และอธิบายได้เพียงว่า “การตัดสินใจในวันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เรามองว่านั่นอาจเป็นโอกาสสำคัญ หรืออาจเป็นโอกาสสุดท้าย ที่จะเปิดทางไปสู่การแก้ไขรัฐธรรมนูญปี ๒๕๖๐ ซึ่งเป็นต้นตอสำคัญของปัญหาการเมืองไทย ทำให้อำนาจของประชาชนอ่อนแอ”
การแก้ รธน.เหตุข้อแก้ตัวหนึ่งที่พูดกันมาแต่แรกเริ่ม และก็เป็นข้อที่สมเหตุสมผลมากอยู่แล้ว ปัญหาอยู่ที่มาจากปากของโจร แม้หลายๆ คนมองเห็น แต่จำเป็นต้องรับฟังเพราะรู้ๆ อยู่ว่าโจรรายนี้ใครส่งมา ยิ่งตัวเลือกตอนนั้นใช่ว่าจะน่ารักสักเท่าไร
เมื่อโจรมันสันดานหยาบจะไปคาดคั้นเอากับผู้เสียรู้แทน ใครก็ตามที่บอกว่า “จริงๆ แล้วข้อแก้ตัวใดๆ ของพรรคส้มล้วนเป็นแค่ ‘โวหาร’ เท่านั้น” เป็นการวิจารณ์อย่างอคติมากไป ถ้าจะบอกอีกว่า “พวกเขาบดขยี้เคสชั้น ๑๔” ด้วย #ปัญหาหลักคิดที่บิดเบี้ยว
ยิ่งชัดเจนไปใหญ่ว่าทำเป็นมองไม่เห็นช้างที่อยู่ในห้อง ทั้งๆ ที่อีกสามตัวที่อยู่ในนั้นด้านหนึ่งก็เสืออีกตัวกระทิง คอยขย้ำคอยขวิดลาที่พาซื่อ คำของวิโรจน์ “ประชาชนมีสิทธิ์โกรธ มีสิทธิ์ตำหนิ และมีสิทธิ์เรียกร้องความรับผิดชอบ” นั่นใช่ แต่ต้องไม่อย่าง ‘แบกๆ’
กับประเด็นที่ข่าวว่า ‘ด้อมป้า’ “เสียใจ พรรคที่รักทิ้งคะแนนให้ ‘โจร’ เอาอำนาจไป” แล้ว “เท้ง ตอบเสียงสั่น รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้” จะเยาะเย้ยถากถางสักเท่าไร พวกเขาก็ยังบอกว่า ไม่ถอดใจ ไม่หลบลี้ “และไม่ใช่การยุบทีมสืบสวนเพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดาย”
ยิ่งกับการที่คุณป้าถามใส่หน้า “ทำไมคุณไม่เป็นแกนนำในการรวมประชาชน ลงมือทำอะไรสักอย่างหนึ่ง ที่ไม่ใช่รออยู่บนเวที” ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ ตอบว่า “เรามีข้อจำกัด ว่าเราไม่ได้มีแคนดิเดตนายกรัฐมนตรีที่เราจะสามารถเข้าร่วมรัฐบาลได้”
ณ ตอนนั้น “เราต้องการโหวตเพื่อปลดล็อกกติกาบางอย่าง เพื่อแก้ปัญหาให้กับประเทศ” ถ้าเข้าไปร่วมรัฐบาลตอนนั้น ก็เท่ากับไปนั่งเรือโจร” เปรียบกับการออกมานั่งในเรืออีกลำ “แล้วทำหน้าที่ตรวจสอบรัฐบาลเสียงข้างน้อย” น่าจะสมศักดิ์ศรีและทำได้ดีกว่า
ความผิดพลาดจึงอยู่ที่ประเมินความเหี้ย มหาญของโจรต่ำไป นั่นเอง ลงท้ายก็อย่างที่ Atukkit Sawangsuk ว่านั่นละ รายงานข่าวเรื่องของป้า “กลบงานเสวนาทั้งงาน”
(https://www.facebook.com/baitongpost/posts/vDD3hYJZi9, https://ch3plus.com/news/political/morning/467142PoRQYPxJYGNXqyg และ https://www.facebook.com/wirojlak/posts/otvBmnvTx)