พอง ชี ลำตะคอง มีการปล่อยน้ำเสียจากโรงงานน้ำเสียจนทำให้ออกซิเจนในน้ำแทบไม่เหลือ ตอนนี้สัตว์น้ำตายเกลื่อน” สมการง่ายๆ “ถ้าเราปกป้องแม่น้ำไม่ได้…วันหนึ่งแม่น้ำก็ปกป้องชีวิตเราไม่ได้...นะคะพี่น้องชาวไทย”
